Dag 15: Glacier National Park was het plan

Vanochtend zijn we eerder klaar dan gisteren. We moeten dan ook wat verder rijden vandaag. We gaan op weg om een hike te doen in Glacier National Park.
In de auto start Maps op. Ik geef aan waar we naartoe willen en dan zien we dat we flink wat vertraging gaan krijgen. Blijkbaar is vandaag de dag dat er werkzaamheden moeten plaatsvinden.

We gaan op weg en kunnen lekker doorrijden tot ver na Revelstoke. Dan begint het. Langzaamrijdend verkeer. Er wordt hier de komende jaren (verwacht ik) gewerkt om op dit stuk van de 2-baansweg een 4-baansweg aan te leggen. Dat betekent dat met explosieven stukken rots worden verwijderd. En dat op verschillende plekken. De plek waar we als eerste stil komen te staan, heeft een nieuwe flagman.

We zien de vrachtwagens staan waar de explosieven inzitten en we zien ook dat medische hulp standby staan. Voor als het mis gaat. Ook zien we waarschuwingen dat we knallen kunnen horen.

Langs de weg zien we al wel dat vanwege de werkzaamheden veel trails en kampeerplekken in het park gesloten zijn, maar ook vanwege werkzaamheden in de parken zelf. Ik vind het vreemd dat daar niets over op de website te lezen was.

Langzaamaan rijden we verder, maar we zien op Maps al dat verderop het verkeer stil staat. De route staat volledig in rood gemarkeerd. Inderdaad staan we even verderop helemaal stil. Ook het verkeer aan de andere kant is stilgelegd. We horen knallen en waarschijnlijk wordt er op dat moment iets opgeblazen.

Eindelijk mogen we verder rijden, maar het verkeer gaat tergend langzaam. Zelfs als de weg verbreed en we kunnen inhalen, gaat het langzaam. We zien de tijd dan ook met lede ogen wegtikken.
Eindelijk zegt Maps dat we er zijn, maar dat is alleen bij het bord aan de oostkant. Dat bord hebben we tijden geleden al gezien aan de westkant, daar waar we vandaan komen.

Gelukkig hebben we in de bergen betere netwerkverbinding dan in de dichtbevolkte gebieden, dus we zoeken de trail op. Dat betekent 14 kilometer terug rijden. Grrr!
Als we eindelijk bij de trail aankomen, zien we niets, helemaal niets. Geen bordje, geen kaartje, geen begin van de trail. Het enige dat we nog kunnen denken is ‘WTF!’.

Inmiddels zijn we er klaar mee en besluiten terug te rijden en wat korte trails te doen. Die zijn wel open, althans voor zover wij weten.
We komen aan bij de Hemlock Grove Boardwalk, onderdeel van het regenwoud in dit gebied. Monique pakt een flesje water en vraagt of ik niets mee wil. Ik vertel haar dat deze trail maar 300 meter is en dat ik dat wel overleef zonder water. Dan laat zij ook haar flesje achter.

We lopen de boardwalk op, maar het kan ons niet bekoren. Deze trails en parken worden niet onderhouden. De rangers gaan ervan uit dat de natuur zichzelf opruimt. En daar hebben ze gelijk in, maar dat duurt jaren! Het is dan ook niet de mooiste trail, wel een van de kortste.

Dan stappen we weer in de auto en rijden door. Ook vanaf deze kant hebben we oponthoud, maar het gaat nu wel sneller dan op de heenweg. Opnieuw horen we knallen om ons heen, maar ze klinken ver weg.

We komen aan bij de Giant Cedar’s Grove boardwalk. Ook dit is onderdeel van het regenwoud. Dit is een trail die we in 2002 ook hebben gelopen. Althans, het begin. Ze waren toen bezig met het aanleggen van de boardwalk.
Ook dit vinden we niet echt de moeite waard. Laten we eerljk zijn. Als je in Yosemite en/of Kings Canyon en/of Redwoods bent geweest, dan heb je de hoge bomen gezien.

Al snel komen we bij het einde van de trail. Hier zien we en lezen we dat de trail in de winter van 2021/2022 zwaar beschadigd is geraakt. Omdat het hout dat ze gebruiken veel te lijden heeft door de vele regen en de sneeuw, zijn ze op zoek naar betere, natuurlijke materialen die beter bestand zijn tegen de extreme weersomstandigheden. Pas dan zal de rest van de trail worden hersteld.

De volgende trail, Skunk Cabbage, is gesloten. Hier wordt gewerkt aan het herstellen van de boardwalk.
Inmiddels zijn we er wel klaar mee en besluiten terug te gaan naar Revelstoke. Dan kunnen we daar lunchen, de laatste boodschappen doen en dan koffie leuten in de cabin.

In Revelstoke zitten we lekker op een terras. Het weer is nog steeds zonnig, maar later op de dag zal er regen gaan vallen. We genieten er dus nog even van.
Om toch nog wat meer te lopen, gaan we vervolgens lopend naar de supermarkt en de drankwinkel.
Terug bij de auto gooien we de spullen in de cooler en rijden het halfuurtje naar de cabin.

Daar drinken we een bakkie leut en dan besluiten we om een rondje om het resort te gaan lopen. Nu klinkt resort heel luxe, maar alhoewel wij in een luxe cabin verblijven, bestaat de rest veelal uit kampeer- en camperplekken. Het pad dat wij willen volgen, loopt naar de rivier waar ook wat strandjes zijn.
We lopen naar de andere kant van het terrein en zien daar het spoor waar we overheen moeten.

We steken over en volgen de weg naar het einde van de weg. Er moet hier een ruine staan van een voormalig hotel, maar het is of helemaal weg of volledig bedekt met struiken en bomen.
Dan slaan we af naar het wandelpad dat parallel langs de rivier loopt. Op een gegeven moment kunnen we afslaan naar het strand.

Dat ‘strand’ bestaat uit veel stenen en snelstromend water. Het stinkt er vreselijk en al snel zien we dat dat komt door de dooie zalmen die hier liggen, zowel op de kant als in het water.
We zijn dan ook snel vertrokken en lopen terug naar het pad.

Voordat we het weten, komen we weer op de weg naar de spoorwegovergang uit. Hier voelen we ook de eerste spetters van de regenbui. We lopen terug naar de cabin en zien dan dat we toch nog zo’n 4 1/2 kilometer hebben gelopen. In totaal hebben we het nog niet zo slecht gedaan met alle korte trails en wandelingetjes.

We relaxen nog wat in de cabin. Na een tijdje eten we de ovegebleven pasta van gisteren en relaxen daarna nog wat meer. Morgen wordt een vroegertje.