Om 6 uur gaat de wekker, maar ik ben nog lang niet wakker genoeg om op te staan. Monique wel, die staat meteen naast haar bed. Ik volg noodgedwongen iets later. Vandaag staat een lange rijdag op het programma. Althans, als we rechtstreeks rijden, dan is het niet zo lang. Maar dat is te saai. We willen namelijk ook nog wat zien onderweg.
Nadat we klaar zijn, gaan we snel ontbijten in het hotel. In de ontbijt ruimte zegt een man tegen me dat er een vlieg zit in de broodbox. Hij vindt mijn reactie hilarisch! Ik sla de bagel dan ook maar over. Gelukkig is daar mijn redder in nood: Monique maakt een wafel voor mij klaar. Die heb ik nog nooit gegeten en het zal me verbazen als ik het nog een keer ga eten. Wat een droge meuk!
Als we alles weer op hebben, halen we de koffers op en checken uit. We gooien alles weer in de auto en gaan op weg. Het is inmiddels zo’n 7.15 uur en het begint net licht te worden. In de verte zien we de zon opkomen en niet veel later schijnt ie recht in ons gezicht. Het is 13 graden, maar met een strakblauwe lucht.
We rijden via de I80 richting Salt Lake City. Dat rijdt lekker met 80 mile per uur, oftewel zo’n 130 kilometer per uur. Het is rustig op de weg, we halen slechts wat vrachtverkeer in.
Pas wanneer we bij Salt Lake City in de buurt komen, wordt het drukker. Het is altijd zo gek, want ineens rij je ook op een 6-baans weg met iedereen die naar zijn of haar werk gaat. Het is onwijs druk op, maar het rijdt gelukkig wel door.
Pas als we bij Provo komen, wordt het rustiger. Ondertussen zoekt Monique wat feitjes op over Salt Lake City. Ze vertelt dat er rond de 212.000 en een beetje mensen wonen in Salt Lake City. Dat verbaast ons, want waar komen al die mensen dan vandaan?! In de regio wonen 2.4 miljoen mensen. Dat verklaart dan wel weer een hoop.
Via de I80 worden we naar de I15 South gestuurd en vandaar worden we bij Spanish Fork binnendoor gestuurd. Hier maken we een pitstop om te tanken en de ramen schoon te maken. Vooral de voorruit moet het afzien na in het donker te hebben gereden. Het is zo erg, dat het computersysteem van de auto al aangaf dat het botsing-waarschuwingssyteem, of hoe-het–ook-heet, niet meer werkt. De camera ziet het namelijk niet meer. Gelukkig heb ik zelf ook een paar ogen die het wel gewoon doen.
Voorbij Spanish Fork zien we ook de eerste herfstkleuren verschijnen. Sommige bomen zijn al vuurrood. We maken een fotostop op privé grond waar we eigenlijk niet mogen staan. We rijden dan ook snel door.
Uiteindelijk worden we de US6 opgestuurd en vandaar de US10 op. Bij Cleveland worden we een gravelroad opgestuurd die mijlen en mijlen zo doorgaat. We zijn namelijk op weg naar The Wedge en Little Grand Canyon. Dit ligt in de San Rafael Swell, een enorm gebied van 121 bij 64 kilometer in het zuidwesten van Utah.
Na 20 mijl op de gravelweg gereden te hebben, komen we eindelijk bij Little Grand Canyon. We snappen heel goed waarom dit zo wordt genoemd. We lopen wat langs de rand en maken volop foto’s.
Na een tijdje pakken we de auto en rijden naar het einde: the Wedge! Hier lijkt het alsof je in een kom kijkt, echt spectaculair!
Er zit een man stilletjes te genieten van het uitzicht en zijn lunch. We laten hem lekker genieten en pas als hij klaar is, zegt hij dat hij plaats gaat maken voor ons. Dat hoeft niet, maar hij is klaar om terug te gaan, zo vertelt hij.
Wij maken ook wat te eten en peuzelen dat op bij een picknick tafel. Totdat ik merk dat we precies bij een mierenhoop zitten. Niet zomaar mieren, maar rode mieren. We zijn dan ook al snel weer klaar om op te ruimen.
Natuurlijk blijven we hier veel langer hangen dan de bedoeling was, maar uiteindelijk gaan we toch weer op pad. Google wil ons terugsturen naar Cleveland, maar dat willen we niet. Wij hebben andere plannen. Wij willen naar de I70 East, want daar zijn nog wat viewpoints met uitzicht op de San Rafael Swell. Dat betekent dat we nog wat langer onderweg zijn, maar dit stuk hebben we nog nooit gereden. Meestal komen wij vanuit of gaan richting Hanksville.
Bij Emery maken we nog een pitstop en omdat we inmiddels wat gaar zijn, zet Monique een bakkie koffie. Zo nu en dan komt de dompelaar toch nog van pas. Na de koffie en nog wat te hebben gegeten, draaien we niet veel later eindelijk de I70 op.
We stoppen nog bij Salt Wash view area, Eagle Canyon overlook, Ghost Rock view area en Black Dragon Canyon.
Daarna rijden we in een stuk door naar Moab en checken in bij het hotel. Ook hier voelt het altijd weer als thuiskomen. We sjorren de koffers weer naar binnen, zien dat we een mega kamer hebben en maken dan ook meteen gebruik van alle ruimte die we hebben.
Na nog een kop koffie gaan we op zoek naar een restaurant. Dat wordt Antica Forma, waar we eindelijk een lekker pasta eten!
Roadtrip blogging 
Wat een landschap…prachtig!!