We zijn weer vroeg vandaag. Iets over zevenen staan we allebei op. Het eerste wat we doen, is uit het raam kijken hoe de zonsopgang is. Ook vandaag lijkt het een mooie te worden.
Tijdens een bak koffie kijken we dan ook regelmatig uit het raam, maar helaas valt ie tegen. Het vroege ochtendlicht is wel mooi, maar dat is ook alles.
Daarna gaan we snel ons ding doen. Zodra we klaar zijn, ruimen we de koffers weer in en dan is de rest aan de beurt. Als ook dat is gedaan, halen we de bedden af en gooien we het afval bij elkaar. Dan pakken we de spullen op en gooien het allemaal weer in de auto.
Monique sluit het huis af en stuurt een berichtje naar de eigenaren. Ondanks dat het een oud huis is met een zeer oubollige inrichting (formica iemand?!) hebben we het er prima gehad. De verhuurders hebben er zelf heel lang gewoond en je ziet dat het met liefde onderhouden wordt.
Als eerste gaan we richting Pincher Creek. We hebben een dagstart nodig, ontbijt dus. Dan rijden we een stukje terug naar Beauvais Lake. Om precies te zijn de Beaver Creek Day Use Area.
Als we daar aan komen, wordt er serieus gewaarschuwd voor beren. En zo wordt gezegd, de beren komen om te eten. Zij laten de mensen met rust, de mensen laten de beren met rust.
Hierdoor besluiten wij om het broodje maar in de auto op te eten. Dan rijden we nog naar het uiterste punt voor wat foto’s.
Hierna wil Monique wel een kijkje nemen in het plaatsje Beaver Mines. Ik heb al gezegd dat het niets is, maar de nieuwsgierigheid wint. We rijden een kilometer en dan hebben we het plaatsje inderdaad alweer achter ons gelaten.
We zijn borden naar Castle Mountain. Dat willen we ook wel zien, dus we rijden door.
Er zijn genoeg viewpoints, maar niets wat ons echt kan bekoren. Wel is duidelijk dat dit gebied een zogeheten ‘Open Range’ is. Regelmatig zien we koeien langs de weg grazen.
Ineens komt een hele kudde op ons af. Die lopen door de berm, maar ook midden op de weg. Er zijn een aantal mensen op paarden en quads bij, maar de koeien lijken precies te weten waar ze naar toe moeten.
Even verderop is het opnieuw raak. Nu is er bijna geen doorkomen aan, maar door heel langzaam te rijden, gaan de koeien uiteindelijk aan de kant. Ze protesteren wel luid en duidelijk.
We stoppen nog bij een meer, maar de zon staat precies verkeerd. Dan besluiten we om om te draaien en richting Banff te rijden.
Voordat we wegrijden, maken we nog een pitstop bij de Walmart en dan gaan we op weg.
Deze route wil ik heel graag via de Kananaskis Country rijden. Dit is een gebied wat in 1978 bestempeld is als een recreatiegebied met commerciele mogelijkheden. Dit was bedoeld om de vele kreken, meren, wilde dieren en landschap te beschermen. Het is een enorm populair gebied, zeker in de tijd waarin de herfstkleuren opkomen.
Om hier te mogen rijden, heb je een vergunning nodig. Die heb ik vanmorgen nog online aangevraagd. Doe je dit niet, dan maak je kans op een fikse boete.
Maar het duurt nog even voor we daar zijn. Eerst rijden we richting het noorden en Calgary. Bij Loneview slaan we af en rijden via landwegen richting Kananaskis. Net voor we dat gebied binnenrijden, komen we langs Bar U Ranch.
Bar U Ranch is een ranch uit de 1800’s. In de glorietijd bestond het uit 160 duizend en nog wat hectare en hadden ze 30.000 stuks vee en 1000 werkpaarden. Een gigantische ranch, dus. Het valt onder de Nationale Parken en aangezien we toch een pas hebben, gaan we binnen een kijkje nemen.
Dat zegt niet zoveel. Duidelijk moeten we hier een tour doen. Dat wil ik wel, maar dan wil ik zelf rondlopen. We hebben geen tijd om te wachten op een gids.
De dame achter de balie zegt dat we minstens 1 tot 2 uur nodig hebben, die tijd hebben we echt niet, dus we stappen weer in de auto.
Bij Longview slaan we af naar de 547. Was de rit tot nu toe heuvelachtig en landbouw, hier zien we het langzaam veranderen. De heuvels worden hoger, de bergen beginnen zich weer te laten zien. Hier zien we langzaam aan ook de bomen en dus de herfstkleuren verschijnen.
We rijden lekker door en genieten van het uitzicht. En dan ineens nemen we een bocht en exploderen de kleuren! Allemachtig! Wat is dit mooi! We stoppen zoveel we kunnen en de camera’s maken overuren! We weten nu al: de foto’s zullen de kleuren geen eer aan doen.
Wat een prachtige rit!
We zien hier ook de drukke parkeerplaatsen bij de verschillende trails. Gelukkig slaan we die vandaag over. Maar we stoppen oneindig veel langs deze route.
Veel te snel zien we de borden naar de Trans Canada Highway. We kunnen kiezen om via Bow Valley te rijden, maar is een gravelweg en dat duurt te lang.
Via Highway 1 zijn we al snel bij Banff. We rijden naar het hotel waar Monique gaat inchecken. Dat is net op tijd, want daarna loopt de lobby vol.
We halen de koffers uit de auto en gaan naar de kamer. Lang blijven we hier niet, want Banff lonkt.
We lopen wat rond, kijken hier en daar, zien prachtige foto’s en gaan dan een hapje eten. De koek is op, maar wat was dit een fantastische rit!
Roadtrip blogging 
Die koeien op de weg, fantastisch 😄
Hihihi!