Dag 12: Lightning Lake Trail

Eigenlijk zouden we om half 7 opstaan, maar dat mislukt. Ik ben wel wakker, maar Monique ligt nog te pitten. Na haar avontuur van gistermiddag heeft ze dit wel verdiend.
Om kwart voor 8 lopen we naar beneden voor het ontbijt. Dat stelt niet zo heel veel voor, maar ik verbaas me er over hoelang het eigenlijk duurt als je gaat ontbijten in een hotel.

Zodra we klaar zijn, halen we de spullen op in de kamer. Monique zet nog koffie voor onderweg en dan vertrekken we. Vandaag gaan we op weg naar Kelowna, een rit van ongeveer 3 uur. Omdat we geen zin hebben om al om 12 uur aan te komen, gaan we nog een trail lopen onderweg.

We rijden weg en zitten binnen 2 minuten op de highway. Het is rustig vandaag en de rit gaat voorspoedig. We zien langs de weg dan ook al snel de borden Manning Park en E.C. Manning Park. Maar we zien geen bordje met de trail erop.
Voordat we het weten, rijden we een stadje binnen. Hier hebben we weer volop netwerk, dus we zoeken het op. Het blijkt dat we verkeerd gereden zijn. Het gekke is, is dat Google op de telefoon van Monique iets anders aangeeft dan op de mijne.

Maakt niet uit, we gaan gewoon een nieuwe poging wagen en draaien om. Voorbij het visitor center zien we de afslag naar het E.C. Manning Resort en daaronder hangt een heel klein bordje met de trail naam. Gevonden! We slaan af en rijden naar het recreatiegebied.
Daar parkeren we de auto, pakken de rugzakken en gaan op pad.

Het is even zoeken naar het begin van de trail, maar die spotten we iets verderop. Het is een trail van ruim 8 of ruim 12 kilometer en wordt een ‘Walk in the Park’ genoemd. Een prima trail om even tussendoor te doen. Maar we zullen zien welke afstand we uiteindelijk lopen.

We lopen rond een meer en dat ziet er altijd mooi uit. Het is niet windstil, maar we lopen op verschillende plekken waar het water rimpelloos is en waar we een mooie weerspiegeling in het water zien.
Als we ongeveer 3 kilometer hebben gelopen, komen we langs een deel waar mensen aan het zwemmen zijn. Het is dan ook een lekkere temperatuur van zo’n 23 graden. Uit de wind voelt het een stuk warmer.

Vanaf hier lopen we voornamelijk tussen de bomen door, dus we zien weinig van het meer. Wel zien we dat we aan de overkant lopen van waar de auto staat.
Voordat we het weten, lopen we tegen het einde van de trail aan. Ik ben verbaasd, want dit is geen 8 kilometer. Dit zijn er maar 5! We kunnen denk ik nog wel doorlopen, maar Monique vindt het wel mooi geweest. Daarbij hebben we nog andere plannen.

Bij een van de picknick tafels drinken en snacken we wat en dan stappen we weer in de auto. We gaan op weg naar Spotted Lake. Dit is een omweg, maar wel de korte stop waard.
We gaan op weg en komen langs allerlei kleine plaatsjes. Het stelt allemaal niet zoveel voor.

Eindelijk komen we aan bij Spotted Lake. Dit is een klein meer dat op land van de Natives ligt. In het voorjaar ziet dit meer er gewoon uit, maar later in het jaar lijkt het alsof het bedekt is met polka dots! Heel bijzonder. Helaas staat wel de zon precies verkeerd, maar dat is voor de foto’s belangrijk. Wij kunnen goed zien hoe het meer er uit ziet.

Daarna stappen we weer in de auto voor de rit naar Kelowna. Dit is vanaf hier nog ongeveer 2 uur rijden. Ook nu rijden we weer voornamelijk door kleine plaatsjes, gevolgd door grotere. We rijden ook langs enorme meren.

Eindelijk rijden we Kelowna binnen en gaan direct naar het hotel. We checken in, gooien de bagage op de kamer, trekken de waszakken eruit en rijden meteen naar de enige wasserette die op dit tijdstip nog open is. We gooien een machine vol en gaan dan zitten wachten. Terwijl ik alvast het blog van gister schrijf, kijkt Monique de wasmachine zo ongeveer vooruit! Het is dan ook niet de leukste bezigheid.

Na een uurtje is alles weer schoon en droog en rijden we door naar een take out restaurant. We hebben geen zin meer om nog naar een restaurant te gaan, dus gaan we maar een pizza halen. Die peuzelen we op de hotelkamer op.