Dag 11: Een teleurstellende dag in Great Basin National Park

Voor 7 uur zijn we onze manden uit en nog voor 7.30 uur lopen we naar beneden voor het ontbijt. We eten snel wat en gaan dan de koffers ophalen in de kamer. We willen snel vertrekken om ook op tijd in Great Basin National Park te zijn. Dit is een nieuw park voor ons dat al langer op het verlanglijstje staat. Het ligt alleen in zo’n enorme uithoek!

We rijden naar Baker (mijn hemel, wat een plek is dat!) en gaan als eerste naar het visitor center. Daar zien we dat de Wheeler Peak Scenic Drive is afgesloten! Dit is echt een enorme tegenvaller, want al het moois dat we op het programma hadden staan, liggen aan deze weg.

Gelukkig kunnen we nog wel de Lehmann grotten bezoeken. Althans, als er nog tickets beschikbaar zijn. Want de grotten stonden niet op het programma, omdat we al verschillende grotten hebben gezien. We zijn in de Kartchner Caverns in Arizona, Mammoth Caves NP in Kentucky en Carlsbad Caverns in New Mexico. Natuurlijk kan er altijd nog een bij.

We rijden naar het Lehmann visitor center dat een paar mijl van Baker af ligt en gaan vragen of er nog tickets zijn. Die zijn er en wel voor de tour van 13.30 uur. Het is de Gothic tour, dus we kopen meteen 2 tickets.
Nu moeten we de tijd zien te doden. We rijden het deel van de Wheeler Peak drive dat wel open is, maar dat stuk is slechts een mijl lang en er is niets te zien.

Dan rijden we de Baker Creek Loop op. Een gravelweg die naar de trailhead leidt. We rijden naar het einde en bedenken wat te doen. Maar we zien dat het inmiddels over elven is en als we nu nog een lange hike gaan doen, dan is de kans groot dat we te laat zijn voor de Gothic tour.
We rijden terug naar beneden en slaan nog af bij een andere trail. We worden hier gek van de vliegen en wespen, maar Monique gaat wel kijken of we de trail kunnen doen. Helaas wordt deze het ook niet, want er is een hoogteverschil van ruim 550 foot.

Dan gaan we maar kijken of een van de plaatsjes in de omgeving iets te bieden hebben. Nou, dat valt vies tegen. Het is allemaal te treurig voor woorden. Alles is oud, slecht onderhouden en/of vervallen.
Na een paar kilometer zie ik dat de tijd in de auto een uur achterloopt op mijn horloge en telefoon. Ik begin het vermoeden te krijgen dat we nog een uur langer ons moeten zien te vermaken.

We rijden terug naar Lehmann visitor center en kijken wat rond in het piepkleine winkeltje, kopen wat kleine dingetjes en gaan dan terug naar de auto. We eten wat, drinken wat en internetten wat op de telefoons. Ik speel wat met de instellingen van de auto en probeer wifi aan de praat te krijgen, met mijn telefoon als hotspot. Dat lukt ook al niet, maar het doodt wel de tijd.

Hierdoor is het al snel tijd om de flipflops te verwisselen voor schoenen en naar het verzamelpunt te lopen.
Niet veel later komt Ranger Elissa aanlopen die ons zal meenemen de grotten in. In verband met de ziekte White Nose bij vleermuizen, die ook in deze grotten huizen, moeten we eerst onze schoenen ontsmetten.

Dan vertelt Elissa wat we kunnen verwachten. We mogen de wanden niet aanraken, mogen nergens aanzitten, maar als we vallen, dan zijn ze wat coulanter. Bloed is namelijk lastig te verwijderen.

Dan neemt ze ons mee. Bij de oorspronkelijke ingang worden we geacht stil te zijn uit respect voor degenen die hier vroeger naar binnen zijn gegaan. Als we in de Gothic room zijn, dan laat ze ons zien hoe donker het is. We zien letterlijk geen hand voor ogen.

Ze vertelt over Abe Lehman, naar wie de grot is vernoemd, en dat hij bij toeval de grot ontdekte toen hij een woestijnrat achterna zat op zijn paard. De woestijnrat verdween ineens en niet veel later viel hij en zijn paard ook. Het verhaal gaat dat hij zichzelf en zijn paard wilde redden, snel een lasso om een boom gooide en met zijn benen zijn paard vast hield. Dit is althans het verhaal dat toentertijd in de lokale krant verscheen.

Nadat hij de grotten had onderzocht, stelde hij ze open voor publiek. Maar men moest wel zelf voor kaarsen zorgen. Veel bezoekers vergaten dat ze ook weer terug moesten en te weinig kaarsen en dus te weinig licht hadden.

Het is allemaal erg interessant om te horen. Maar waar we voor komen, zijn natuurlijk de grotten zelf.
Als Elissa eindelijk de verlichting aan doet, weten we niet wat we zien! Wat is dit mooi! We houden niet op met foto’s maken! Hopelijk lukken ze ook.

Monique vraagt de ranger nog of ze ooit in Carlsbad Caverns is geweest. Dat is ze niet en Monique vertelt dat die ook zo ontzettend mooi zijn.

Hierna is de tour afgelopen en we lopen terug naar de auto. We verwisselen onze schoenen weer voor de flipflops en gaan dan rijden. We moeten door naar West Wendover.
Onderweg stoppen we nog een paar keer, maar het uitzicht is hetzelfde als gisteren. Desolaat en weids! En net als je denkt dat het nu wel een keer zal ophouden, is er weer een nieuwe vallei van kilometers breed. Het is echt bizar hoe groot dit gebied is.

Als we bij West Wendover aankomen, checken we in in het hotel, droppen de koffers, zetten koffie en gaan dan nog even kijken bij de Bonneville Flats, de zoutvlakte waar ook de speedway is. Soms heb je hier een ongekend mooie zonsondergang. Helaas is dat vandaag niet het geval.

Dan halen we wat sushi en tapas dat we op de de kamer opeten. Morgen staat de langste rijdag op het programma, dus we doen vanavond lekker rustig aan. Hopelijk kunnen we de komende dagen weer volop aan de wandel.