Rond 8 uur zijn we allebei weer op, drinken op ons gemak een kop koffie en gaan dan ook op ons gemak opruimen. We hebben de tijd, want onze vlucht vertrekt pas over drieën. Daarbij hoeven we pas om 11 uur het appartement uit. We hebben dus geen reden om te haasten.
De tijd van 11 uur halen we niet. Als we eenmaal aan het inpakken en opruimen gaan, dan zijn we ook razendsnel. Het maakt natuurlijk ook niet meer uit hoe alles de koffer in gaat, zolang alles er maar in zit. De rest zien we thuis wel.
Om 10 uur zijn we klaar om te vertrekken. We kijken elkaar aan en besluiten dat we geen zin hebben om nog langer te blijven hangen.
Voordat we vertrekken, wassen we de laatste bekers af en brengen het vuil naar beneden. Dat is ook meteen het enige dat we hoeven te doen. We gaan de 10 verdiepingen naar beneden, gooien alles in de containers en dan pakken we de lift weer naar boven om de koffers en rugzakken op te halen.
In de lift terug nar beneden maken we nog een praatje met een bewoner. Hij vraagt of we op reis gaan. We vertellen hem dat we juist terug naar huis gaan na ruim 3 weken te hebben rond getrokken.
Omdat we volop tijd hebben, rijden we naar een ontbijtrestaurant. Helaas niet zo’n klein, maar fijn restaurant als gisteren, maar ik wil een keer pannekoeken hebben gegeten. We rijden naar een restaurant dat op de route naar het vliegveld ligt en gaan naar binnen.
Als we de menu kaart bekijken, heb ik er spijt van dat we naar binnen zijn gestapt, maar we zitten hier nu, dus bestellen we maar wat.
Als dat komt, pakt Monique de peper en wil wat over haar eieren strooien. Maar een of andere grapjas heeft het dopje losgeschroefd en het halve potje valt (gelukkig) net naast haar eten en op de grond.
De bediening put zich uit in excuses en wil het eten vervangen, maar Monique vindt dat niet nodig, tenslotte is het meeste net naast het eten gevallen. Zo te zien smaakt het haar ook nog steeds prima.
Als we klaar zijn, rekenen we af en lopen weer naar buiten.
Vanaf hier is het nog een minuut of 20 rijden naar het vliegveld. We gaan op weg en aangezien het zondag is, is het verkeer nog rustiger dan gisteren. Voordat we het weten, rijden we het vliegveld op. Voor mijn gevoel zijn we ook veel sneller op de bestemming dan door Maps werd aangegeven.
Ik weet dat de autoverhuurders op het vliegveld zitten, maar man, man, man, wat is alles slecht aangegeven hier. Pas als we zowat voor de autoverhuurders staan, staat er eindelijk een bordje! Vanaf dat moment is het gelukkig wel duidelijk aangegeven waar we heen moeten.
We rijden naar Hertz en sluiten aan in de rij. Ik zet de auto stil en stap uit. Er komt direct een medewerker naar ons toe, hij vraagt mijn naam, vraagt waar de sleutel is (in de auto) en we kunnen gaan.
Snel halen we onze spullen uit de auto en lopen richting de uitgang, denken we. Ook hier staat helemaal niet aangegeven waar we naar toe moeten. Uiteindelijk vraagt Monique het aan een medewerker en dan worden we een smal, donker gangetje in gestuurd. Als we daar doorheen zijn, staan we tegenover de vertrekhal.
Daar gaat het wel soepeltjes. KLM is duidelijk aanwezig, want al van verre zien we het logo boven alles uitsteken. Een dame vertelt ons dat we eerst de bagagelabels moeten printen en dan kunnen we de bagage op de band zetten. De labels zijn snel geprint, maar bij de band duurt het even voordat het systeem de digitale instapkaarten leest. Dan moeten we het label nog wat heen en weer wiebelen voordat het wordt gelezen en we de koffers zien verdwijnen.
Bij de controle is het ongelooflijk rustig. Sowieso staat er geen beambte te schreeuwen wat we moeten doen, zoals in Amerika vaak gebeurd. We laten de instapkaarten weer scannen en dan kunnen we de spullen op de band leggen. Alles mag gewoon in een bak en we hoeven geen laptops en dergelijke uit de tas te halen, want hier staat exact dezelfde apparatuur als op Schiphol.
Na de controle lopen we richting de Starbucks, tenslotte is het al een tijdje geleden dat we koffie hebben gedronken. De slappe hap in het restaurant uiteraard niet meegerekend.
Als we dat op hebben, gaan we een kijkje nemen bij een van de lounges op dit vliegveld, de Aspire Lounge.
We zoeken een paar plekken en relaxen wat. We hoeven niet te eten, na het ontbijt van vanmorgen, maar nemen wel wat te drinken. De tijd gaat redelijk snel voorbij met wat internetten en het plaatsen van foto’s in nog te plaatsen blogs. Vlak voordat we richting de gate willen gaan, eten we nog wat broodnodig fruit. Dan gaan we op weg naar de gate.
Daar aangekomen wachten we nog even en dan kunnen we boarden. Net als op de heenweg vliegen we 1e klas. We installeren ons, zorgen dat we wat te snacken bij de hand hebben en gaan zitten.
We vliegen naar Amsterdam met de nieuwste Dreamliner die KLM op 20 september jl. in ontvangst heeft genomen. Het is het toestel PH-BKR, met de naam ‘Roos / Rose’.
Terwijl we wachten tot we kunnen vertrekken, vertelt de gezagvoerder dat we door sterke wind bijna een uur eerder op Schiphol zullen aankomen. Helaas zullen we daardoor ook last gaan krijgen van turbulentie.
Tijdens het eten is het inderdaad wat onrustig en gaat het bordje ‘stoelriemen vast’ branden. Gelukkig hoeft de service niet onderbroken te worden. Gelukkig maar, want ook nu is het eten weer heel goed. En de wijn uit Zeeland smaakt er prima bij.
Voordat we het weten, wordt de verlichting gedempt. Het is voor ons dan nog geen half 7 ’s avonds!
Natuurlijk doe ik geen oog dicht. Het is ook veels te vroeg om al te gaan slapen. En als een uur of 3 later de verlichting weer aan gaat, moeten we nog zo’n 2 uur vliegen.
We worden weer voorzien van wat te eten, waaronder een pudding die er heel dubieus uit ziet. Ik proef een heel klein beetje, maar besluit die maar over te slaan. De rest smaakt weer prima.
Iets over zevenen landen we op Schiphol. Dit is inderdaad bijna een uur eerder dan gepland. Bij de gate zijn we als een van de eersten het vliegtuig uit en vanwege Privium lopen we als eersten weg bij de controle. Het is fijn om niet in de rij te hoeven aansluiten, maar bij de bagageband zien we dat het ongeveer 30 minuten zal duren voordat de koffers komen. We gaan dan ook maar weer zitten.
Gelukkig duurt het minder lang dat dat werd aangegeven. Na zo’n 20 minuten zien we onze bagage op de band liggen. Dan lopen we via het enorm drukke station naar de garage om de auto op te halen.
Beter laat dan nooit zullen we maar zeggen over dit blog. We zijn natuurlijk alweer even terug en ik werd helaas meteen weer ingehaald door de dagelijkse beslommering dat werk heet. Maar we kijken terug op een geweldige vakantie die voor mijn gevoel ook heel lang heeft geduurd!
Dank aan iedereen die heeft meegelezen en dank ook voor de reacties. Tot de volgende keer!
Roadtrip blogging 