Vandaag vertrekken we weer naar het vasteland, dus voor zevenen zijn we up and running, Ondanks dat we voldoende tijd hebben en hier kunnen ontbijten, doen we dat niet. De ferry vertrekt pas om 8.40 uur en is maar 6 minuten van het hotel vandaan, maar we besluiten om daar wel wat te eten te halen.
We gooien de bagage in de auto en gaan op weg naar de terminal. Het is rustig op de weg en 6 minuten later checken we in en krijgen te horen dat we in laan 8 kunnen aansluiten.
Als we in de rij wachtende auto’s staan, stappen we uit en lopen naar de terminal om wat te eten en koffie te halen. Dat eten en drinken we in de auto op.
Dat is maar goed ook, want net nadat we broodje en koffie op hebben, wordt er omgeroepen dat we kunnen gaan boarden.
Op aanwijzingen van het personeel rijden we de ferry in, parkeren de auto, pakken tassen en gaan naar het zonnedek.
Heb ik al verteld dat we veel beter weer hebben dan we hadden verwacht? In Telegraph Cove was het wat regenachtig en zwaarbewolkt met heel af en toe zon. Sinds Tofino hebben we voornamelijk zonnig weer, zo ook vvandaag. De temperatuur schommelt tussen zo’n 20 en 22 graden.
Op het dek is het dan ook aanenamer dan op de heenweg. De wind is een stuk minder koud. Eens kijken of we dat straks op open water nog steeds vinden.
We blijven op het achterdek staan tot we vertrekken. Dan maken we wat foto’s, zeggen tegen elkaar dat we nog wel een keer terug willen komen en gaan dan een plekje in de zon zoeken.
We gaan zitten op een bank in de zon, maar uit de wind. Naast ons zit een stel met een puppy Australian herder, Shewa. Shewa doet haar uiterste best om aandacht te vragen van iedeeen die maar in de buurt komt. En aandacht krijgt ze. Ook als wij opstaan om een rondje te gaan lopen, moeten we natuurlijk de nodige aandacht geven.
Als we een rondje hebben gelopen, gaan we op een ander bankje zitten. Daar zitten we tegenover Goldendoodle Bob. Bob is 8 jaar en vraagt ook continue om aandacht. Voornamelijk van zijn baas, maar ook als er anderen dichtbij komen, gaat hij er voor staan. Ook Monique kan geen weerstand bieden.
Zodra land in zicht komt, gaan we terug naar de auto. We zitten net als bij de auto schuin voor ons het alarm om onverklaarbare redenen af gaat. Er is niemand, er loopt ook niemand. Gelukkig is het niet zo’n indringend geluid.
Eindeljik kunnen we rijden en zodra we de ferry terminal uit zijn, slaan we af richting Whitecliff Park. Dit park ligt op iets meer dan 3 kilometer van de terminal af en ligt n Howe Sound.
We zijn niet de enigen die hier aan komen rijden. Duidelijk is dit een favoriet bij locals. We parkeren de auto, betalen met de QR code de parkeersessie en volgen het pad naar het water.
Er staan een paar trucks die van alles aan het inladen zijn. Volgens Monique waren ze hier een deel van een film aan het opnemen. Dat geloof ik meteen, want hier worden veel series en films opgenomen vanwege de lagere productiekosten.
Even later zien we dat het echt klopt. Er staan wat witte nepbomen en er ligt een enorme berg met sneeuw. We durven niet te voelen of het echt is, maar het ziet er wel echt uit. Duidelijk was dit voor een kerstfilm.
We lopen door en gaan via wat stenen trappetjes naar de rotsformatie. We maken wat foto’s en lopen dan naar beneden en naar het strand, dat voornamelijk uit kiezels bestaat.
Er zijn een stuk of wat duikers aan het duiken (geen idee waarnaar) en er is een lokale kleuterklas die van alles aan het zoeken zijn en uitleg krijgen over wat ze dan vinden.
Na een tijdje gaan we terug naar de auto en rijden de BC=99 op, oftewel de mooie Sea to Sky Highway. Deze weg volgt een groot deel de kustlijn. We rijden in noordelijke richting, dus de viewpoint zijn voor ons niet te bereiken door de betonnen afzettingen in het midden van de weg.
Ongeveer een kwartier later slaan we af bij Porteau Provincial Park. In dit park heb je vrij uitzicht over het water en is een van de beste spots om de zonsondergang te bekijken. Daar zijn we natuurlijk veel te vroeg voor, maar het is wel mooi gelegen. Ook is hier een ferry terminal die niet meer in gebruik is.
Als we ook hier uitgekeken zijn, rijden we door naar Murrin Lake Provincial Park dat op een halfuurtje rijden ligt. Bij aankomst parkeren we de auto op een van de laatste vrije plekken. Bij het meertje (waar de Route 99 langs raast), zegt Monique dat het water van nature warm is. Dat wil ik best geloven, want er liggen mensen in het water.
Wij gaan niet zwemmen, maar lopen een stuk langs het meer. Dan zien we een roundtrip en besluiten we die te gaan lopen. Al snel blijkt het een zware trail te zijn. We gaan steil omhoog en moeten ons regelmatig optrekken aan bomen, wortels of rotsen.
Als ik zie dat de trail alleen maar blijft stijgen, haken we af en gaan voorzichting weer naar beneden. Monique vertelt dat ze al een keer is gevallen, maar gelukkig geen verwoningen ofzo heeft.
Terug bij de auto pakken we wat te snacken en lopen terug naar een van de picknick tafels bij het meertje. Het ziet er zo iddylisch uit, maar het geraas van het verkeer is niet buiten te sluiten. Als de honger is gestild, pakken we alles weer in en gaan weer op weg.
De volgens stop is Shannon Falls, maar we zien vanaf de weg al dat de parkeerplaats volledig vol is. Ook de volgende stop, Brandywine Falls, is vol. Bij de Cheakamus trail in Garibaldi Provincial Park blijkt dat we een permit hadden moeten aanvragen. Dat hebben we niet gedaan, dus rijden we meteen door.
Hierdoor zijn we wat vroeger in Whistler en we kunnen volgens de bevestiging pas om 16 uur inchecken. Toch rij ik de garage in, in de hoop dat de kamer al klaar is.
Dat is ie en de receptionist is verbaasd als ze hoort dat we al in de garage staan. Normaal gesproken is het hek dicht. We halen de auto voor een deel leeg, de rest volgt later wel, en gaan naar boven.
We drinken een bak koffie en gaan dan Whistler in. Het centrum ziet er echt gezellig uit. Verschillende terrassen, parkjes en alles is afgesloten voor verkeer.
We kijken wat rond en dan gaan we op zoek naar het ticketcenter waar we onze tickets voor de Blackcomb Gondola moeten ophalen. Daar zijn we net voor sluitingstijd! Dat scheelt morgen weer een extra trip.
Zodra we de tickets hebben, gaan we terug naar de hotelkamer. We relaxen nog even en gaan dan op zoek naar een restaurant.
Dat wordt een Italiaan, want we hebben allebei wel zin in een pasta. We zitten buiten en dat leek een goed idee, want het was superlekker weer vandaag, maar het koelt al wel snel af ’s avonds.
Na het eten lopen we nog naar The Fresh Market voor water en gaan dan terug naar de hotelkamer. Daar gooi ik nog een blog op het net en dan is de koek op. Tijd om te relaxen.
Roadtrip blogging 