Rond half 8 zijn we vandaag up and running! We drinken wat koffie, maar dan gaan we aan de slag. Gelukkig hebben we gisteren het grootste deel al ingepakt en hoeven we vandaag alleen de laatste dingen nog in te pakken.
Voordat we de deur uit gaan, gooien we het afval in de containers. Dit hoeven we niet te doen, maar het is een kleine moeite.
Daarna gooien we de koffers en rugzakken in de auto, checken nog een keer het huis en trekken dan de deur achter ons dicht. Wat een fijn huis was dit!
Terwijl ik de route in Maps zet, stuurt Monique een berichtje naar de verhuurders om te laten weten dat we zijn vertrokken. Ook dat hoeft niet, maar is een kleine moeite.
Als eerste maken we weer een pitstop bij First Watch, een andere locatie dan die van gister. Deze ligt mooi op de route van het vliegveld.
We ontbijten weer heerlijk, Monique met de French toast met veel fruit en ik met de Fritatta, Ook weer een favoriet.
Dan gaan we op weg naar het vliegveld. We zien dat het inmiddels alweer 38 graden is, terwijl het nog geen 10 uur is!
Vanaf hier is het nog zo’n 20 minuten rijden. We maken nog een pitstop bij het tankstation om de tank vol te gooien. Als we bij Hertz aan komen, halen we de auto leeg en lopen we meteen door naar boven. We wachten niet op het mannetje, want de uiteindelijke rekening krijg ik via mail.
De tram die ons naar de vertrekhal zal brengen, komt al snel aanrijden en voordat we het weten, staan we op het vliegveld. Ook hier gaat het snel. We leveren de koffers in en lopen dan door naar Immigrations.
Het is ongelooflijk druk op het vliegveld en er staat ook een redelijke rij bij de TSA, maar uiteindelijk duurt het nog geen 5 minuten voordat we bij de controle komen. We scannen het paspoort, er wordt een foto gemaakt van onze charmante verschijning, de handbagage gaat op de band en we zijn klaar. Ook hier geen gezeur meer met spullen uit de tassen halen. Alleen dat het is de 100 dollar al waard voor de TSA Pré.
We lopen meteen naar de Delta Sky Lounge. Onze gegevens worden gecheckt en men vertelt ons bij welke gate we moeten zijn (recht tegenover de lounge) en dan kunnen we eindelijk een dubbele espresso gaan halen. Ohohoh, wat smaakt die lekker!
We kijken wat rond en drinken nog een cocktail. Tenslotte is het ergens ter wereld 17 uur! Eten doen we niet, tenslotte hebben we net een ontbijt achter de kiezen.
Dan krijg ik op mijn horloge de melding dat we kunnen boarden voor onze vlucht naar Atlanta. We zitten al snel en daarna loopt het vliegtuig letterlijk vol! Dit wat anders dan het vliegtuigje waar mee we vorig jaar naar Los Angeles vlogen!
We vertrekken zo’n 15 minuten later vanaf de gate en moeten een ongelooflijk eind rijden naar de startbaan. Daar staan we vervolgens weer een tijd stil. Een aantal mensen vinden het een goed idee om op dit moment naar de plee te gaan, ondanks het verzoek om te blijven zitten.
Onderweg hebben we wat turbulentie, maar dat komt voornamelijk omdat we over berggebied heen vliegen. Wij volgen weer het ritueel. Monique luistert muziek (ze heeft haar ereader in de Dome laten liggen en die is nu via een andere route onderweg naar huis) en ik kijk een serie af.
Ondertussen merk ik dat de dame die naast mij zit, wat onrustig wordt. Al snel pikken we op dat haar volgende vlucht vertraging heeft en ze is daar duidelijk niet blij mee. Ook Monique krijgt een melding dat onze volgende vlucht is vertraagd. Ik krijg die melding niet en ook op het Delta systeem is niets terug te vinden. We zullen het wel zien.
Op een gegeven moment roept de gezagvoerder om dat we over 10 minuten de lucht in kunnen, mits iedereen blijft zitten. Zodra mensen gaan lopen of naar de plee gaan, komt er iedere keer 10 minuten bij. Deze mededeling lijkt eindelijk te helpen, want inderdaad gaan we een minuut of 10 later eindelijk de lucht in.
We landen ongeveer 45 minuten later dan gepland op Atlanta. Het vliegtuig moet zo hard in de remmen, dat we bijna over de landingsbaan slingeren. Als we bij de gate zijn, zijn we snel het vliegtuig uit.
Op de borden staat niets over vertraging, maar zullen we gewoon op tijd vertrekken. Dat is mooi en dat betekent dat we zo’n anderhalf uur hebben voordat we weer moeten boarden.
Die tijd brengen we door in de volgende Delta Sky Lounge, opnieuw vlak bij onze gate. Inmiddels hebben we honger en hier kunnen we ook wat eten. Ik neem er een drankje bij en het smaakt allemaal weer goed. Uit nieuwsgierigheid kijk ik bij de upgrades of er nog plaatsen zijn in de First Class, maar daar is nog maar 1 plaats vrij. Niet interessant, want we vliegen met z’n tweeën. Wel zie ik dat er nog volop ruimte is in Economy, het vliegtuig is dus niet vol.
Dan krijg ik de melding dat we kunnen boarden. Deze vlucht wordt uitgevoerd door KLM en het is vreemd om bij de balie iemand in de blauwe kleding van KLM te zien staan. Dat heb ik nog nooit gezien in de States.
In het vliegtuig zoeken we onze stoelen op. We hebben dezelfde plaatsen als op de heenvlucht. Lekker veel ruimte voor ons, dus.
Wel is de bemanning dit keer strenger dan op de heenvlucht. Alle spullen die voor ons liggen, moeten worden opgeborden, want tijdens start en landing mag hier niets liggen. Geen idee waarom niet, maar we volgen het netjes op.
We vertrekken iets later dan gepland, maar de gezagvoerder vertelt dat de weersomstandigheden optimaal zijn en we tijd zullen inhalen. Beter nog, de vlucht zal 7,5 uur duren in plaats van 8,5 uur! Dat betekent dat we al om 12.30 uur zullen landen op Schiphol.
Voorlopig is het nog niet zover. We moeten nog de oceaan over. Het is ongelooflijk warm in het vliegtuig, maar gelukkig krijgen wel snel de bekende flessen water. Die heb ik al snel leeg, dus als de bemanning langs komt met het eten, vraag ik om een nieuwe fles.
Dat kan niet, want KLM heeft tegenwoordig alles afgepast. Maar mijn fles kan wel gevuld worden. Ook prima.
Na het eten probeer ik wat te slapen en wonderbaarlijk lukt het om een uur of 2 van de wereld te zijn. Daarna doezel ik nog wat, maar het houdt al snel op.
Dan wijst Monique op de zonsopgang die we vanuit het vliegtuig kunnen zien. Altijd een mooi gezicht. De stewardess komt ook een kijkje nemen en vult tegelijkertijd onze flessen water weer bij.
Daarna kijk ik nog wat afleveringen van een serie, terwijl Monique weer naar muziek luistert. Ik ben blij als het ontbijt wordt langsgebracht. Dat is altijd een teken dat de vlucht bijna voorbij is.
We landen inderdaad ruim op tijd op Schiphol en rijden naar de gate. Dan wordt het vliegtuig in het midden van niets stilgezet. Even later horen we dat er nog een vliegtuig aan de gate staat die eerst moet vertrekken. Een minuut of 10 later kunnen we eindelijk verder.
In no time staan we aan de gate en kunnen we naar buiten. We lopen direct door naar de paspoortcontrole. Ook hier is het erg druk, maar door ons Privium account kunnen we de rijen mooi omzeilen.
Bij de bagageband moeten we even wachten, maar ook hier gaat het redelijk snel. Zeker voor Schiphol, want zodra de band gaat lopen, komen onze koffers als een van de eersten naar buiten. Hier werkt Priority duidelijk wel vandaag.
Snel lopen we met bagage door de ‘niets aan te geven’ deur, waar de Marechaussee op dat moment wordt geïnterviewd. Daar lopen wij dus pal door het beeld!
Dan is het de laatste rit naar parkeergarage 6, waar ik naarstig op zoek ga naar mijn bon waarop staat dat ik mijn auto hier heb afgeleverd. Die kan ik niet vinden, dus zonder bon ga ik naar de balie.
Als ik de medewerker vertel dat ik mijn bon niet kan vinden, zegt hij stomverbaasd “Bon?!”. Dan blijkt dat ik helemaal geen bon heb gekregen bij het afgeven!
Niet veel later gooien we de bagage in de auto en gaan op weg naar Utrecht.
De vakantie is weer voorbij, het normale leven gaat weer beginnen!
PS. De links naar Smugmug volgen later. Op de een of andere manier kan ik geen links meer plaatsen.
Roadtrip blogging 