Dag 08: Winchester Mystery House

Rond 8 uur staan we op om ons ding te doen. Het gaat allemaal wat langzamer vandaag na de dag van gisteren. De spieren hebben afgezien en we hebben ongelooflijke spierpijn. We hebben overigens wel lekker geslapen.
Nadat we de eerste spullen naar de auto hebben gebracht, gaan we ontbijten in het hotel. Althans, dat denken we. Want het meeste is al op en de medewerkster staat eigenlijk al op het punt om de boel op te ruimen. Ze geeft ons nog wat tijd om toch wat te eten.

Daarna halen we de laatste spullen op en gaan op weg. We moeten naar San Jose om Winchester Mystery House te bezoeken. Monique heeft jaren geleden een documentaire gezien en wilde hier graag naar toe. Het vreemde aan dit huis is, is dat er verschillende (kast)deuren zijn waar niets achter zit en kleine kamertjes/ruimtes die nergens toe dienen en er zijn trappen die naar het plafond gaan en/of nergens naar toe leiden. Het verhaal gaat dat ze dit expres deed om de geesten om de tuin te leiden.
Monique wilde 2 jaar geleden al naar deze bezienswaardigheid, maar toen kwamen we veel te laat uit Pinnacles National Park kwamen. Dus maken we nu een omweg naar San Jose.

We hebben tickets voor de tour van 12.20 uur en verwachten ruim op tijd aanwezig te zijn, maar het Californische verkeer zit vreselijk tegen. We doen er dan ook veel langer over dan gepland. Precies 10 minuten te laat komen we aan op de parkeerplaats.

Omdat we al tickets hebben, gaan we direct naar binnen. Als de eerstvolgende tour wordt omgeroepen, lopen we naar de medewerker en vertellen dat we te laat waren voor onze oorspronkelijke tour. We krijgen nieuwe tickets voor de tour van 13 uur. Beetje jammer, want hierdoor verliezen we kostbare tijd die we vanmiddag hard nodig hebben.

Het Winchester Mystery House is een architectonisch wonder en historisch monument in San Jose, CA, dat ooit de persoonlijke residentie was van Sarah Lockwood Pardee Winchester. Zij was de weduwe van William Wirt Winchester en erfgename van een groot deel van het Winchester Repeating Arms-fortuin. De bekende geweren, dus.

Sarah had geen makkelijk leven – haar enige dochter en haar man overleden binnen een paar jaar na elkaar en na het overlijden van haar man verhuisde Sarah naar San Jose. Daar kocht ze een boerderij met acht kamers en begon ze aan wat alleen maar kon worden omschreven als ’s werelds langste huisrenovatie, die pas stopte toen Sarah op 5 september 1922 overleed.

Van 1886 tot 1922 leek de bouw nooit te stoppen toen de oorspronkelijke boerderij met acht kamers uitgroeide tot ’s werelds meest ongewone en uitgestrekte herenhuis, met 24.000 vierkante meter, 10.000 ruimen, 2.000 deuren, 160 kamers, 52 dakramen, 47 trappen en open haarden, 17 schoorstenen, 13 badkamers en 6 keukens. Dit alles tegen een prijskaartje van 5 miljoen dollar in 1923. Dat zou vandaag 71 miljoen dollar zijn.

Maar wat overbleef is inderdaad een mysterie. Zelfs voor haar overlijden deden geruchten de ronde over een ‘mysterieus huis’ dat werd gebouwd door een excentrieke en rijke dame. Kreeg ze de opdracht om dit huis te bouwen door een helderziende? Werd ze achtervolgd door de geesten van degenen die waren geveld door het “Kanon dat het Westen won”? Heeft de bouw echt nooit stilgelegen? Wat motiveerde een goed opgeleide socialite om zich af te sluiten van de rest van de wereld en zich bijna uitsluitend te concentreren op het bouwen van ’s werelds mooiste, maar meest bizarre landhuis. Het landhuis is wereldberoemd, zowel om de vele ontwerpcuriositeiten en innovaties (waarvan vele hun tijd vooruit waren) als om de gerapporteerde paranormale activiteit die zich binnen deze muren bevindt.

De tour begint en we hebben een gids die goed kan vertellen. Maar wat jammer is, is dat ze niet echt ingaan op de persoon Sarah en wat haar bezielde om de bijzondere architectonische toevoegingen te doen.
We horen voornamelijk over haar leven en dat ze het niet makkelijk had. De gids gaat wel in op de vele toevoegingen aan het huis en dat de verbouwingen nooit stil hebben gelegen.

Het huis wordt ieder jaar versierd voor Halloween en heeft ook een Halloween tour.

Als de tour voorbij is, lopen we via het winkeltje (uiteraard) naar buiten. We zijn het er over eens dat het een leuke tour is, maar dat we het wel jammer vonden dat er zo weinig op de eigenaardigheden werd ingegaan.
We stappen in de auto en zetten Google maps aan. Dat is schrikken, want het verkeer staat grotendeels vast. Aan de ene kant zijn er de vele werkzaamheden, aan de andere kant is het vrijdag.
We moeten nog naar Lake Tahoe, dus we besluiten om ons meteen in de verkeersdrukte te gooien.

Regelmatig worden we omgeleid via sluiproutes, maar op die sluiproutes rijdt ook de halve bevolking van San Jose en Stockton. En dan moeten we nog via Sacramento!
Gelukkig gaat het bij Sacramento een stuk sneller. We worden via de zuidkant gestuurd en dat gaag redelijk goed.

Als we Sacramento bijna voorbij zijn, maken we een pitstop. Ik gooi meteen maar de tank vol en dan rijden we nog snel even naar de Safeway aan de overkant voor wat te eten. Dan hoeven we na het inchecken in Lake Tahoe ook niet meer de deur uit, want daar zullen we aankomen als het al donker is.

Lake Tahoe voelt weer als een warm welkom met alle gezellige lichtjes die branden, zo vroeg al in de avond. Het doet een beetje kerstmisserig aan.
We checken in bij ons hotel en als ik binnen loop dan weet ik weer waarom ik hier wilde overnachten. Ondanks dat het aardedonker is, zie ik wel dat we uitkijken op Lake Tahoe. Dit hotel heeft zelfs een privéstrand.

We eten snel de broodjes op, nemen nog een drankje en gaan dan aan de slag met foto’s en blog, want we lopen aardig achter. Maar dat gaan we wel weer inhalen.

Voor degenen die ze nog niet hebben gevonden: alle foto’s staan vermeld onder Foto’s 2024.