Dag 13: Een fietstochtje in Myra – Bellevue Provincial Park

Iets over zevenen staan we naast onze manden. Vandaag hebben we namelijk een activiteit op het programma die we deze vakantie nog niet hebben gedaan: we gaan fietsen! Vanaf 9 uur kunnen we de fietsen ophalen en we moeten nog wel wat doen.

We doen ons ding, ruimen de koffers verder in. Daar hadden we gisteravond geen zin meer in. Ook moeten we voordat we gaan fietsen iets te eten scoren. Als alles weer is ingepakt, drinken we nog een kop koffie en nog voor achten gaan we dan ook al uitchecken.

Als eerste gaan we op weg naar de Safeway, maar voordat we daar aankomen, zien we een andere supermarkt. Ook goed, denken we. Hoeveel verschil kan er in een broodje zitten?
We nemen niet alleen een broodje als ontbijt mee, maar ook een wrap voor de lunch. Dan zijn we meteen klaar. Nog een pak met water en ijs voor de cooler en we kunnen op weg naar Myra Canyon.

Myra – Bellevue Provincial Park ligt op een halfuurtje rijden van het hotel af. Hier is een trail waar je kunt fietsen of wandelen. De fietsverhuurder zit letterlijk aan het begin van de trail. De grap is dat zij Gazelle fietsen verhuren. Wij zijn natuurlijk een stel luie fietsers en hebben allebei een e-bike gehuurd.

Iets over negenen komen we aan, parkeren de auto, pakken rugzakken en onze ontbijt broodjes en lopen naar het kantoortje. Daar moet Monique de waiver nog tekenen (er is iets misgegaan) en ik moet mijn rijbewijs laten zien. We krijgen te horen dat het telefoonnummer op de fiets staat en dat we kunnen bellen als we een lekke band krijgen of als er een valpartij is. Zij weten duidelijk niet dat wij op fietsen zijn geboren. Of ze hebben de gehavende knieën van Monique gezien, dat kan ook!

Dan krijgen we de fietsen en helmen. De helmen zijn hier verplicht en ze letten er echt op dat ze goed strak op je knar zitten. Dat hebben we nog niet eerder meegenaakt. Ze adviseren ons om even een proefrondje te rijden en dat gaat prima. Er hoeft geen andere fiets tevoorschijn te komen.

Eindelijk kunnen we op weg. We fietsen hier de Kettle Valley Rail Trail. Deze trail is 22 kilometer lang en is van oorsprong dus een treinspoor. De rails liggen er niet meer, dus de trail is zeer goed te doen. Het gebied is het meest bekend van de verschillende ‘tressles’ oftewel schraagbruggen. Daarbij rijden we door een aantal tunnels. De trail is in 2003 verwoest door een brand, maar door vrijwilligers weer in ere hersteld.

Net nadat we een kilometer hebben gefietst, wil Monique stoppen om wat te eten. Dat doe ik dan ook braaf. Tegen heug en meug eten we een deel van het broodje. Allemachtig! Wat is dat ding droog. Gelukkig hebben we volop water om het weg te spoelen. Helaas eten we geen van beiden het broodje op.

Daarna gaan we door. Hier en daar stoppen we voor het uitzicht. Op bepaalde plekken kunnen we de schraagbruggen aan de overkant goed zien. Ook staan er overal volop bankjes die uitkijken over het gebied. Het valt op dat de trail zo goed onderhouden wordt. Datzelfde geldt voor de bankjes. We zien dan ook dat een aantal net opnieuw in de lak worden gezet.
Op verschillende plekken wordt aangegeven dat de trail onderhouden wordt door met name vrijwilligers.

Ook zien we dat het goed kan spoken met stormen in deze canyon. We komen 2 stormshelters tegen waar je kunt schuilen bij zeer slecht weer.
Voordat we het weten, hebben we de eerste 11 kilometer erop zitten. We lezen wat informatieborden en gaan dan beginnen aan de terugrit.

We stoppen opnieuw op verschillende plekken, ook omdat de zon inmiddels is gedraaid. Maar we rijden nu wel sneller door.
Ongeveer halverwege komt een enorme groep scholieren ons tegemoet lopen. Dat gaat nauurlijk gepaard met veel kabaal en een aantal moeten uit de weg springen als wij aan komen fietsen. Sowieso zien we dat het nu veel drukker is, dan eerder die ochtend.

Ik film als we door 2 tunnels gaan. Bij de 1e tunnel denk ik er aan om eerst mijn zonnebril af te zetten. Bij de 2e tunnel vergeet ik dat. Dat maakt het nog aardedonker dan het al is en ik zie niet meer waar ik fiets. Ik ga maar op het licht aan het einde van de tunnel af.

Voordat we het weten, zijn we weer aan het begin van de trail. We leveren de fietsen in en helmen in, de borg wordt teruggestort op de creditcard en we kunnen weer op weg.

We besluiten om nog wat boodschappen te doen in Kelowna. Monique is nog op zoek naar een tshirt en ik moet nieuwe handschoenen. Mijn eigen handschoenen ben ik ergens onderweg vergeten. Monique vindt uiteindelijk haar tshirt, maar ik helaas geen handschoenen.

Dan gaan we op weg naar Revelstoke. Een rit van iets meer dan 2 uur. We rijden half Kelowna nog een keer door en dan begint Maps ineens raar te doen. Hij gooit ons iedere keer van de route af en wil ons maar door woonwijken sturen. Daar hebben we geen zin in. Na een paar keer opnieuw aangeven dat we naar Revelstoke willen, pakt ie het eindelijk op.

Net als gisteren is het een prachtige route, veelal door de wijnstreek, maar er zijn geen mogelijkheden om echt te stoppen. We rijden langs grote en kleine meren, resorts en de mooiste huizen. Het lijkt erop dat de resorts al zijn gesloten en de huizen staan veelal achter hoge hekken.
Wat bijzonder is, is dat we hier ook de containers met bluswater langs de weg zien staan in het geval een brand ontstaat. Dat hebben we nog niet eerder gezien.

We rijden eindelijk op een weg waar ik op cruise control kan rijden, dus doe dat ook meteen. Dat wordt een vreemde gewaarwording, want de auto gaat op de automatische piloot. Ik kan het stuur loslaten, terwijl de auto het rijden overneemt. Het is echt heel vreemd en onnatuurlijk. Na ongeveer 30 seconden begint een alarm en kleurt het dashoboard rood. Een teken dat ik het stuur wel vast moet houden.

Net als we Sycamore uitrijden, ziet Monique een bord van het resort waar we de komende nachten verblijven. We blijken er al bijna te zijn en het resort ligt dan ook helemaal niet in Revelstoke, want dat is nog een halfuurtje rijden.
Bij de receptie van het Crazy Creek Resort krijgen we al snel de sleutel van onze cabin. Monique wilde hier graag naar toe, maar dan wel in de luxe cabin. Van alle gemakken voorzien, dus. Maar het resort is bekend vanwege de hot springs. Daar gaan we zeker een keer gebruik van maken deze dagen.

Als we alle bagage naar binnen hebben gehaald, de cooler hebben leeggehaald (het ijs is al bijna gesmolten), een bakkie leut hebben gedronken en een tijdje hebben ge-relaxt, gaan we op zoek naar een restaurant. Het restaurant dat hier dichtbij ligt, slaan we over. Die krijgt geen goede reviews en de kaart spreekt ons ook niet aan. Uiteindelijk rijden we 20 minuten terug om bij een pub te gaan eten. Aangezien we in het stikdonker terug moeten rijden, besluiten we meteen om morgen zelf een pasta in elkaar te draaien.

Na het eten rijden we dan ook nog naar de supermarkt voor ontbijt en de pasta. Dan rijden we in het pikkedonker terug naar de cabin. We verbijsteren ons over de enorme stoet aan vrachtwagens die ons tegemoet komen. Echt bizar!
Natuurlijk rijden we de afslag naar de cabin keihard voorbij en pas kilometers verderop zie ik een mogelijkheid om te keren. Dan gaat het wel goed, maar ik ben blij dat we morgen besloten hebben om zelf een maaltje in elkaar te draaien!