Dag 07: Panorama Trail in Yosemite NP

Nou, dat was me een feest vannacht! We zijn het erover eens. Dit doen we niet nog een keer. Nadat we gisteren redelijk op tijd onder zeil gingen, was het een rumoerig nachtje. Iedereen de voorbij wandelde heb ik gehoord, degenen die met cooler en al elders wat gingen drinken, heb ik ook horen terugkomen. Auto’s die ineens rondreden! Alles passeerde de revue, behalve de muizen.

En het was koud! De dekens vielen continue van het bed en alles voelde koud en klam aan. Om 2.15 uur zijn we een keer naar de plee geweest en het viel wel op dat het buiten warmer was dan in de tent! Vlak daarna begon het te regenen. Yaj! Wat een feest!
Vanmorgen leek het een beetje op de overnachting in de beruchte cabin in Alaska in 2005, want ook nu waren we om 6.20 al op en met een kwartier zijn we klaar om te vertrekken! Het regent nog steeds dus we zijn nu al blij met onze regenjassen.

Nadat we alles weer uit de bearlocker hebben gehaald, lopen we naar de auto en gooien alles weer achterin. We rijden naar de lobby waar Monique gaat uitchecken. De medewerker vraagt aan Monique of ze wil uitchecken en Monique antwoord met ‘Ja, graag!’.

We rijden richting de village want we moeten ergens de tickets ophalen. Ik weet alleen niet meer waar. Het staat in mijn email, maar ja, we hebben geen bereik hier. Gelukkig lukt het bij de Village Store wel en zie ik dat we bij de ticketdesk in de Lodge moeten zijn.
Dus rijden we naar de Lodge en rijden naar de parkeerplaats waar Monique in een flits ziet dat de Tioga Pass is gesloten. Waarschijnlijk door sneeuwval.
We parkeren de auto en Monique zet een bak koffie. Die hebben we wel verdiend. Alleen vergaat ons de lust bij de eerste slok! Monique is vergeten dat het water op deze hoogte langer moet koken, dus de koffie is zo goed als koud!

Iets voor 8 uur stoppen we alle spullen weer in de bearlocker, erop vertrouwend dat vanmiddag alles er nog netjes in ligt, trekken de hikers en regenjas aan en dan lopen we naar de lobby. De tickets zijn snel gevonden en we kunnen voor de deur wachten op de bus die ons naar Glacier Point zal brengen. De bus zal rond 8.30 uur vertrekken.

Omdat we nog wat tijd hebben, lopen we naar de Starbucks voor een dubbele espresso. Die smaakt beter. Ook is het inmiddels droog en zien we stukjes blauwe lucht. Dat ziet er veelbelovend uit. Volgens de informatie in het hotel is er 80% kans op neerslag, maar we hopen natuurlijk dat die neerslag niet gaat vallen.

De tijd om te vertrekken komt en gaat zonder dat er een bus komt. Rond 8.40 uur komt iemand vertellen dat er een ongeluk is gebeurd en er zo’n 100 auto’s stil staan, waaronder onze bus. Ze verwachten dat ie er rond 9 uur zal zijn. Wat er precies aan de hand is, weet men niet.
Om 9 uur komt inderdaad de bus aanrijden. De tickets worden gecontroleerd en we kunnen instappen. Nu is het nog wachten op een paar laatkomers en de gids, waarvan we niet wisten dat die bij het pakket zat, die ook in de file stonden.

Eindelijk vertrekken we. Shane, onze gids, vertelt op een aanstekelijke manier over het park. Ze wijst ons op bijzonderheden en vertelt onder andere over de Fire Falls, niet te verwarren met de Horsetail Falls waar aan het einde van de winter de zon door de waterval schijnt en rood gloeit. Nee, de Fire Falls was wat het letterlijk zegt, een waterval van vuur.
De Fire Fall was een jaarlijks terugkeren zomerevent dat begon in 1872 en bijna 100 jaar heeft bestaan, waarbij hete sintels van Glacier Point naar de Valley werden gegooid. Van een afstand leek het op een vuur waterval. Uiteindelijk zijn ze er mee gestopt op last van de toenmalige directeur. Niet vanwege het brandgevaar (in al die jaren is er nooit brand ontstaan hierdoor), maar vanwege de enorme toeloop van toeschouwers.

Na zo’n anderhalf uur zijn we eindelijk op Glacier Point. We stappen uit, maken nog een pitstop en lopen dan naar het uitzichtpunt waar de Half Dome staat te shinen! Het is zo’n indrukwekkend uitzicht, we krijgen er geen genoeg van.

Maar we zijn hier niet om naar de Half Dome en de rest te blijven kijken. We zijn hier om via de Panorama Trail en de Mist Trail naar beneden te lopen. Een trail van zo’n 12.5 kilometer. We lopen grotendeels naar beneden, maar er zit ook nog wel een stijging in.

Nog voordat we aan de trail beginnen, zijn de regenjassen al uit. Het is hier boven prachtig weer, een blauwe lucht met hier en daar wat wolken en de zon schijnt.
We beginnen aan de trail, lopen eerst nog een stukje naar boven, maar dan beginnen we meteen flink te dalen. Nog geen 500 meter verderop heb ik mijn lange broek en jack al uit en loop ik in t-shirt en korte broek.

Natuurlijk lopen we weer in ons eigen tempo, maar regelmatig wacht ik op Monique of tot ik haar weer in het zicht heb. Regelmatig staan we toch weer stil om de omgeving in ons op te nemen. Het is zo ongelooflijk mooi hier!

Na ongeveer 4.5 kilometer komen we bij een brug. Hier eten we de bekende Cliff reep voor wat calorieën en drinken we flink wat water. Dan beginnen we aan het volgende deel. Vanaf hier gaan we stijgen en flink ook.
Moeizaam, maar gestaag lopen we naar boven. Het is alsof er geen einde aan komt. Via de Alltrails app kan ik zien hoever we zijn en ik ben blij als ik zie dat ik bijna boven ben. Ik wacht op Monique en we puffen even uit.

Dan beginnen we weer te dalen. Vanaf hier komen we regelmatig andere mensen tegen die naar boven lopen. Ik sta er niet bij stil dat we bijna bij de Mistrail zijn aangekomen, totdat we daar ineens zijn. Maar… er staat een bord bij dat de trail is gesloten! WTF?! Blijkbaar is precies deze week het onderhoud gepland voor deze trail. We staan nog even naar de Nevada Falls te kijken, die nog verrassend vol is.

Er zit niets anders op dan de John Muir Trail te volgen. Dit maakt de trail wel langer, maar we moeten toch naar beneden. De John Muir Trail blijkt de wintertrail te zijn en het is al snel duidelijk dat hier geen onderhoud aan te pas komt. Of misschien wel, maar is er niet veel aan te doen.

We lopen over keien die recht liggen, schuin liggen, afgebroken zijn. Grote kiezelstenen. Het is een verschrikkelijke trail. Omdat we al moe zijn, word je ook voorzichter in het naar beneden lopen. Vooral als je over keien loopt waar ook wat zand op ligt, is het uitkijken geblazen.

Inwendig vloekend lopen we verder naar beneden. Er lijkt geen einde aan te komen! Zigzaggend lopen we het steile pad af naar beneden. Inmiddels heb ik geen idee mee waar we zijn, of waar we uit gaan komen.

Eindelijk komen we op een vlak stuk terecht. We lopen de Vernal Foot Bridge over en zien dat de trail weer omhoog gaat. Gestaag loop ik door en zo nu en dan kijk ik waar Monique is. Als ik eindelijk aan het einde ben en bij Happy Isles sta, wacht ik op Monique. Zij komt gelukkig ook al snel aanlopen.

Ik check mijn horloge en zie dat ik bijna 18 kilometer heb gelopen versus de 12.8 kilometer die Alltrails aangaf. Pfff… die voel ik wel. En die kilometers zullen we morgen ook wel voelen.

We hebben geen idee waar we zijn en lopen naar de bushalte een stukje verderop. We nemen de eerste bus die langs komt en die ons dropt bij het Visitor Center. Hier kunnen we de bus naar de Lodge nemen en dan naar de auto lopen.
Als we bij de auto aankomen, halen we de spullen uit de bearlocker. Zelfs na bijna 6 uur ligt alles er nog netjes in. Alles gaat de auto weer in, we trekken een paar slippers aan en gaan dan op weg naar Merced waar we een hotel hebben geboekt.

We eten onderweg onze laatste eten op, want we weten nu al dat we straks nergens meer zin in hebben en dat klopt ook. In het hotel ploffen we neer en doen helemaal niets meer!
Morgen is er weer een dag.