Op ons gemak ruimen we alle zooi weer op en zorgen dat alles weer in koffers en tassen past. Inmiddels is het, na ruim 2 weken in koffers leven, grote chaos, maar dat komt later deze week wel goed.
Als alles weer een plek heeft gekregen, gaan we nog snel ontbijt eten. Daar is het druk. Het is zondag en iedereen lijkt later te zijn vandaag.
We eten snel wat, halen de koffers op en gaan dan op pad. Onderweg halen we nog wat boodschappen, zodat we vanavond ook kunnen eten en we gaan het broodnodige ijs voor de cooler halen.
Dan gaan we op weg. Het einddoel van vandaag is Monument Valley Navajo Tribal Park. Het land van de Navajo’s of, zoals ze zichzelf noemen, de People. Maar voordat we daar naar toe rijden, willen we een laatste stop maken en dat is bij Shiprock, de imposante rock formatie bij het plaatsje Shiprock.
De formele naam van de rotsformatie is Rock with Wings, oftewel Rots met Vleugels en dat klopt ook wel. Shiprock is bijna 482 meter hoog, vandaar dat ie ook al van ver te zien is. De rots ligt bijna 2200 meter boven zeeniveau.
Ook Shiprock ligt in Navajo land. Het is een heilige plek waar je alleen vanaf een afstand naar mag kijken. Formeel mogen we dus niet verder dan de geplaveide weg. De reden is, is dat er een religieuze en culturele betekenis voor de Navajo.
De eerste route die we nemen, leidt ons naar een gravelweg die stopt bij een aantal huizen. In de verte zien we Shiprock, maar het is te ver en de zon staat precies verkeerd. Dus rijden we terug en proberen via de andere kant dichterbij te komen. Dat is een hit.
We staan weliswaar langs een weg, maar we hebben wel goed zicht op de rotsformatie. En, nog veel belangrijker, de zon staat aan deze kant precies goed.
We maken een aantal foto’s, terwijl het verkeer langs ons heen raast. Allemachtig! Wat rijden ze hard op deze weg! Als we genoeg foto’s hebben, rijden we terug om de afslag te nemen naar Kayenta.
Het is niet zo’n lange rit, maar door onze slome ochtend, is de verwachte aankomsttijd rond 15 uur. We rijden op ons dooie akkertje door het snel veranderende landschap. Het gaat van geel en dor, naar rood en groen en weer terug. Todat we echt in de buurt van Kayenta komen. Dan zijn we terug in het land van de rode rotsen.
In de verte zien we een rotsformatie die niet onder lijkt te doen voor Shiprock. We vragen ons af wat het is, maar als we dichterbij komen, dan zien we dat het een oude bekende is. Geen idee of het een naam heeft, maar het is prominent aanwezig in deze omgeving. Monique zegt dat ze jaren geleden al foto’s van deze rotsformatie heeft genomen. Ik geloof haar meteen.
Als we bij Monument Valley aankomen, betalen we de 16 dollar fee om het park binnen te komen. Dan rijden we meteen naar de incheck.
Vorig jaar toen we hier de Wildcat Trail liepen en vanaf de canyon naar de cabins aan de Rim keken, wist ik het. Hier wilde ik echt een keer overnachten.
We hadden er al vaker naar gekeken, maar het is reteduur om een cabin te boeken. Maar dit jaar vond ik dat we het moesten doen. Dus eind vorig jaar hebben we een premium rim cabin geboekt. Het weer zit gelukkig mee en dat is fijn, want hier overnachten doe je voor de zonsondergang en zonsopgang. Ik zou ernstig teleurgesteld zijn als het weer niet mee zou zitten.
Na het inchecken brengen we de spullen naar de cabin. Het is klein, maar van alles voorzien. Dit is beter dan kamperen in Curry Village!
Dan gaan we een kijkje nemen bij het visitor center en de Trading Post. Daarna lopen we terug naar de auto en besluiten we op de valreep de Valley Drive te rijden.
We rijden de valley in en het valt ons op dat het begin heel slecht is, maar de rest goed te doen. Het lijkt alsof er echt wel verbeteringen zijn aangebracht. Daarbij is het zonlicht precies goed op dit tijdstip, volgens onze fotograaf.
Helaas heeft Monique haar camera in de cabin laten liggen en moeten we het doen met de telefoons. Gelukkig gaat dat ook prima.
Als we van de valley drive terug komen, is het hek al dicht. Als particulier mag je er alleen nog af. Alleen tours mogen nog naar beneden. We rijden terug naar de cabin en nemen een drankje.
Dan gaan we wachten tot de zon ondergaat. En dat gaat sneller dan verwacht. We maken weer heel wat foto’s totdat het te donker wordt.
Ondertussen eten en drinken we wat. Totdat het echt te donker wordt. Omdat we wel wat licht nodig hebben om te zien wat we eten, worden we belaagd door motten. Daar heb ik al snel genoeg van, dus verkassen we naar binnen.
Monique gaat later nog een kijkje buiten nemen, maar ze ziet letterlijk geen hand voor ogen. Ik lig wel wel lekker en besluit dat vooral te blijven doen. Tijd om te relaxen!
Roadtrip blogging 