Dag 01: Viva Las Vegas

Om 7 uur stap ik mijn mand uit en loop naar beneden om mijn ochtendritueel te volgen. Even later komt Monique naar boven stommelen met de opmerking dat ik rustig aan kan doen. Delta/KLM heeft laten weten dat we ruim een uur later zullen vertrekken. Dat is balen, maar gelukkig zullen we alsnog genoeg tijd hebben. We hebben namelijk nog wat uren voor de boeg. Een paar maanden geleden zagen we namelijk dat Pink vanavond een concert geeft in het Allegiant Stadium in Las Vegas, voor de kenners: de thuisbasis van de Las Vegas Raiders. En dat konden we natuulijk niet voorbij laten gaan, dus hebben we tickets gekocht. Ons enige doel van vandaag is dan ook om op tijd in Las Vegas te komen.

Ik besluit dan maar om eerst koffie te gaan drinken, iets wat ik normaal gesproken nooit doe. Meestal is het meteen aan de bak ’s ochtends vroeg. We drinken op ons gemak koffie, eten de laatste afbakbroodjes op en gaan dan verder met de spullen pakken. Rond 9 uur zitten we helemaal klaar en besluiten nog een laatste kop koffie te drinken.

Daarna gaan we maar op weg. We zijn dan wel vroeg op Schiphol, maar ja, we zitten elkaar maar een beetje aan te kijken. En dat kunnen we de komende weken nog vaak genoeg doen.
We springen in de auto en rijden zonder vertraging, het is tenslotte vrijdag, dus geen file, naar Schiphol. Na iets meer dan 30 minuten rijden we P6 binnen (lekker decadent). We laten de auto achter en checken voor de zekerheid nog even het nummer van de parkeerplek. Dan lopen we naar de valet, waar ik de sleutels achterlaat. Over iets meer dan 3 weken zien we ‘m weer terug, dit keer van binnen en van buiten gepoetst.

Op Schiphol geven we de koffers af. Zowel wij als de koffers hebben ‘Sky Priority’. Niet omdat we zo belangrijk zijn, maar omdat we flink geld hebben neergeteld voor Premium stoelen. In principe moeten de koffers dus als een van de eersten uit het vliegtuig komen.
Daarna lopen we via de Priority lane naar de controles. Met onze Privium passen zijn we nog sneller, omdat onze instapkaarten niet meer handmatig gecontroleerd hoeven te worden.

Na de controle kunnen we meteen door naar de paspoortcontrole. Voor mij gaat dit ook supersnel, want ook hier gebruik ik mijn Privium kaart. De irisscan is met 2 tellen gemaakt en ik kan door. Monique heeft minder geluk. Haar pas weigert ineens bij de paspoortcontrole. Gelukkig is de rij van paspoortcontrole voor Priority niet lang en is ze alsnog snel klaar.

We lopen direct door naar de, jawel, Privium lounge. Daar gaan we de resterende tijd wel doormaken. Omdat het altijd ergens 17 uur is, beginnen we met een glas prosecco. Gewoon omdat het kan. Daarna eten we nog wat en drinken nog een kop koffie.

“De tijd gaat snel en voordat we het weten, kunnen we op weg naar de gate. Daar is het al een drukte van belang. Helaas laat het boarden nog wat op zich wachten, maar eindelijk zien we de eersten aan boord gaan.
Rond 13 kunnen we eindelijk het vliegtuig in. Aangezien het boarden al later begon, gaan we er al van uit dat we de vertrektijd niet zullen halen. Dat klopt ook, maar de piloot zal proberen wat tijd in te halen. We gaan het zien. Wij maken ons niet zo’n zorgen, want voor de eerste keer in jaren vliegen we rechtstreeks naar onze eindbestemming.

Als we eenmaal op hoogte zijn, halen we de tablets tevoorschijn. We kijken het een en ander, eten wat, drinken wat en kijken nog wat meer. We luisteren wat muziek, kijken maar weer iets op onze tablet en zien de tijd langzaam verstrijken. Allemachtig, wat duurt die rit lang!

Eindelijk komt Las Vegas in zicht. We landen uiteindelijk 2 uur later dan de oorspronkelijke aankomsttijd. We zijn als een van de eersten uit het vliegtuig en gaan op weg naar Immigrations. Ook hier hebben we versnelde grenspassage, dus voor ons geen rijen meer. We gaan voor de machines staan, er wordt een foto gemaakt van onze charmante verschijningen en we kunnen door naar de Immigrations officer.

Die noemt me al bij naam als ik aan kom. Hij checkt mijn paspoort, vraagt of ik geld, sigaretten en/of vloeistoffen bij me heb (nee dus) en hij wenst me een fijne vakantie. Monique ondergaat exact dezelfde riedel na mij en met 2 minuten zijn we door alle controles heen.

Dat levert wel een luxe probleem op, want als we bij de bagagebanden komen, zijn de koffers er nog niet. En als de band eindelijk begint te lopen, dan blijkt dat de bagage afhandelaar een baaldag heeft. Onze koffers hebben dan wel het label ‘Priority’, maar het duurt even voor we ze zien.

Daarna gaan we snel op weg naar de bus die ons naar het Rentalcar Center moet brengen. Als we naar buiten lopen, voelen we voor het eerst de warmte. Heerlijk, die woestijnhitte! De bus komt al snel, maar het duurt effe voor we de bestemming bereiken. Voor mijn gevoel rijdt de bus 3 rondjes rondom het vliegveld. En ondertussen tikt de tijd door.

Eindelijk komen we aan. Ik heb 2 reserveringen: een bij Avis en een bij Hertz. Bij Hertz huur ik al jaren, dus daar lopen we automatisch naar toe. Natuurlijk staat mijn naam weer niet op het bord, dus zonder verder na te denken, loop ik het kantoor binnen. Mijn reservering wordt gecontroleerd en met 2 minuten krijg ik te horen dat de zilverkleurige Ford Expedition voor ons is.
Monique denkt er gelukkig aan dat zij moet worden bijgeschreven op het contract. Dat duurt even en ik krijg te horen dat ik een herziene versie van het contract via mail ontvang. Prima!

Dan lopen we naar de auto (het is een slagschip). We gooien de koffers en rugzakken naar binnen en stappen in. Ik koppel meteen mijn telefoon aan, maar helaas. We hebben hetzelfde gezeur als vorig jaar. Mijn telefoon koppelt niet lekker met de auto.
Na een paar keer proberen, besluiten we maar te gaan rijden. Niet old school, we gaan rijden en we zien wel waar we uitkomen, maar Monique roept met behulp van haar telefoon waar ik heen moet. In eerste instantie was het plan om een hotel bij het vliegveld te zoeken, omdat we maar 1 nacht in Las Vegas verblijven, maar door de tickets van Pink besloten we om meteen het Mandalay Bay Hotel aan de Strip te boeken. Vanuit dit hotel is het een kippe end naar het stadion. We hoeven alleen maar de I15 over te steken.

Eindelijk rijden we de garage binnen, waar het megadruk is. In deze garage kun je ook parkeren bij evenementen, maar gelukkig kunnen we als hotelgast al snel op een gereserveerde verdieping parkeren. Monique moet eigenlijk de reservering laten zien, maar de dame wil haar niet laten stressen en laat ons door met de opmerking om de parkeerkaart te laten valideren bij het inchecken. Anders moeten we alsnog apart dokken.

Het is inmiddels rond half 6 en voor mijn gevoel hebben we een vertraging van zo’n 3 uur. Ons plan om nog een paar uur te pitten, komt aardig onder druk te staan.
We parkeren de auto, pakken de spullen en gaan dwars door het casino op weg naar de lobby. Daar kunnen we natuurlijk aansluiten in de rij, want we zijn niet de enigen die moeten inchecken.

Maar de rij gaat gelukkig snel en voordat we het weten, kunnen we naar de 16e verdieping. We gooien onze spullen neer en ploffen vrijwel meteen op de bedden. We proberen nog een paar uurtjes te pitten, maar dat lukt natuurlijk voor geen meter!
Rond 20 uur gaan we op pad naar het stadion. Via het casino lopen we een heel stuk binnendoor. Dat scheelt even, want deze hotels zijn mega. Als we daar omheen moeten lopen, dan zijn wel nog wel even onderweg.

Als we buiten komen, zien we dat de weg over de I15 ook volledig is afgesloten. En dat terwijl er nauwelijks iemand loopt. Maar omdat het zo lekker rustig is, lopen we wel door.
Bij het stadion is het megadruk en megagroot!
Voordat we onze plekken opzoeken, gaan we nog wat te drinken halen bij een idioot grote bar. Daarna gaan we op zoek naar onze plekken. De bewegwijzering is duidelijk genoeg en dat we in eerste instantie onze plekken niet kunnen vinden, ligt dan ook meer aan de jetlag waar we last van hebben.

Inmiddels is het 20.30 uur en het publiek wordt lekker opgewarmd met jaren 80/90 muziek. Het publiek zingt dan ook alles mee. Iets na 21 uur komt Pink op en het is meteen spektakel! Wat een feest! Wat een geweld aan muziek en verlichting! Het is in een woord GEWELDIG! Wat een show en wat kan dat mens zingen! Het is oprecht een Summer Carnival. Ze hangt in de trapeze, zingt terwijl ze ondersteboven hangt, terwijl ze danst, over het podium rent of springt! Wat een energie en wat een stem! FANTASTISCH!

Rond 23 uur is het afgelopen. We zijn het erover eens dat we er allebei goed doorheen zitten, maar dit voor geen goud hadden willen missen. Wat een gave avond!
Langzaamaan lopen we het stadion weer uit en gaan, weer langzaamaan, op weg naar het hotel. Nu snappen we wel waarom de weg is afgesloten. Het Allegiant Stadium heeft 65.000 zitplaatsen op de tribunes. Natuurlijk zijn die niet allemaal bezet, want de plaatsen achter het podium worden natuurlijk niet verkocht. Maar op het veld staat ook een mensenmenigte! En die moeten allemaal terug naar de parkeerplaatsen of de hotels.

Eindelijk komen we aan bij het hotel. Omdat we sinds de laatste lichte maaltijd aan boord niets meer hebben gegeten, halen we nog wat te snacken in het hotelwinkeltje. Daarna gaan we snel onze kamer en onze bedden opzoeken. We hebben er inmiddels ruim 27 uur opzitten…