Dag 08: On the road en de lekke band saga gaat verder

Al voor 6 uur ben ik wakker, maar het is zo koud in de Pod dat ik het niet voor elkaar krijg om op te staan. Gelukkig zet Monique al snel de kachels aan als ze wakker genoeg is. We wachten nog even tot het was is opgewarmd en gaan dan beginnen aan de dag.

We ruimen de laatste spullen op en voor half 8 zijn we op pad. Gisteren hebben we besloten om naar Victoria International Airport te rijden in het zuiden van het eiland en daar naar de Hertz vestiging te gaan. We willen niet nog langer onze tijd verdoen en dat gebeurt wel als we eerst nog naar het vliegveld in Vancouver moeten. En het duurt nog een dag voor we daar zijn.

Op sommige plekken is het goed mistig op de weg, maar op andere plekken komt de zon alweer door. Het is nog lekker rustig op de weg, dus we hoeven maar weinig rekening te houden met anderen. Als we bij de splitsing naar BC-4 komen, rijden we eerst richting Ucluelet. Ik ben alle tankstations in Tofino voorbij gereden en ondanks dat het nog niet nodig is om te tanken, neem ik geen risico.

Daarna gaat het voorspoedig. We stoppen bij het viewpoint van Kennedy Lake dat er mooi bij ligt in het vroege ochtendlicht. Helaas is het niet windstil, dus de weerspiegeling is er niet. Maar dat mag de pret niet drukken.

Al snel rijden we langs Sprout Lake, het gigantische meer dat doorloopt tot Port Alberni. Helaas zijn hier geen viewpoints en is er geen mogelijkheid om langs de weg te stoppen, dus we rijden maar door.
We zijn Port Alberni bijna uit als we een pitstop maken. Schuin aan de overkant van waar we staan, zie ik een Canadian Tire. We kijken elkaar aan en besluiten dan toch een nieuwe poging te doen op zoek naar een nieuwe band.

De baliemedewerker is uiterst behulpzaam. Hij zoekt in zijn systeem op welke band het exact moet zijn, maar heeft ‘m niet op voorraad. Wel wil hij er een bestellen, maar dat heeft geen zin. We moeten vanavond in Nanaimo zijn om morgen de ferry te kunnen nemen. Hij adviseert ons om bij andere zaken in het stadje te gaan informeren en schrijft de maat van de band voor ons op.

We rijden naar de volgende zaak, zo’n 500 meter terug. Deze zaak blijkt geen banden te verkopen, maar wijst ons wel naar andere zaken, inclusief routebeschrijving.
Ook hier zit een Kal Tire, maar die laten we maar even schieten. In plaats daarvan gaan we naar Jack’s Tire Shop.
Bij binnenkomst leggen we opnieuw het verhaal uit. Er wordt gevraagd van welke verhuurmaatschappij de auto is en ik geef ook hier aan dat ik het zelf betaal en het zal uitvechten met Hertz, indien nodig. Voor deze kleine zaken is het niet makkelijk om de facturen betaald te krijgen door de verhuurmaatschappijen.

Een medewerker (of de eigenaar) kijkt in zijn systeem, vraagt de sleutel en gaat een kijkje nemen bij de auto die aan de overkant van de weg staat.
Hij komt terug en zegt dat hij geen nieuwe band op voorraad heeft, maar hij heeft wel een 2e hands met een zeer goed profiel. De band is in zeer goede staat, zo zegt hij en kost 125 Canadese dollar exclusief tax!

Mij maakt het niet uit of er een nieuwe of 2e hands band onder gaat. Ik wil op een normale manier kunnen rijden. We gaan dan ook akkoord en ik vraag of het vandaag geregeld kan worden. We krijgen als antwoord dat ie over een half uur klaar is!
We durven nog niet te juichen, maar de opluchting is er al wel.
We drinken een kop koffie en maken een praatje met een medewerkster, terwijl we wachten. De dame vergeet bijna dat ze ook andere klanten heeft.

Ondertussen zien we de auto op de krik staan, zien dat ie er weer af wordt gehaald en dat de bandenspanning van de andere banden ook worden gecheckt. Dan komen ze vertellen dat ie klaar is. Totale kosten, inclusief tax, is 140 dollar!
We bedanken de mensen uitbundig, rijden de auto weer uit de garage en gaan op pad.

We zijn enorm opgelucht dat het is opgelost. Het leverde toch wel een hoop stress op die je niet wilt hebben in je vakantie. Daarbij was de reserveband in zeer slechte staat, dus dat haalt de lol van het rijden af.
Vanaf nu kunnen we weer gewoon onze route oppakken en leuke dingen gaan doen.

Als eerste, en dat is zeker niet leuk, rijden we naar de Walmart. We hebben dringend water en ijs nodig. Daarna gaan we een dubbele espresso halen bij de Starbucks.
Dan gaan we weer op weg. We komen nog langs een punt dat ‘Hole in the Wall’ heet en daar willen we wel naar toe.

Ongeveer 15 minuten later komen we bij de plek aan waar de korte trail begint, maar er zijn geen parkeerplaatsen. Wel is er aan de overkant van de weg de Coombs Candy Store, oftwel de snoepwinkel. We rijden naar de parkeerplaats en terwijl Monique gaar vragen of we hier even mogen staan, trek ik gauw een korte broek aan. Het is namelijk best warm.

Monique komt terug en ze vinden het geen probleem als we hier parkeren. Blijkbaar zijn we een van de weinigen die dit vragen, want ze vonden het zeer beleefd.
We pakken onze spullen en gaan op weg. De trail is ongeveer 2,5 kilometer lang, zo staat in de beschrijving. We lopen een stuk naar beneden als we al water horen.
We zijn nog geen kilometer op weg als we al bij ‘Hole in the Rock’ zijn.

Het is een bijzondere plek en het doet wat sprookjeachtig aan. We maken aardig wat foto’s en lopen dan door. Volgens het plaatje kunnen we een rondje lopen, maar de trail loopt dood. Dan zit er niets anders op dan teruglopen.
Terug bij de auto gaan we een kijkje nemen in de snoepwinkel. Ze maken hier alles zelf en hebben zelfs Dutch candy, oftewel drop. We nemen een klein zakje mee.
Ook het ijs maken ze hier zelf en het ziet er zo lekker uit dat we er ook een nemen.

We genieten buiten op het bankje van het ijs en Monique leest wat over de geschiedenis van het winkeltjes. Het pand was vroeger het eerste tankstation van Shell op het eiland, daarna werd het een propaangas station. Toen dat stopte heeft het pand jarenlang leeg gestaan. Uiteindelijk kocht de huidige eigenaar en snoepmaker het.

Als we het ijsje op hebben, rijden we verder. Er is nog een wandeling naar een paar watervallen, maar de parkeerplaats staat helemaal vol. Dat gaat ‘m niet worden.
Na een halfuurtje stoppen we nog bij een ander meer, Cameron Lake. We parkeren de auto en lopen het kleine stukje naar een strandje.

Het voelt lekker warm hier en we maken wat foto’s. In het water staat een stel dat 500 selfies staat te nemen, precies op de plek waar wij een foto willen nemen.
We wachten geduldig tot ze het water uit komen, maar daarna moeten er nog 250 foto’s worden genomen.
Eindelijk vertrekken ze en kunnen wij de foto’s maken die we willen.

Hierna besluiten we om naar Nanaimo te rijden. Dat is nog een klein uurtje rijden. We zijn er dan wel rond 15.30 uur, maar dat vinden we niet zo erg.
We rijden lekker door als we bij een highschool komen. De school gaat net uit en het is ongelooflijk hoeveel scholieren er uit komen. Blijkbaar is er een ijshockey wedstrijd vanavond, want veel scholieren lopen naar het sportcomplex.

Bij het hotel aangekomen, parkeren we de auto en gaan alvast inchecken. We hebben geluk, de kamer is al klaar. We krijgen een upgrade naar een kamer met uitzicht op de haven, omdat ik loyalty lid ben.
We relaxen wat op de kamer en gaan dan wat rondkijken in de buurt. Blijkbaar zitten we in de kunstwijk, maar we zien er niet veel van terug.
In de haven zitten we even op het bankje en gaan dan weer terug.

Rond 18.30 uur lopen we naar het restaurant, The Lighthouse Bistro & Pub, aan de overkant in de haven. Hier eten we toch wel de lekkerste oesters ooit! Daarbij hebben we vistaco’s en heilbot! Heerlijk!