Dag 12: Battle of Franklin: een bezoek aan Carnton House

Rond half 9 hebben we alle spullen naar de auto gebracht en lopen terug om te gaan ontbijten. Er zijn geen tafeltjes vrij en we verbazen ons over de mensen die al klaar zijn met ontbijten, maar gewoon blijven zitten terwijl duidelijk is dat mensen staan te wachten op een tafeltje. Het zal wel aan ons liggen…

Rond 9 uur zijn we helemaal klaar en stappen we in de auto. We maken eerst nog een tussenstop bij Cooter’s Place. Cooter reed altijd op de takelwagen in the Dukes of Hazzard en heeft na de serie een aantal musea opgericht met memorabilia uit de serie. Zo zien we The General Lee en de takelwagen buiten staan.

The General Lee

The General Lee

Jack, die nadat we hem gisteren gekoeld hebben in de cooler weer bij zijn positieven is gekomen, wordt ingesteld en we gaan op weg naar Franklin waar Monique een plantagewoning wil bezoeken. Bij deze plantage is de woning nog te bezichtigen, weliswaar onder begeleiding van een gids. We vorderen gestaag, stoppen onderweg voor een stop aan de supermarkt, de dierenwinkel (we kunnen het niet laten) en natuurlijk de Starbucks. Iets voor elven komen we bij Carnton Plantation aan. We leggen Jack weer in de cooler en gaan naar het winkeltje om de entree fee te betalen. We kunnen meteen met de gids meelopen naar het huis.

Plantagewoning

We zijn met een groepje van 9 mensen, dus klein genoeg om alles goed te kunnen volgen. Mike is onze gids en hij vertelt het verhaal van de Plantage als een spannend boek.
De plantage is gebouwd in 1826 door Randal en Sarah McGavock. De bouw is zeer herkenbaar voor deze omgeving, de zogenaamde Federal stijl. Dit soort huizen zijn altijd op dezelfde manier gebouwd, met name om in de hete zomers een verkoelende bries door het huis te krijgen. Het is de doorzonwoning zoals wij die kennen. De ramen en deuren kunnen tegen elkaar worden opengezet. Het is een typische antebellum woning die je vaker in het Zuidoosten ziet.
Na de dood van Randal gaat de plantage over naar zijn zoon, John en hij trouwt in 1848 met de 19-jarige Carrie, waarmee hij 4 kinderen krijgt waarvan er 2 op jonge leeftijd overlijden. Tot zover gaat het nog zoals vele verhalen uit die tijd.

Op 30 november 1864 veranderd dat leven voorgoed. Carrie staat bij de voordeur en ziet een deel van het leger van Tennessee langs haar huis lopen. Ze kwamen midden in de gevechten van de burgeroorlog terecht. Vanaf dat moment werd het huis gebombardeerd tot veldhospitaal om de gewonden te verzorgen. De slag om Franklin duurde in totaal ‘maar’ vijf uur, maar het veranderde hun levens totaal. Op de veranda aan de achterkant van het huis lagen vier overleden generaals. In alle kamers, hoeken en gaten worden gewonden verzorgd wat een onuitwisbare herinnering achterlaat bij de kinderen.
In het huis vertelt Mike geanimeerd over het huis en de meubels, schilderijen en de rest. Toen het huis begin jaren 70 onder de hoede werd genomen door een stichting, was het zwaar verwaarloosd. De deuren en ramen hadden al jaren open gestaan. Dieren en mensen liepen gewoon in en uit en er was weinig origineels terug te vinden. De vloerbedekking die op de benedenverdieping ligt, is opnieuw in opdracht gemaakt en is zoals de vloerbedekking die in die tijd werd gebruikt. De meubels zijn of origineel of exacte replica’s. De schilderijen zijn allemaal origineel. Het behang in de kamers is behang dat in het huis gehangen heeft ten tijde van 1864. Dat kunnen we zien op de zolder. De vloeren in de slaapkamers zijn de originele houten vloeren, zoals die zijn aangetroffen en wat het zo bijzonder, en een beetje morbide maakt, is dat de bloedvlekken in de vloer nog te zien zijn! Het brengt het verhaal echt tot leven.

Een van de mensen die de gevallen soldaten moest zoeken op het slagveld, probeerde zoveel mogelijk op schrift te stellen wie hij vond. Naam, onderdeel en andere zaken werden door hem op schrift gesteld. Dat boek is na de slag om Franklin overgedragen aan Carrie. Niet alleen verzorgden Carrie en haar man de gewonde soldaten, maar zij zorgden er ook voor dat de gevallen soldaten begraven werden op hun landgoed. Na de oorlog kwamen familieleden vaak aan de deur vragen of zij iets wist over hun vader, broer of wie het dan ook van hen was. De gegevens uit het boek zijn inmiddels digitaal opgeslagen, maar het originele boek is nog te bezichtigen in het huis, weliswaar onder glas, maar toch… Zelfs vandaag de dag krijgt de stichting nog altijd verzoeken of zij informatie hebben over een voorvader. Mike vertelt dat vorige week nog een verzoek is binnengekomen via email en dat ze die aanvrager konden bevestigen dat hun familielid op het kerkhof begraven ligt. Heel treffend zegt Mike dat geschiedenis niet gaat om getallen, maar om de mensen en daar heeft hij helemaal gelijk in.

Na een uurtje is de tour voorbij. We bedanken Mike en maken nog een rondje op het terrein. Ook deze plantage had slaven, maar daar werd minder op in gegaan bij de tour. Wel kunnen we de originele slavenverblijven bekijken. De tuin zoals ie toentertijd moet zijn geweest en natuurlijk het kerkhof met alle graven van de soldaten (confederate cemetery), maar ook het familiegraf.

Het slavenverblijf

Het slavenverblijf

De enige ruimte die we niet kunnen bezichtigen, is de keuken. Die werd in 1909 weggevaagd door een tornado.
Onder de indruk stappen we na een tijdje weer in de auto en rijden naar de Natchez Trace Parkway, een scenic route die loopt van Nashville naar Natchez. Net als we op weg zijn, barst een noodweer los en al het verkeer gaat langzamer rijden. We kunnen ook niet anders, want we zien praktisch niets meer. In korte tijd komt een enorme hoeveelheid water naar beneden en net als ik er aan denk om de auto stil te zetten, net als veel anderen, wordt het minder. De temperatuur is in seconden tijd gedaald van 93 naar72 graden Fahrenheit, maar zodra het stopt met regenen, stijgt de temperatuur ook weer flink en blijft het de rest van de dag benauwd.

Regen

Eindelijk bereiken we de Natchez Trace Parkway en bij de eerste de beste picknickplaatsen stoppen we om een broodje te eten. Ik hoop dat we nog wat korte wandelingetjes kunnen maken, maar als we bij Jackson Falls komen, blijken we via een smal paadje steil omhoog en steil omlaag te moeten. Naast dat smalle paadje kijk ik recht naar beneden en ik zie het niet zitten om dat op mijn kekke slippertjes te doen. We proberen het nog op een andere plek, maar dat is niet veel beter. Het gaat jammer genoeg voor mij, niet lukken om even achter het stuur vandaan te zijn, voordat we aan de lange rit naar Memphis gaan beginnen. Monique brengt uitkomst. Het is hier super rustig, slechts zo nu en dan komen we andere auto’s tegen. Monique wil wel een stukje rijden, dus neemt ze het stuur over, zodat ik even lekker kan relaxen.

Een doorkijkje op de Natchez Trace Parkway

Een doorkijkje op de Natchez Trace Parkway

Na een 15 mijl neem ik het weer over. Het is inmiddels 4 uur en het wordt tijd om naar Memphis te vertrekken. Met Jack’s hulp gaan we weer op weg. Eerst rijden we binnendoor, langs en door allerlei kleine, soms troosteloze, plaatsjes.
Eindelijk komen we aan op de I 40 die ons naar Memphis zal brengen. We besluiten om eerst te gaan eten voordat we naar het hotel gaan en om 7 uur zitten we aan de bar bij Outback Steakhouse.
Een uurtje later komen we aan bij ons hotel. We laden de spullen uit, checken in en dan is het weer dezelfde riedel: blog schrijven en foto’s doen!

Een reactie op Dag 12: Battle of Franklin: een bezoek aan Carnton House

  1. René zegt:

    Wat een prachtig verhaal! Vier dooie generaals; die wil je toch niet vinden op je veranda!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.