Dag 02: Walking our feet off in Washington D.C.

Zoals altijd ben ik vroeg wakker de eerste dag. Sowieso heb ik onrustig geslapen en ben ik vaak wakker geweest, maar om half 5 ben ik echt klaar wakker. Ik probeer in ieder geval nog wat te doezelen, maar ben blij als het buiten licht begint te worden.

Om een uurtje of 6 pak ik mijn tablet en maak een begin met het blog van gisteren. Dat neemt best wat tijd in beslag en terwijl Monique alvast haar ding gaat doen, ga ik lekker door. Uiteindelijk komt toch het moment van de waarheid en moet ook ik aan de bak en rond kwart voor acht lopen we naar de Starbucks voor een double tall dry cappuccino, oftewel een cappuccino met een extra shot en weinig melk, en een broodje. Beiden smaken prima en als alles op is, gaan we lopend op weg naar de National Mall en de Monumenten. Dit zou op zo’n 20 minuten van ons hotel af liggen. Prima te doen vinden wij en we krijgen meteen een indruk van de wijk waar we zitten.
Als we al veel langer hebben gelopen dan die 20 minuten en we het vermoeden krijgen dat we niet helemaal goed lopen, bedenk ik me dat de navigatie in mijn rugtas zit. Ik voer het adres in en ja, we lopen lekker een eindje om. We besluiten de Garmin te volgen en gaan weer op weg. We lopen door de goede buurten en de iets minder goede buurten. We komen langs de Howard University die immens groot is en maken nog een pitstop bij de Starbucks om een fles water te scoren.

Als blijkt dat het met de auto nog zo’n 25 minuten rijden zou zijn en we eindelijk een metrostation tegen komen, besluiten we om de metro uit te proberen. Dat is niet zo ingewikkeld en al snel staan we op de juiste plek. We kunnen hier kiezen om de Monumenten te bezoeken of om de musea van Smithsonian te bekijken. We besluiten het laatste te doen en de Monumenten te bewaren voor morgen. Het is al veel later dan gepland en we willen zo vroeg mogelijk bij Monumenten zijn om de drukte voor te zijn.

Als eerste gaan we naar het National Museum of Natural History, bekend van de film Night at the Museum. Bij binnenkomst worden eerst de tassen nagekeken, maar we mogen al snel doorlopen.
In de hal staat een levensgrote olifant opgesteld en daar moet natuurlijk een foto van gemaakt worden. Dan bezoeken we de tentoonstelling over Oceanen en al snel komen we er achter dat dit een heel populair uitstapje is voor gezinnen met kinderen. Niets mis mee, maar het is ongelooflijk druk. Zo druk dat we snel een andere tentoonstelling opzoeken. Dat wordt een foto tentoonstelling van National Geographic met foto’s om jaloers op te worden.
Daarna gaan we naar de zoogdieren, maar ook hier is het stervensdruk en hebben we amper de mogelijkheid om iets te zien, dus gaan we snel naar de volgende verdieping waar de skeletten van verschillende dinosaurussen staan opgesteld. Immens groot zijn sommige. Niet normaal.
Als we deze tentoonstelling hebben bezocht, gaan we naar de edelstenen met de grootste trekpleister, de Hope diamant, de grootste diamant ter wereld. Hier staan we ons, net als de rest, te vergapen aan de bling bling!
Dan gaan we naar de tentoonstelling over mummies, maar dat is zo weinig dat we er straal voorbij lopen. Wel zien we CSI in het echt bij de tentoonstelling over botten. Erg interessant!

Als we alles zo’n beetje hebben gezien en het nog veel drukker is geworden, gaan we naar het volgende Museum, de National Gallery of Art. We bezoeken eerst de West building en ik verbijster me opnieuw door de enorme gebouwen die de musea huisvesten. Ook hier worden de tassen gecontroleerd en krijgen we te horen dat onze rugtassen niet mee naar binnen mogen. We brengen ze naar de tassen opvang waar ons verteld wordt computers e.d. uit de tassen te halen. Ik heb mijn tablet mee, want daar staat alles in wat we willen zien en loop dus fijn met dat ding onder mijn arm.

In dit museum gaan we op zoek naar de tentoonstelling van Nederlandse en Vlaamse schilders uit de 17e eeuw. We dwalen van kamer naar kamer, zien schilderijen van Hendrik Willem Mesdag, Rembrandt van Rijn, Johannes Vermeer, Adriaan van Ostade, Frans Hals en nog wat anderen waarvan ik de naam vergeten ben. Het grappige is, is dat we precies weten wanneer we niet meer in het deel van de Nederlandse schilders zijn.

Als we alles zo’n beetje hebben gezien, gaan we naar de East building. Dit gebouw is een stuk moderner en ik verwacht ook eigenlijk wel wat ‘leuke’ moderne kunst te gaan zien. Zoals in het vorige museum wordt ons verteld dat we de rugtassen niet mee mogen nemen en hier gaan ze zelfs nog iets verder. De rugtassen worden door een röntgen apparaat gehaald. Ik word in de war gebracht door de tassen oppasser, omdat hij aangeeft dat hij een mobiele telefoon in mijn tas ziet zitten, maar die zit in mijn zak. Het blijkt mijn Garmin te zijn en ik haal ‘m maar uit mijn tas.
We lopen het museum in en dan slaat de schrik me om het hart. Ik vraag Monique wat ik met mijn tablet heb gedaan, maar zij zegt dat ik die niet uit mijn tas heb gehaald. Niet helemaal gerust gesteld, gaan we de verschillende tentoonstellingen bezoeken. Het ‘leuke’ van deze moderne kunst valt wat tegen. Er hangt wel moderne kunst, maar er is maar weinig wat me aanspreekt. Wel zien we hier het beroemde schilderij van Piet Mondriaan, rood geel blauw.
Als we ook hier alles hebben gezien, wil Monique nog een foto maken van de tunnel tussen de West building en de East building. Dit ziet er ook wel heel spectaculair uit. Als de nodige foto’s genomen zijn, besluiten we dat we voor vandaag genoeg musea hebben gezien.

We gaan terug om de tassen op te halen. Ik maak de mijne open en schiet zowat in paniek! Want mijn tablet zit daar niet in. Gelukkig houdt Monique haar hoofd koel en vraagt aan de dame of de tablet gevonden is. Terwijl zij staat te roepen naar iemand van de beveiliging, haalt ze ‘m onder de balie vandaan. Van de opluchting sta ik te trillen als een rietje, maar ik krijg ‘m mooi niet mee.
De man van de beveiliging blijkt een politie agent te zijn, die eerst wil verifiëren dat het echt mijn tablet is. Ik zeg tegen hem dat ik ‘m kan opstarten en het wachtwoord kan invoeren. Dat is voor hem voldoende.
Ik start de tablet op en vertel ondertussen aan de agent dat ik van de schrik en de opluchting sta te trillen als een rietje, maar hij geeft aan dat ik vooral rustig aan moet doen. Ik vraag hem hoelang hij heeft en hij vertelt dat hij tot 16 uur dienst heeft en dat hij geen probleem heeft als het zolang duurt! Dit hele gesprek gaat op een wat plagerige manier naar elkaar en ik bedenk me dat ik zelden zo’n relaxte agent heb meegemaakt hier. Gelukkig heb ik niet tot 16 uur nodig en zodra het scherm verschijnt waar ik mijn wachtwoord moet invoeren, roep ik hem. Ik voer mijn wachtwoord in en terwijl hij over mijn schouder naar het scherm kijkt, verschijnt het welkomscherm. Dat vindt hij voldoende bewijs, voor zover dat nog nodig was. Ik bedank de agent en de dame achter de balie uitgebreid en opgelucht lopen we het museum uit.

Buitengekomen kopen we maar weer wat flesjes water en zoeken een bankje in de schaduw. We drinken wat en proberen moed te verzamelen om weer terug te lopen naar het metrostation. Het is namelijk heet in Washington! Vandaag is het 32 graden en dat blijft de komende dagen zo.

We lopen het station binnen, kopen een ticket en gaan naar het juiste perron. De metro komt al snel en een paar haltes later kunnen we weer uitstappen. We hebben eigenlijk wel zin in koffie, maar de Starbucks is al dicht… Dan gaan we een lekker koud drankje halen bij de Dunkin’ Donuts. Al drinkend komen we aan bij het hotel waar we, zodra we op de kamer zijn, de schoenen een rotgooi geven. Ik zie dat ik een paar fikse blaren heb en nog maar een blarenpleister. Gelukkig hebben we een drogist aan de overkant waar we pleisters kunnen kopen.

Ik pak mijn tablet en schrijf het verslag van gisteren af. Daarna gaan we een hapje eten bij een Chinees restaurant. Dat ziet er uit als een vaag tentje, maar dat valt mee. Het is niet overweldigend lekker, maar ook niet smerig.
Zodra we terug zijn op de hotelkamer, gaat Monique met de foto’s aan de gang, terwijl ik het verslag van gisteren op het net gooi. Daarna begin ik aan het verslag van vandaag. Als dat geschreven is, relaxen we nog wat.

Helaas geen foto’s in het blog. op de een of andere manier kunnen we ze niet uploaden, maar je vindt ze wel in de rechterkolom.

5 reacties op Dag 02: Walking our feet off in Washington D.C.

  1. Cora zegt:

    Dag 2 en de spanning zat er al weer lekker in. En wat een mooie foto’s!!

  2. Bianca Lazoe zegt:

    Hoi! Ik heb die film ook gezien van À night en zie het zo voor me waar jullie allemaal geweest zijn! Lekker stress momentje San, weet precies hoe je je voelt! 😉

  3. pa en ma zegt:

    Lekker stressen de eerste dag(wel op je spullen letten)

  4. anneke zegt:

    Dit is wel iets heel anders dan jullie vorige reizen. Wat een gebouwen zeg. Alles is er zo groot …. Leuk om daar ook eens musea te bezoeken .En natuurlijk moet het meteen weer spannend gemaakt worden door je tablet te laten liggen. In ieder geval komen zo de leuke gesprekken op gang. Mooie foto’s Monique .

  5. René zegt:

    Mooie metrostations; kunnen ze in adam en rdam nog diverse puntjes aan zuigen.
    Die olifant: ja, die snap ik maar dat die figuur op foto 10 lijkt wel een alien. Snap nu waar de makers van de gelijknamige filmserie hun inspiratie hebben opgedaan. Het is gewoon een soort ET maar dat wil de Nasa natuurlijk geheimhouden dus hebben ze er maar een dinosaurus-bordje bijgezet. Ze moesten wel want ze konden ‘m nergens anders kwijt. (De ruimte die ze daarvoor hadden is door Obama ingepikt voor wat spullen die hij vanuit Syrie verwacht)
    Verder: goed verhaal weer Sandra en mooie fotoos Monique.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.