Dag 05: Een onverwacht pareltje: Crowley Lake Columns

Garmin laat weten dat ik geacclimatiseerd ben naar onze huidige tijdzone. Zo voelt het niet als ik om 4 uur wakker lig. Het lukt niet meer om in slaap te komen, terwijl Monique in het bed naast mij lekker lig te ronken!

Uiteindelijk pak ik mijn telefoon maar en ga een beetje liggen browsen tot Monique in het land der levenden komt. Voor vandaag hebben we geen wekker gezet, want de plannen zijn gisteren veranderd.
Vandaag stond oorspronkelijk Devils Postpile National Monument op het programma, maar nadat we wat matrixborden zagen op weg naar Mammoth Lakes, besloot ik de NPS website te checken. En zag dat Devils Postpile NM van maandag tot en met vrijdag gesloten is!

Hierdoor moeten de plannen wijzigen. Nu is dat niet zo’n probleem in deze omgeving, want er is genoeg te doen en te zien. Maar… toen we onderweg waren naar Mammoth Lakes kwamen we langs de afslag naar Crowley Lake. En dat deed me ergens aan denken! Namelijk aan de Crowley Lake Columns!

De columns zijn een apart iets. Het lijken op bogen uit vervlogen tijden en het lijkt van gips te zijn. Sommige van de columns staan ​​ongeveer 30 centimeter uit elkaar en hebben ringvormige openingen. Andere zijn kromgetrokken of leunen in verschillende hoeken, en andere zijn half ondergedompeld en lijken op de versteende resten van dinosauruswervels (aldus Wikipedia).

De Crowley Lake Columns zijn niet altijd zichtbaar, alleen als het water laag genoeg staat. Ook zijn ze niet altijd te bereiken. Staat het water te hoog, dan zie je ze niet. Bij de voorbereiding van deze vakantie, las ik dat de beste tijd om te bezoeken in de winter/vroege voorjaar is. Omdat dat voor ons natuurlijk niet te doen was, heb ik het geschrapt.
Vanmorgen, toen ik toch niets beters te doen had, dan op mijn telefoon kijken, besloot ik om te kijken of er recente berichten waren over de bereikbaarheid.

Het is namelijk niet zo dat je er naar toe kan rijden. Nee, het is een wandeling van zo’n 3.5 kilometer enkele rit. Je kan er naar toe met de auto, mits je 4×4 en een hoge bodemvrijheid hebt, want de gravelweg er naar toe heeft wat sketchy stukken.
Je kan de columns ook lopend bereiken via dezelfde gravelweg, maar het laatste stuk is wat rottig. Daardoor wil ik niet op de bonnefooi. Als de columns onder water staan, dan vind ik dat zonde van de tijd.

Ik kijk als eerste op Alltrails en zie tot mijn verbazing een aantal reviews van een aantal dagen geleden. Ook las ik dat het tricky is om met de auto te doen. Een bezoeker heeft een 4×4 vast zien zitten.
Zodra Monique wakker is, vertel ik dat we er naar toe kunnen. Dat ziet zij ook wel zitten.

We doen snel ons ding, ontbijten in het hotel en gaan dan snel op weg. Het is koud buiten en op de bergen zien we verse sneeuw liggen.

We rijden ongeveer 30 minuten naar het zuiden en slaan dan af. De weg wordt smaller en smaller en ik hoop maar dat we geen tegenliggers krijgen, want dat wordt wel een dingetje. Maar we hebben geluk!

Als we eindelijk bij het begin van de trail komen, parkeren we de auto, vullen de waterzakken en trekken de hikers aan. Dan gaan we op pad.
De route gaat over een goede gravelweg, dus het loopt makkelijk. Als we de eerste heuvel over zijn, zien we meteen waar je met de auto spaak loopt. Wat een gaten en kuilen! Al had ik het toch willen proberen, dan was dit het moment geweest om meteen weer om te draaien!

Wij lopen verder. De temperatuur loopt verder op en ik heb er al spijt van dat ik een trainingsbroek heb aangetrokken.
Zoals gewoonlijk loop ik sneller dan Monique en zo nu en dan wacht ik tot ik haar weer in zicht heb. We lopen over redelijk vlak terrein, met af en toe een lastig hoogteverschil. Het lastige heeft voornamelijk te maken met de hoogte.

Na zo’n 3.5 kilometer te hebben gelopen, kom ik bij het punt waar we serieus naar beneden moeten. Ik wacht op Monique en we zien in de verte inderdaad de columns verschijnen.
Langzaam dalen we af. We gaan steil naar beneden over rul zand en kiezelstenen.

Eindelijk staan we beneden. In de verte zien we een ander koppel die net naar het volgende strandje lopen. Dat betekent dat we het rijk alleen hebben aan deze kant.
We maken foto’s en verwonderen ons over de columns en hoe dit kan onstaan!

Nadat we genoeg foto’s hebben gemaakt, wachten we tot de andere mensen naar boven zijn en lopen er dan achteraan. Het valt niet mee om in het rulle zand naar boven te komen, maar uiteindelijk staan we sneller boven dan we vantevoren hadden bedacht.
Boven wachten we tot we weer op adem zijn gekomen en eten de gebruikelijke Cliff reep. Dan zien we 4 mensen aan komen met een hond. Ze vragen aan ons of de columns goed te zien zijn en we wijzen naar beneden.

Ze vertellen dat zij wat hoger in de bergen verblijven en vanmorgen wakker werden in een witte wereld. Er was een halve meter sneeuw gevallen. De sneeuw zal inmiddels grotendeels verdwenen zijn, maar het was wel een verrassing voor ze.
We maken nog een praatje en dan gaan zij naar beneden en wij gaan beginnen aan de wandeling naar de auto.
Op de terugweg komen we nog aardig wat mensen tegen die ook een kijkje gaan nemen. Wij lopen gestaag door. Als we bijna bij het punt zijn waar je zelfs met een 4×4 met moeite overheen komt, zien we twee jeeps aankomen.

Tergend langzaam gaan ze door de kuilen heen. Ik zie een van de jeeps met een achterwiel los komen van de grond en ben blij dat onze huurauto netjes op de parkeerplaats is gebleven.

Als we terugkomen bij de auto, eten we nog wat, drinken ook vooral nog wat en beginnen dan aan de terugrit. Ondertussen bedenken we wat we verder nog kunnen doen. Het plan om nog een wandeling te gaan doen, laten varen. De in totaal bijna 9 kilometer vinden we wel genoeg voor vandaag.

Wat we wel gaan doen, is toch op zoek gaan naar een regenjas. Er wordt vanaf morgen stormachtig weer verwacht en dat terwijl we in Yosemite zitten. Het is dus noodzaak om te zorgen dat we warm en droog blijven.
We gaan naar de enige winkel waar we gisteren niet zijn geweest en vinden daar 2 regenjassen. Die zijn voor ons!

Daarna rijden we nog even naar Mono Lake. Daar zijn we jaren geleden ook geweest, maar dit is ook alweer zo’n bijzonder iets. Mono Lake is bekend van de tufa’s. Tufa’s zijn rotsformaties die ontstaan door kalkrijk zoet water uit de bodem van het meer dat vol met mineralen zit. Zodra dat met elkaar in aanraking komt, onstaan de tufa’s. Bijzonder is dat het waterlevel van Mono Lake al jaren daalt en dat de tufa’s ook op land staan.
Het bijzondere is dat het meer uit zout water bestaat en drie keer zo zout is als de Dode Zee aldus Wikipedia Monique.

Dan rijden we terug naar Mammoth Lakes en gaan bedenken waar we willen eten. Dat wordt een pizza bij Giovannis waar we jaren geleden ook hebben gegeten.
Die pizza smaakt nog steeds opperbest.

Als laatste organiseren we alles wat we bij ons hebben. Want vanaf morgen moeten we alles wat eetbaar is en/of waar een luchtje aan zit, in de berenkluizen worden opgeborgen. Dat wordt nog wat.