Dag 10: The Loneliest Highway in Nevada: US50

Vandaag is een officiële rijdag. We moeten wat kilometers vreten en dat doen we via een weg die al een tijdje op mijn lijst staat. Alleen al vanwege de bijnaam: The Loneliest Highway of Nevada. Een andere historische naam is de Pony Express. De officiële naam is US 50 East.
We gaan namelijk op weg naar Great Basin National Park in Nevada. Het park dat mijlenver bij alles uit de buurt ligt.

Rond 8.15 uur lopen we de hotelkamer uit en checken we uit bij dit fijne hotel. Alleen al vanwege de ligging gaan we hier een volgende keer weer naar toe.
We maken een pitstop bij de Safeway voor wat boodschappen en ijs voor de cooler. Dat hebben we sinds Yosemite NP niet meer gehad. Het was ook niet nodig, omdat het vrij koud was en de cooler ook niet in de auto kon blijven staan.

Daarna gaan we op weg. Via de US 50 East op weg naar Ely in Nevada. Deze weg werd aanvankelijk gebruikt voor de Pony Express, een vroege poging tot een express-postdienst, die in 1860 begon en gebruik maakte van paarden die ongeveer om de 10 mijl gewisseld werden om de snelheid te maximaliseren.

Het Nevada-gedeelte van de US 50 werd in 1986 door Life Magazine uitgeroepen tot “The Loneliest Road in America”. De naam was negatief bedoeld, maar ambtenaren van Nevada grepen het aan als een marketingslogan. De naam is afkomstig van grote verlaten gebieden die door de route worden doorkruist, met weinig of geen tekenen van beschaving. De snelweg kruist verschillende grote woestijnvalleien gescheiden door talloze bergketens die boven de vallei uitkomen.

We rijden door wat kleine plaatsen en nadat we Fallon, de enige redelijk grote plaats, achter ons laten, rijden we door een desolaat landschap. Het is geel, dor en er zijn in de verste velden of wegen geen huis of boerderij te zien. Af en toe zien we een zijweg naar boerderijen die dan nog 30 mijl verderop liggen.

De kleine plaatsen waar we nog doorheen komen, zien er uit als vergane glorie. Veel is gesloten en/of vervallen. Het doet allemaal erg armoedig aan.
Bij Austin, een zogenoemd bewoond ghosttown, gaan we een kijkje nemen bij de enige bezienswaardigheid die het plaatsje rijk is: de Stokes Castle, ooit gebouwd door een rijke man uit New York. Het is slechts een maand bewoond geweest, daarna is het in verval geraakt.

We kunnen er dan ook niet naar binnen. Sowieso staat er een groot hek omheen. We lopen een rondje, maken wat foto’s van de toren en de omgeving en rijden dan verder.

Eindelijk komt Ely in zicht waar we zullen overnachten. Als we het stadje binnenrijden, zien we ook hier veel gesloten zaken. Geen idee of ze dat altijd zijn of alleen omdat het zondag is vandaag. We rijden naar het hotel, waar Monique weer gaat inchecken.
Als ze terugkomt, heeft ze meteen een tip voor een restaurant gekregen van de medewerker. Het blijkt een Mexicaans restaurant te zijn. Dat is voor ons altijd goed!