Dag 06: Een mislukte bandwissel en een lange rit

Om 7 uur zijn we op, want we weten dat om 8 uur de banden shop open gaat in Port McNeill en we willen daar voor de deur liggen.
Dat mislukt grandioos, want we hebben wat spullen op te ruimen en er breekt lichte paniek uit als Monique haar paspoort niet kan vinden! Het vergt wat zoekwerk, maar uiteindelijk komt ie tevoorschijn.

We brengen snel alles naar de auto en gelukkig lukt het met wat ruimtelijk inzicht om alles in de auto te krijgen. We rijden naar het kantoor, maar dat is nog niet open. Helaas is er ook geen key drop, dus we moeten even wachten.
Zodra ik zie dat Monique aan komt lopen, rij ik naar haar toe. Dan gaan we meteen op weg naar Port McNeill.

Port McNeill ligt op een halfuurtje rijden van Telegraph Cove, dus we zijn er zo. Zelfs met het slakkegangetje waar wij mee rijden.
Bij het binnenrijden zien we Kal Tire direct. We slaan af, parkeren de auto en gaan naar binnen. Ik leg uit wat er aan de hand is en hij loopt mee om de band te bekijken.

Die wordt al snel als niet-repareerbaar bestempeld. Hij vraagt van welke huurmaatschappij de auto is, maar ik zeg hem dat ik het wel regel met Hertz. We hebben geen tijd om te wachten tot Hertz een keer een beslissing neemt.
Gelukkig heeft hij nog een band van de juiste maat op voorraad, zo zegt hij. Hij vraagt ons om met een 2 uur terug te komen. Ze moeten eerst wat anderen helpen.
Prima en daarmee weten we meteen dat we vandaag weinig anders zullen doen dan wachten en rijden.

Als eerste rijden we naar Big Appetit, een ‘mom and pop’ restaurant om te ontbijten. We nemen laptop en tablet mee, zodat we ook het blog en foto’s kunnen bijwerken. Dat lukt nauwelijks in Telegraph Cove vanwege de slechte verbinding.
Het ontbijt smaakt prima, de koffie minder, maar we komen de tijd zo wel door.

Iets voor 10.30 uur rijden we terug naar Kal Tire. Daar geef ik de sleutels af en hij zegt dat we over een halfuurtje wel terug kunnen komen.
We lopen naar de General Store waar we een ontvetter kopen voor de ruiten van de auto. De voorruit is zo vet, dat we er amper door heen kunnen kijken als de zon schijnt. Geen idee wat ze er mee doen.
Ook vragen we waar we bearspray kunnen kopen. Dat kan ook daar, maar ze zijn net uitverkocht. Dan lopen we nog naar de supermarkt voor wat broodjes en dan is het alweer tijd om de auto te gaan halen.

Die staat al klaar, met een nieuwe achterband. We gaan naar binnen, betalen de rekening (300 en nog wat Canadese dollar) en gaan op weg.
Na een paar mijl krijg ik de melding dat de verkeerde maat band is geplaatst! Shiiiiit! Even later krijg ik de melding dat de AWD te heet wordt en dat de auto stil gezet moet worden. Dat doen we zo snel mogelijk.

We laten alles wat afkoelen en rijden dan terug. Een check zegt dat het inderdaad de verkeerde maat is en nadat Ryan van Kal Tire klaar is met zijn verontschuldigingen aanbieden, blijkt de juiste band niet op voorraad te zijn. Maar hij gaat voor ons bellen naar Port Hardy, daar zit een andere zaak.
Die zeggen dat ze ‘m wel op voorraad hebben, dus de banden worden weer gewisseld, het betaalde bedrag wordt teruggestort op de creditcard en we kunnen weer een half uur verder rijden naar het noorden.

Al snel hebben we OK Tire gevonden. Inderdaad staat de band in het systeem, maar er is wel een probleem. En dat probleem heeft te maken met zomerband versus all weather band. Ze kunnen de band eronder leggen, maar het kan wel problemen opleveren. Aangezien we dat fiasco al hebben ondervonden, gaan we dat niet doen.

Ze vraagt nog hoelang we in het stadje verblijven, maar wij moeten door naar Tofino en de tijd begint te dringen. We besluiten te gaan rijden en als we de oversteek naar het vasteland weer maken, terug te gaan naar Hertz. Het probleem is namelijk dat er op het hele eiland maar een vestiging van Hertz is en die ligt in het uiterste zuiden. Als we vanaf Port Hardy naar Victoria International Airport rijden en vandaar nog door moeten naar Tofino, zijn we ruim 10 uur onderweg. En dat is zuivere reistijd.
We kunnen gaan rijden, maar niet harder dan 80 kilometer per uur. Het moet maar.

Door deze tegenslagen kunnen we geen stops meer maken en moeten we vaart gaan maken. Als het even kan, wil ik graag voor het donker wordt in Tofino zijn.
We gaan op weg en gelukkig weten we dat het tot Campbell River een rustige 2-baans weg is, met veel bochten. Dus weinig mogelijkheden om veilig in te halen. Zo nu en dan stop ik daar waar het kan om een rits auto’s voorbij te laten gaan.

Eindelijk komt Campbell River in zicht en wordt de weg een 4-baans weg. Dat scheelt. We maken een snelle pitstop om wat te eten en rijden dan verder. Als we bijna bij de afslag naar de BC-4 zijn, maken we nog een pitstop bij een rest area. Ook hier blijven we niet lang.
Via Coombs rijden we naar Port Alberni, de laaste plaats tot Tofino en Ucluelet. We rijden door de bossen, langs het enorme meer Sprout Lake, gevolgd door Kennedy Lake en slingeren door de bergen.

Eindelijk komt de splisting naar Tofino in zicht. Vanaf hier is nog een half uur rijden. We rijden in de schemer en zien dat er nog enorm veel mensen op de been zijn. Het weer vandaag was dan ook fantastisch. Hopelijk blijft dat morgen ook zo.
Als we Tofino binnenrijden, herkennen we het niet meer terug. In 2008 stelde Tofino nog niet zoveel voor, maar dat is duidelijk veranderd.

We rijden naar onze overnachting, The Wild Pod Glamping. Als we kamperen, dan doen we dat wel in stijl, met keuken(tje) en badkamer(tje). Het fijne van deze plek is dat we aan het water zitten en ik pak nog net het laatste restje van de zonsondergang mee.
De auto wordt leeggehaald en we zetten alles in de Pod neer. Dan gaan we nog wat eten, maar als we bij de Coop supermarkt lopen, besluiten we om hier wat te gaan halen. Dat wordt een sushi maaltijd. Die peuzelen we in de pod op en dan is het tijd om wat te relaxen.