Dag 20: Scottsdale, AZ met een omweg

Vandaag vertrekken we uit Kanab, dus het is bijtijds opruimen en alles weer in koffers zien te krijgen. In beide koffers is het inmiddels enorme chaos, maar dat komt de komende dagen wel goed. De laatste dagen zitten we op een plek.

Voordat we vertrekken, zetten we koffie en smeren de laatste broodjes voor onderweg. Dan zijn we daar in ieder geval later vandaag geen tijd meer mee kwijt.
Als we weg willen rijden, zien we de eigenaren van de Domes aan komen. Omdat we ze nog niet gezien of gesproken hebben, gaan we nog even gedag zeggen. Als je namelijk geen contact met hen wil, dan hoeft dat ook niet. Voor de Dome krijg je een code waar je de deur mee kan openen.

Ori en Lilach vinden het leuk dat we even gedag komen zeggen. Ze zijn duidelijk trots op wat ze hier neer zetten en dat mogen ze ook zijn. De Domes zijn luxe afgewerkt en alles ziet er tot in de puntjes uit. Ook rondom de Dome is aan alles gedacht. Echt top! We zeggen dan ook dat we zeker terugkomen als we weer in deze omgeving zijn.
Daarna nemen we afscheid en gaan we op pad.

Bij Page gaan we nog wat zakken ijs scoren voor de cooler (koud water is essetieel met deze warmte) en dan zetten we koers richting Scottsdale, Arizona.
Vanaf de splitsing US89/89A rijden we hetzelfde stuk als een paar dagen geleden. Maar deze omgeving verveeld nooit!

De kilometers schieten onder ons weg, totdat we bij Wupatki National Monument aankomen. Ik heb hier naar gekeken bij het invullen van de route, maar ik vond het niet interessant genoeg voor een stop. In eerste instantie rijden we hier dan ook voorbij, maar als we de afslag naar Sunset Crater Volcana National Monument zien, slaan we wel af.

We maken een pitstop bij het visitor cennter om een kaart te halen en rijden dan het park in. Sunset Crater is in 2020 grotendeels verwoest door de Tunnel Fire. Het park is maandenlang gesloten geweest en je ziet nog goed de sporen van de brand.
We stoppen bij het eerste viewpoint waar we enorme lava velden zien. Hier is ook een korte trail, maar we hebben geen sokken bij de hand en lopen op flipflops. Dat gaan we niet doen. Wel zie ik dat de grond rondom net zo rul is als zand.

Natuurlijk maken we wat foto’s en gaan dan verder. We stoppen nog op een ander punt, maar het kan ons niet zo bekoren. Dan rijden we maar door en voordat we het weten, rijden we het park uit en Wupatki NM in. Dat was niet de bedoeling, dus we draaien om.

Bij een viewpoint dat we eerder hebben gemist, stoppen we alsnog. Hier kijken we naar de top van een berg die geldt als de krater. Na wat foto’s rijden we terug naar de weg en dan spot ik ‘m!

Een trail waar je met de auto in mag rijden, maar je mag niet van de trail af. Pirma, toch! Want dat willen we ook helemaal niet.

Een paar honderd meter op deze trail stop ik nog een keer, zodat Monique een foto kan maken en dan rijden we door. Ook hier zie ik dat de berm echt heel zacht is en ik bedenk bij mezelf dat het een crime is om hier te keren. Dat had me aan het denken moeten zetten, maar dat werkte even niet zo.

We rijden door en het pad wordt smaller. Op een gegeven moment rijden we vlak langs een bergwand waar niets staat en ik denk bij mezelf dat hier vooral geen aardverschuiving moet komen, want dan ben je aardig de pineut.
Plotseling is de trail half weggeslagen. Er zit een enorm gat waar we ook met deze auto niet doorheen zullen komen.

Dat wordt dus al achteruitrijdend over een kronkelpad tot een punt waar ik kan keren. Monique offert zich op om te kijken waar dat mogelijk is. Op de achteruitrij camera rij ik terug.
Al snel zie ik een mogelijkheid om te keren en met wat steken lukt dat goed.
Monique stapt weer in en zegt dat mijn linkervoorwiel een stuk van de grond afkwam. Dat heb ik niet gemerkt, maar als nodig had ik de 4-wheel drive aan kunnen zetten.

We rijden weer terug naar de hoofdweg en besluiten om vooral geen zijpaden meer in te rijden. Sunset Crater Volcanic NM is een klein park, dus al snel zitten we weer op de highway.

Bij Flagstaff slaan we weer af naar US89. We willen nog een laatste tussenstop maken bij Sedona. Daar aangekomen zien we dat het megadruk is. Nog erger dan een paar jaar geleden toen we ook een tussenstop maakten.
Toch parkeren we de auto en gaan aan de wandel. Sowieso is het prettig om even de auto uit te zijn.

Als snel vinden we dat dit niet meer het Sedona van jaren geleden is. Het plaatsje voelde altijd een beetje mysterieus aan door alle alternatieve zaakjes die daar zitten. Maar wat we zien is een commerciële bende die niet aantrekkelijk aan doet.
We besluiten dan ook al snel om weer de auto in te stappen. Ook bij het deel wat wel leuk aan doet, Tlaguepaque, is het zo druk dat er geen parkeerplaats te vinden is. Dan gaan we maar gewoon verder.

Vanaf hier is het nog zo’n anderhalf uur naar Scottsdale. Ondanks forse wegwerkzaamheden op de I17, kunnen we goed door rijden en rond 17 uur komen we in de drukte van de spits terecht. Gelukkig blijft alles rijden, maar de andere kant op staan forse files.
Een half uurtje later staan we voor de deur van onze AirBnB.

Monique geeft de code in op het sleutelkastje, maar wat ze ook probeert, hij gaat niet open. We proberen het een paar keer, maar helaas. Uiteindelijk nemen we contact op met de verhuurder, die altijd supersnel reageerde op vragen. Tot vandaag. We krijgen alleen haar voicemail. Ook als we het andere nummer bellen, krijgen we geen gehoor. Het is dus wachten tot een van de 2 reageert.

Aangezien het nog zo’n 38 graden is, en het aanvoelt alsof we in een oven staan, gaan we maar in de auto zitten. Maar het duurt en het duurt. We hebben net besloten om dan eerst maar een hapje te gaan eten, als Walt terug belt. Die legt al snel uit dat we niet het sleutelkastje moeten hebben, maar de code op de deur moeten invoeren. Huh?!

We rijden direct terug en ja hoor, op de deur zit een zwart paneel. Als Monique het aan raakt, ligt het scherm op en kunnen we de code invoeren. Geniaal! Ik wil dat thuis ook! Geen gezeur meer met het meenemen van sleutels!

Snel nemen we een kijkje en bellen Walt terug om door te geven dat we binnen zijn. We halen de belangrijkste spullen uit de auto, de rest zien we morgen wel, en gaan even rustig zitten met een bakkie leut.
Daarna wil ik weten of ik de auto in de garage kwijt kan. Aangezien het een garage voor 3 auto’s is, zou dat geen probleem moeten zijn. Ik doe het licht aan en roep naar Monique of de auto die hier staat is inbegrepen bij de huur. Ik kijk namelijk tegen een zwarte Corvette aan! Daar willen we wel een rondje in rijden, maar helaas. Dat betekent ook dat er geen ruimte is voor de Expedition, dus die blijft buiten in de hitte.

Een tijdje later gaat Monique wat te eten bestellen. Dat lijkt goed te gaan, maar de bevestiging komt niet binnen. Als we na een uurtje nog niets hebben ontvangen, springen we in de auto om snel wat te gaan halen. Gelukkig hebben we een compleet winkelcentrum dichtbij.

Als we weer terug zijn bij het huis, eten we snel wat en dan is het tijd voor wat R&R. Morgen is er weer een dag.