Dag 21: De Bow Valley Parkway op de fiets

Vandaag zijn we rond 8 uur op. Als we klaar zijn, bellen we eerst mijn ouders. Beter gezegd: we bellen mijn mams. Zij heeft vandaag de respectabele leeftijd van 77 jaar bereikt. Daarnaast vertrekken zij morgen zelf met vakantie.

We kletsen een tijdje en dan nemen we weer afscheid. Voor Monique en mij wordt het tijd om onze gereserveerde fietsen op te halen. Dat doen we bij Banff Cycle. We krijgen helmen (hier verplicht) en dan neemt een van de medewerkers ons mee naar buiten. Het blijkt dat hij ooit in Alkmaar is geweest. Hij verbaasde zich erover dat iedereen in Nederland zonder helm fietst. We vertellen dat het nu een hot item is.

Als we de fietsen hebben, gaan we eerst ontbijten. Dat doen we bij Wildflower Cafe. Een soort van Starbucks, maar met een groter assortiment. Als we dat op hebben, rijden we nog even terug naar het hotel om mijn pet op te halen en wat extra water in te slaan. Dan gaan we op weg.

We gaan vandaag de Bow Valley Parkway rijden. Deze weg is als proef grotendeels afgesloten voor gemotoriseerd verkeer. De route is 25 kilometer enkele rit en voor een groot deel is het eenrichting verkeer. Slechts op een aantal plekken wordt de weg tweebaans.

Gisteren hebben we nog op het punt gestaan om bearspray te kopen, maar uiteindelijk hebben we besloten om het niet te doen. Afgezien van Revelstoke, hebben we op geen enkel moment bearspray nodig gehad. We vertrouwen erop dat we ook vandaag dit geluk zullen hebben. We nemen wel de toeter (zonder scooter) mee.

De route begint op slechts een kilometer van de fietsverhuur. Vanaf hier rijden we eerst naar de Vermillion Lake en vandaar rijden we een stuk parallel aan Highway 1, oftwel de Trans Canada Highway. De route heet dan ook toepasselijk Alberta 1A.
Op 2 plekken moeten we hekken door. Blijkbaar zijn deze bedoeld om dieren binnen de afrastering te houden.

Dan komen we op de Parkway. Omdat er alleen maar fietsers zijn, is het er uitermate rustig en we kunnen lekker over de weg cruisen. Hier en daar gaat het flink omhoog, maar over het algemeen lijkt het vals plat.
Hier en daar stoppen we voor foto’s. Iedere stop. maar ook als we rijden, kijken we goed om ons heen of we beren zien. Er wordt volop voor gewaarschuwd, maar tot zover spotten we niets.

Het is super om hier te fietsen. De herfstkleuren en de omgeving is zeer de moeite waard. Reden we in het begin nog parallel aan Highway 1, inmiddels is er van die weg niets meer te horen. We horen alleen het ruisen van de wind en zo nu en dan de vogels.

Op een gegeven moment stoppen we bij een viewpoint. Hier staan ook een paar Canadezen de borden te lezen. Zij rijden op fatbikes (verboden in Banff) met versnelling. We maken een praatje en ze vertellen dat de Canadezen is opgedragen om in eigen land op vakantie te gaan. In hun woorden: ze mogen niet naar Amerika. Overigens willen ze dat ook niet. Er speelt teveel daar. Ik vertel dat wij in februari jl. lazen dat de Canadese overheid aangaf om vooral in Canada op vakantie te gaan en dat dat voor ons het moment was om hotels, cabins en Airbnb’s te boeken.

Na een tijdje nemen we weer afscheid en rijden we verder. Zij gaan veel harder dan wij en ze zijn dan ook snel uit het zicht verdwenen.
Een kilometer of wat verderop komen we aan het ende van de Parkway, maar we zijn er nog niet. Een paar honderd meter verder komen we aan bij Johnston Canyon.
We parkeren de fietsen, zetten ze op slot en gaan op een muurtje wat eten.

Johnston Canyon leidt naar een waterval. Je kan de upper falls bezoeken of de lower falls. De eerste is een wandeling van 2.5 kilometer en de laatste is een wandeling van 1.3 kilometer. We gaan voor de kortste wandeling.
Dat blijkt maar goed te zijn ook. De 25 kilometer fietsen is flink in de benen gaan zitten.

Als we aankomen bij de lower falls is het ongelooflijk druk daar. Er staat een enorme rij om foto’s te maken. We lopen dan maar een stuk door naar boven, maar het wandelen wil echt niet vandaag. Monique zegt dat we hier al eerder zijn geweest, maar ik kan het me niet herinneren.

Terug bij de fietsen, maken we nog een pitstop en dan beginnen we aan de terugrit. Ook nu maken we weer verschillende stops om foto’s te maken. Het is echt een fantastische rit! Daarbij hebben we enorm geluk met het weer. Zo nu en dan vallen er wat druppels, maar het is niet nodig om een jas aan te trekken. Wel ben ik blij dat ik gisteren nog handschoenen heb gekocht.

In Banff rijden we meteen door naar de fietsverhuur. Na ruim 50 kilometer zijn we wel klaar met fietsen. We leveren alles in en dan gaan we een kop koffie drinken. Dat hebben we wel verdiend.
Daarna lopen we terug naar het hotel. We komen langs een fotogallerie met de mooiste foto’s en lopen naar binnen. Natuurlijk komen we niet met lege handen naar buiten.

We gaan nog even relaxen in het hotel en drinken nog een bak koffie. Dan gaan we opnieuw naar buiten. Er is nog een andere gallerie waar we een mooie foto hebben gezien. In de winkel staan we wat te bakkeleien, maar komen uiteindelijk tot een compromis. Maar als we gaan betalen, blijkt de foto ineens 3 keer zo duur te zijn! Dat vind ik raar, ook dat we voor de koker moeten betalen. We zeggen dan ook dat we er nog even over nadenken. Dit is echt te gek voor woorden! Met name omdat de verkoopster ook niet wist hoe ze de foto moest verpakken.

Dan besluiten we maar om te gaan eten. Dat willen we doen bij een Italiaan, maar die heeft een uur wachttijd. Op zich is het nog vroeg genoeg, maar we vinden al snel een andere Italiaan, waar we aan de bar kunnen zitten. We cancellen het andere restaurant en bestellen ieder een lekkere pizza.

Terug op de kamer is het tijd voor de foto’s en het blog. Dan is het nog even relaxen. Morgen vertrekken we uit Banff, maar ook hier hebben we het prima naar ons zin gehad.