Al vroeg sta ik naast mijn mand. We hebben tijd genoeg, maar ik loop zoals zo vaak nog een rondje. Als ik na een klein uur weer terug ben, is Monique ook in het land der levenden. We drinken nog een bakkie koffie en gaan daarna de laatste dingen inpakken.
Precies op tijd zijn we klaar om te vertrekken. We gooien de bagage in de auto en rijden weg. Net op tijd kom ik er achter dat mijn zonnebril nog thuis ligt. Daar kan ik echt niet zonder, dus ik rij terug de garage in.
Vanaf dat moment gaat alles voorspoedig. Vandaag geen files op de A2, dus iets voor 12 uur rijden we de garage van P6 binnen.
Het is druk daar, want er zijn nauwelijks parkeerplaatsen vrij, maar gelukkig kunnen we er nog net een vinden. Ik geef de sleutel af bij de balie en we kunnen richting Vertrekhal 2.
We moeten even wennen aan de drukte op het vliegveld. Normaal vliegen we vroeg in de ochtend en dat is een groot verschil met in de middag vertrekken.
We hoeven niet meer in te checken, maar zoals gewoonlijk moeten we wel langs de balie om de koffers af te geven. Dat gaat allemaal lekker snel en voordat we het weten, zijn we op weg naar de controle. De camera rugzak van Monique is wat onbetrouwbaar, dus die wordt aan een extra controle onderworpen, maar ook dat is snel klaar.
Nu nog de paspoort controle wat ook supersnel gaat, vanwege Privium en we zijn binnen. Van aankomst in de garage tot en met de controles heeft nog geen 30 minuten geduurd. Op naar de KLM Crown Lounge!
Toen we namelijk tickets gingen boeken, bleken die aardig aan de prijs te zijn. Natuurlijk boeken we altijd al Premium klasse, maar nu bleken die ticketprijzen wel heel dicht bij de 1e klas prijzen te liggen. Dus was de keuze snel gemaakt. Dit jaar vliegen we 1e klas, of zoals bij KLM, World Businessclass. Daarmee hebben we meteen toegang tot de Crown Lounge (52) waar je alleen op uitnodiging naar toe mag. Dat moeten we natuurlijk mee maken. Eens kijken of het beter is dan de Privium lounge.
Die lounge is mega! We vinden een paar stoelen bij het raam, drinken een glas Cava (gewoon omdat het kan) en we relaxen wat. Na een tijdje eten we nog wat, drinken nog wat en voordat we het weten, moeten we al op weg naar de gate.
Net als we daar aankomen, begint het boarden. We zitten in zone 1, dus kunnen als een van de eersten aan boord. Nou, dat is een belevenis! Het is verbazingwekkend hoeveel ruimte je hebt!.
Al snel zijn we geïnstalleerd en komt de stewardess langs met champagne. Dat lusten we wel! We proosten nog maar een keer op de vakantie en proberen ondertussen alle knoppen uit die we zien en we bekijken het menu. Dat is niet slecht, want het is ‘ontwikkeld’ door De Librije.
We vertrekken met ongeveer 20 minuten vertraging, maar zullen de tijd ruimschoots inhalen. De verwachte aankomsttijd is rond 15.30 uur lokale tijd en de vlucht zal ‘slechts’ 8 ½ uur duren in plaats van ruim 9 uur.
Zodra we op hoogte zijn, krijgen we weer wat te drinken. Al snel daarna wordt het eten geserveerd. En dat is serieus toch een culinair hoogstandje! Wat is dat lekker! Om je bord bij af te likken. In de 1e klas doen ze niet aan ‘chicken of pasta’. We smullen!
Daarna is het tijd voor wat entertainment op de tablet, we pitten nog wat (heerlijk onderuitgezakt, beentjes omhoog) en kijken weer wat op de tablet. Dan is het ineens nog een uurtje of 2 vliegen en krijgen we weer te eten. Ook dat is echt lekker! Helaas heeft Monique het menu in de auto laten liggen, dus ik kan niet zeggen wat het allemaal was. Maar het was goddelijk!
Al snel daarna landen we op Vancouver en kunnen we het vliegtuig uit. We lopen een aardig eindje richting de controles en worden doorverwezen naar de kiosken. We scannen onze paspoorten, beantwoorden een paar vragen, er wordt een foto gemaakt van onze charmante verschijning, een papiertje wordt geprint en we kunnen doorlopen naar de bagageband.
Daar staan we nog even te wachten, maar ook onze bagage komt met priority op de band. We lopen langs een douane-/immigrations officer, geven het papiertje af en dan lopen we het vliegveld praktisch uit! Binnen 20 minuten staan we buiten en lopen we naar de autoverhuur! Als dat ook mee zit, dan wordt het wel de snelste aankomst ooit!
Helaas stopt de snelheid daar. Want bij Hertz is mijn reservering bekend, maar de auto is er niet. Die moet eerst gehaald worden. We worden dus gevraagd om even een paar minuten te wachten. Die paar minuten worden er 30! Na de vraag of ik de volledige verzekering wil, die ik uiteraard afwijs, krijg ik de sleutel en kunnen we naar de garage en op weg. Denken we…
Bij de auto, zie ik dat we een Nissan Rogue hebben gekregen. Monique maakt de opmerking of dit wel de juiste klasse is. Dat is het niet, dus ik ga terug naar het kantoor. Ik heb een Standard SUV gereserveerd en dit is geen Standard SUV. Omdat ik fors meer betaal voor een bepaalde klasse, neem ik geen genoegen met een downgrade.
De dame zegt nog dat ik toch een SUV heb, maar heeft al snel door dat ik geen happy camper ben en gaat een andere auto regelen. Dat betekent weer wachten, want ook deze auto moet gehaald worden.
Terwijl ik wacht, verdwijnt de medewerker en ik zie haar niet meer terug. Na een minuut of 10 ben ik het zat en ga terug naar de balie. Een andere medewerker is wat adequater en geeft een auto mee die er al staat. Hij zegt nog dat hij geen idee is of die is gereserveerd, maar hij gaat ‘m gewoon aan mij meegeven, zo zegt hij. Wat mij betreft prima, als het maar de juiste klasse is.
Dat is ie! Hij is zelfs heel groot! We krijgen een Nissan Pathfinder mee. Heerlijk ruim en 2 keer zo groot als de Rogue. We gooien de bagage erin, ploffen in de stoelen en dan begint de riedel. Stoelen instellen, spiegels instellen en mijn telefoon koppelen aan de Android Auto. Mijn telefoon probeert te koppelen, maar de verbinding wordt continu verbroken. Dan maar via de telefoon van Monique. We zijn klaar en willen graag naar het hotel.
Met Monique als navigator, gaan we op weg. Recht de files in. Een ritje van 30 minuten wordt een uur, maar eindelijk komen we aan bij het hotel. Het grapje bij Hertz en de files hebben ons in totaal zo’n 2 ½ uur gekost!
Bij het hotel gaat het voorspoedig, in no time zijn we ingecheckt en kunnen naar onze kamer. Het leuke van dit hotel is, dat alle kamers uitzicht op de Fraser River hebben. We relaxen wat en gaan dan de buurt een beetje verkennen. We moeten nog wat eten, maar hebben geen zin meer om nog naar een restaurant te gaan. Uiteindelijk zien we een supermarkt en besluiten daar een broodje te gaan halen. Dan gaan we terug naar het hotel, eten nog wat voordat we uitgeput en veel te vroeg in slaap vallen.
Roadtrip blogging 