Dag 03: Golden Canyon en Statues of Highway 395

Om 4.30 uur gaat de telefoon van Monique af. Ik ben al wakker, maar nog lang niet klaar om op te staan. Monique ook niet, maar we moeten wel. Vandaag staat de eerste hike op het programma.

We doen ons ding, maar we merken dat we nog niet helemaal gewend zijn. In plaats van de avond vantevoren zorgen dat alles klaar ligt of is, hebben we dat niet gedaan. We moeten vanmorgen dus ook nog vanalles bij elkaar zoeken.
Terwijl Monique haar ding doet, ben ik bezig met het klaarmaken van wat te eten. Daarbij pakken we de rugzakken in met snacks en alle andere spullen die we denken nodig te hebben.

Op de valreep zetten we toch nog koffie om mee te nemen. We hebben er allebei nog geen behoefte aan, maar het zal wel prettig zijn als we straks een bakkie kunnen drinken. We hebben bekers die de koffie urenlang warm houden, maar zolang zullen we niet wachten.
We nemen allebei nog wat happen yoghurt en gaan dan naar de auto. Inmiddels is het 5.15 uur.

De temperatuur is op dit moment al 32 graden. De ranger vertelde gistermiddag dat de wind in de loop van de dag zal toenemen, maar vanmorgen hebben we daar geen last van.
Bij de auto vullen we meteen de waterzakken en nemen voor de zekerheid ook onze flexibele flessen mee. In Death Valley geldt: je kan nooit genoeg water meenemen!
Als mijn waterzak vol is, zet ik de klem er weer op. In mijn achterhoofd knaagt iets, maar het komt niet naar voren.

We rijden in het donker naar Zabriskie Point wat op ongeveer 10 minuten rijden van Furnace Creek af ligt. We parkeren de auto en pakken onze spullen, waaronder de hoofdlampen. Het is nog goed donker, maar we zien wel dat het al licht begint te worden. We zijn niet de enigen die hier op dit tijdstip zijn, maar alle anderen komen hier voor de zonsopgang en gaan niet hiken.

Het pad naar het viewpoint gaat omhoog, maar wij houden rechts aan en volgen de Golden Canyon. Er staan weer volop waarschuwingen voor de hitte en die liegen er niet om. Wij hopen de ergste hitte voor te blijven.

We lopen de canyon in en volgen de duidelijke trail, zelfs in het donker. De hoofdlampen helpen hier natuurlijk ook bij.

Na ongeveer een half uur is het licht genoeg om de lampen af en uit te doen. Die kunnen in de rugzakken. Het valt me op dat mijn t-shirt nat is en ik check mijn waterzak en de waterflessen. Alles lijkt goed te zijn en op dat moment denk ik dat ik alleen maar water heb geknoeid.
Langzaamaan zien we het licht veranderen en we begrijpen heel goed waarom dit de Golden Canyon wordt genoemd. Het is adembenemend mooi!

Inmiddels lopen we naar beneden de canyon in. Boven ons zien we Zabriskie Point en zien we de mensen die de zonsopgang staan te bewonderen. Wij lopen gestaag door, maar ook bij ons zijn de ooh’s en de aah’s niet van de lucht.
Na ruim 2.5 kilometer wil ik mijn veter goed vastmaken. Ik buk voorover en krijg een lading water over me heen! Shit, mijn waterzak is dus niet goed afgesloten! Ik check ‘m opnieuw, maar het lijkt toch goed te zijn. Ook als ik ‘m helemaal uit mijn rugzak haal, is er niets te zien.

De waterzak gaat terug en we lopen maar weer door. Maar na weer een paar honderd meter gooi ik toch mijn rugzak af. Ik bekijk mijn waterzak eens goed en merk op dat de afsluiting wel heel los zit. Al snel zie ik ook dat ik ‘m niet goed heb afgesloten. Gloeiende, gloeiende! Dit heeft me aardig wat water gekost. Water dat ik hard nodig heb voor deze trail. Gelukkig heb ik wel mijn waterflessen nog en ik vul mijn waterzak met een van de flessen.

Aangezien het een graadje of 34 is op dit moment, maakt het natte shirt me niet zo uit. Dat droogt wel. Maar het verlies van water is wel erg. Ik zeg tegen Monique dat we de trail misschien toch maar moeten inkorten. Daar is zij ook wel voor. We kunnen hier niet doorlopen, met de kans dat een van ons te weinig water heeft.
Wel lopen we nog een paar kilometer door. Het is te mooi hier!

Na zo’n 4.5 kilometer stoppen we om onze koffies op te drinken. Die zijn nog steeds goed warm en dus ook goed te drinken. Daarbij delen we een Cliff reep voor de broodnodige calorieën. We delen de mijne, omdat Monique er geeneen mee heeft genomen.
Dan gaan we weer verder.

Ondertussen hebben we besloten om de Badlands Loop Trail te blijven volgen. Het voordeel van de Golden Canyon Trail is dat je de trail kunt verlengen of kunt inkorten. We zijn het er over eens dat we ook zonder het waterdebacle de route hadden ingekort. Op dit moment komt de zon namelijk al goed de canyon heen en de temperatuur loopt rap op.

Ineens komen er 2 mensen ons tegemoet lopen. In eerste instantie denk ik nog dat zij wel heel vroeg zijn vertrokken. Monique helpt me uit de droom. Ze wijst naar boven en daar is Zabriskie Point alweer. Ongemerkt zijn we al bijna aan het einde van de trail. We moeten alleen nog even naar boven lopen.

Als we bijna boven zijn, maken we nog een shadow selfie en dan gaan we rap op weg naar de parkeerplaats. Daar aangekomen trekken we eerst de hikers uit en de flipflops aan. Dan nemen we de tijd om nog even wat water bij te tanken en een broodje te eten.
Dan gaan we terug naar de cottage. Het is pas 8.30 uur.

Bij de cottage drinken we nog een kop koffie en dan besluiten we om naar Olancha te rijden. Daar vlakbij zijn de Statues of Highway 395. Die staan al jaren op de ‘te zien’ lijst, maar er komt altijd iets tussen. Meestal slecht weer, waardoor we moeten uitwijken naar een andere regio.

We gaan op weg en bewonderen onderweg de omgeving van Death Valley NP. Wat een bijzonder park is dit toch! Alles kleurt zo mooi op dit tijdstip. Het is een eindje rijden naar de Statues, maar daar doen we nooit zo moeilijk over. Het is niet zo dat we hierdoor van alles in Death Valley missen, want we zijn hier al meerdere keren geweest.

Het is rustig in het park, dus we kunnen goed doorrijden. Op een gegeven moment wordt de rit bochtig en stijgen we flink. Ineens ziet Monique een auto half in het ravijn liggen. Die ligt er duidelijk al een tijdje.

Als we in de buurt van Olancha rijden, komt Google met de melding dat we mogelijk vertraging oplopen door een bosbrand in de omgeving. We zien inderdaad in de verte wat rook hangen, maar dat is de andere kant op. Het blijkt dan ook loos alarm te zijn.

Natuurlijk rijden we eerst keihard voorbij de Statues. Het bijkt echt superklein te zijn en veel minder dan we dachten. Ook zien we het beeld niet dat mij ooit triggerde om hiernaar toe te gaan.
We maken wat foto’s en stappen dan weer in de auto. We rijden het stuk weer terug en vinden beiden dat het wel een beetje zonde van de tijd was. Dus kom je er ooit langs, maak vooral een pitstop, maar anders lekker laten schieten.

Op de terugweg maken we nog een pitstop op de plek waar Monique een auto half op de helling zag liggen. Zo te zien ligt ie er al een tijdje, want het is een roestbak geworden. Of hij is ooit uitgefikt, dat kan ook.

Dan rijden we aan een stuk door naar de cottage. Als we daar aankomen, is de temperatuur alweer richting de 40 graden en is het een stuk harder gaan waaien. Gek genoeg voelt het nog heter door de wind.

We besluiten om het de rest van de dag rustig aan te doen. Terwijl Monique met de foto’s aan de slag gaat, begin ik aan de blogs van gisteren en vandaag. Dat gaat met de nodige frustratie want het werkt niet zoals het moet.

Uiteindelijk gooien we alles opzij en gaan naar het restaurant. Als we de deur uitstappen waait het enorm hard. Denk code rood in Nederland. Hier vindt niemand het raar. Wij wel, want de termperatuur is al boven de 40 graden, maar de wind voelt ook nog eens heel heet. Het doet gewoon zeer op je huid.

Na het eten gaan we weer verder met foto’s en blog, maar na een tijdje hebben we er genoeg van. We besluiten lekker te gaan relaxen. Morgen is er weer een (vroege) dag!