We zijn vroeg vanmorgen en dat ik maar goed ook. Anders hadden we een mooie zonsopgang gemist. Nu lopen we om de paar minuten naar buiten om een foto te maken. We blijven niet buiten staan, want de temperatuur geeft -3 graden aan! Brrr!
Als de temperatuur is gestegen, gaan we op pad naar Waterton Lakes. Hopelijk is de rook wat verdwenen vandaag. We gaan het zien.
Een klein uurtje later rijden we het park binnen. We besluiten om nog een keer bij Cameron Lake te gaan kijken.
Daar blijkt inderdaad dat de rook een stuk minder is. Voor ons het teken om de trail van iets meer dan 3 kilometer te gaan lopen. We pakken de rugzakken en gaan op pad. Ook hier zien we de waarschuwing dat we in Bear Country lopen.
De trail is makkelijk. Vlak en geen hoogteverschil. Volgens Monique zijn deze trails het fijnst. Je wordt er namelijk niet zo moe van.
Zo nu en dan stoppen we om wat foto’s te maken. En ook nu zijn we op onze hoede voor beren. We willen ze nog steeds niet tegenkomen.
Al snel komen we aan het einde van de trail. Hier staan een aantal informatieborden die heel duidelijk aangeven dat beren graag op de meadows struinen op zoek naar eten en dat ze rusten daar waar het groen wat hoger staat. Er wordt dan ook dringend geadviseerd om niet verder door te lopen.
Dat doen we wel. We hopen iets dichterbij het meer te kunenn komen. Al snel blijkt dat dat niet gaat gebeuren, dus we draaien om en gaan terug.
Als we daar wat staan te kijken, komen er 2 koppels aan met 2 honden. Een van de mannen vraagt waar we vandaan komen en vertelt dat een vriend van hem in Utrecht woont. Een ander laat een filmpje zien van een beer in zijn achtertuin. De beer staat lekker van zijn planten te eten. Hij vertelt dat het Fat Frank is en dat het een lokale bekendheid is. De mensen laten Fat Frank met rust en Fat Frank laat hen met rust. Zelfs Mason de golden retriever reageert niet als Fat Frank zich in de tuin laat zien.
Na een tijdje nemen we afscheid en lopen we weer rustig terug. Ondanks dat het zicht beter is, hangt er nog steeds een waas over het water. Dat is jammer, maar niets aan te doen.
Als we weer aan het begin zijn, eten en drinken we wat in het zonnetje. De temperatuur is inmiddels gestegen naar zo’n 16 graden en het voelt gewoon warm in de zon.
Als we zover zijn, stappen we weer in de auto en gaan op weg naar het stadje. Net als gisteren lopen we wat rond en zien hier en daar wat berichten staan dat binnenkort het seizoen voorbij is en de winkels en restaurants gaan sluiten.
We kijken hier en daar wat rond, kopen voor de verandering eens niets en besluiten dan om een kleine lunch te gaan eten.
Monique heeft namelijk een reservering gemaakt in het wanstaltige hotel dat hier op een heuvel staat. In eerste instantie wilde ze een reservering doen voor een Afternoon Tea, maar dat vond ik veel te vroeg. Dus werd het diner.
We eten een broodje op een terras. Daar komen we erachter dat het toch best frisjes is in de schaduw. Dus als we alles op hebben, gaan we snel weer in de zon lopen.
We willen nog Red Rock Canyon bezoeken en rijden daar heen. We zien een aantal mensen zwemmen in de kreek. Brr!
Bij de parkeerplaats blijkt al snel dat dit een zeer populaire plek is voor gezinnen. De parkeerplaats staat helemaal vol. Daar hebben we geen zin in.
We besluiten om terug naar het huis te gaan. We moeten ons omkleden, want met ons dagelijkse vakantiekloffie komen we het hotel en het restaurant niet binnen. Dat betekent dan ook dat we de rit vandaag 2 keer maken. Monique had namelijk niet door dat we zover van het park af zouden zitten.
Bij terugkomst drinken we eerst nog een bakkie leut en dan frissen we ons snel op. We trekken wat nettere kleding aan (lees: een gewone broek en een tshirt met sneakers) en gaan dan weer snel op pad.
Ruim op tijd komen we weer aan in het park. En dat vinden we helemaal niet erg, want inmiddels begint het licht te veranderen en dat geeft spectaculaire foto’s!
Het is druk rond het hotel met mensen die hopen op mooi licht, of misschien wel een mooie zonsondergang. Tussen de mensen komen 2 herten doodgemoederd aanwandelen, terwijl ze lekker aan het grazen zijn.
We maken nog wat foto’s en dan gaan we naar binnen. Al snel worden we naar onze tafel begeleidt.
We zitten aan het raam, met uitzicht op het meer. Dat is altijd leuk om naar te kijken. Aan de tafel naast ons vertelt de ober dat het zo’n 4 dagen duurt om het hotel af te sluiten voor de winter. We vermoeden dat het ook stormbestendig gemaakt moet worden. Het hotel is namelijk al bijna 100 jaar oud.
Ondertussen bestellen we ons eten. Monique bestelt een lekkere cocktail en ik hou het bij een glas wijn. Een van ons moet namelijk zorgen dat we weer veilig bij het huis aan komen.
Het moet worden gezegd. Het hotel is een wanstaltig gebeuren, maar het eten is fantastisch goed! Absoluut heerlijk! We smullen en genieten. Dit was zeker de extra rit waard!
Natuurlijk nemen we ook een dessert en ook dat is om te smullen. Wat ook fijn is, is dat het een normale portie is.
Als we alles op hebben, rekenen we af en lopen terug naar de auto. Inmiddels is het aardedonker en we zien geen steek! Gelukkig hebben we altijd de zaklantaarn op de telefoon.
Dan gaan we op weg. Gelukkig is de belijning op de weg goed te zien, maar het grootlicht is bijna de hele rit terug aan. Gelukkig automatisch, dus ik hoef er zelf niet op te letten dat het uitgaat bij die ene tegenligger.
Terug bij het huis, wachten we nog heel even en doen dan alle lampen uit. We stappen naar buiten om te zien of we de milky way kunnen zien, maar er is, volgens Monique, toch te veel licht in de omgeving. Wel zien we ontelbaar veel sterren! Ook altijd leuk om te zien.
Als laatste ruimen we alvast wat spullen op. Morgen vertrekken we weer uit dit oude, ouderwetse, maar zeer goed onderhouden huis.
Roadtrip blogging 
Prachtige foto’s!!