Dag 13: Big Chief Loop trail in Dead Horse Point State Park, Moab

We hebben allebei behoefte aan wat beweging, dus zodra we hebben ontbeten in het hotel, gaan we pad. De trail die we eigenlijk wilden doen, de Professor Creek and Mary Jane Canyon Trail van 12 kilometer, staat grotendeels onder water. Weliswaar is het lekker met de warmte van vandaag, het zal zo’n 32 graden worden, maar we hebben geen zin in natte voeten.

Dus kijken we op de Alltrails app en kiezen een trail in Dead Horse Point State Park, een van onze favoriete parken. De trail is de Intrepid Trail, Big Chief Loop. De trail is 13 kilometer lang met een hoogteverschil van 150 meter. Goed te doen, niet te ingewikkeld.

We rijden in zo’n 35 minuten naar het park en zijn zeker niet de enigen, maar veel mensen rijden door naar Canyonlands NP dat zo’n 40 kilometer verderop ligt. Dat is een andere favoriet, die we niet zullen bezoeken dit keer. Daar hebben we geen tijd voor.

De nationale parkenpas is hier niet geldig, dus betalen we bij het fee station de 20 dollar entree. Dat vinden we niet erg, want we willen hier vanavond naar terug voor de zonsondergang.
We rijden naar het visitor center waar we de flipflops verwisselen voor de hikers, de waterzakken vullen, Cliff repen, gels en keks meenemen. We lopen nog even het visitor center binnen, maar gaan al snel op pad.

De trail die we lopen wordt veelvuldig gebruikt door mountainbikers en de eersten die we tegenkomen, is een gezin met 4 kinderen. Wat opvalt is dat de vader een kind in een zitje voorop het stuur heeft zitten, maar ook een wat ouder kind op de fiets voort trekt. Dat zie je hier gewoonlijk niet.

We lopen verder over de Intrepid Trail en komen al snel bij de Big Chief Loop aan. We lopen op redelijk vlak terrein met zo nu en dan wat stijging en daling. In de verte zien we de Yurts staan waar we graag een keer willen overnachten. Dan buigt de trail af en lopen we een groot stuk naar het fee station waar we wat eerder betaald hebben. Zo nu en dan komen we mountain bikers tegen, maar het is niet druk op de trail. We lijken ook de enige hikers te zijn.

Voordat we het weten, hebben we 4 kilometer gelopen en komen we bij een viewpoint. Ene Mike en Karen hebben een bankje gedoneerd om van het uitzicht te genieten. Daar maken we gebruik van en eten ondertussen wat keks voor de nodige energie. Want het is heet, heel heet op de trail. Er is weinig schaduw en er staat weinig wind. Het voelt ook veel warmer dan 32 graden.

Na even te hebben gezeten, gaan we verder. We komen nu dichterbj de rim van de canyon en vangen zo nu en dan een glimp op van de canyon. Het is een waanzinnig mooie omgeving hier.

Als we zo’n 8 kilometer hebben gelopen, nemen we een gel en gaan dan snel verder. De hitte is overweldigend en we zijn blij met het extra water dat we bovenop de waterzak hebben meegenomen.
Ineens komen we een oudere man tegen. Hij komt ons lopend tegemoet, ondanks de mountain bike die hij bij zich heeft. Hij is verbaasd om ons hier te zien, want hij had geen hikers verwacht. Hij vraagt of wij de kinderen hebben gezien en hij is verbijsterd dat de vader zijn kind voorop het stuur had zitten.
Wij vertellen dat het bij ons heel gewoon is, maar dat we dan wel over normale wegen rijden, in plaats van deze trail.

We maken nog een praatje en wensen hem dan happy trails toe. Hij roept ons nog toe vooral te gaan kijken bij de Miners Overlook en ik roep terug dat we dat zeker gaan doen.

Na weer een kilometer krijg ik het zwaar. De hitte valt over me heen en ik krijg mijn ademhaling maar moeilijk onder controle. Voor mij mag de trail nu wel voorbij zijn, maar ik moet nog zeker 4 kilometer. Wetende dat Alltrails niet zo goed is in het berekenen van kilometers, reken ik er zeker nog een bij.

Regelmatig stoppen we even om bij te komen, bij voorkeur in de schaduw van een boom. Die zijn schaars, maar gelukkig wel te vinden. Zolang er wat wind waait, gaat het goed. Maar vooral de momenten dat de wind volledig weg valt, voelt de hitte beklemmend.
Bij kilometer 10 eten we een Cliff reep voor de broodnodige energie. In de verte zien we de parkeerplaats waar de auto staat

Eindelijk komen we bij Pyramid Canyon Overlook. Monique gaat een kijkje nemen, maar ik blijf mooi in de schaduw wachten tot ze terug komt. Ik vraag of het mooi was, en dat is het wel, maar dit kun je ook zien vanaf de parkeerplaats.
Daarna gaan we weer verder en langzaamaan zien we de parkeerplaats dichterbij komen. De hitte is niet meer beklemmend, maar verstikkend.

Als Monique haar waterzak bij vult, loop ik vast door. Een stukje later wacht ik toch weer op Monique. Eindelijk, eindelijk komt de parkeerplaats echt dichterbij en ik ben blij als ik de auto zie.
De autosleutel zit in mijn rugzak, maar gelukkig gaat ie automatisch van het slot, zodra ik het portier wil opendoen. Daarna ga ik eerst zitten, met de airco voluit. Even bijkomen.

Monique pakt een paar blikjes frisdrank en die suikerbommen doen het goed. Langzaamaan kom ik, maar ook Monique weer bij. We zijn aardig verbrand en zien er uit alsof we 3 dagen hebben gelopen.
Mijn Garmin geeft aan dat ik 14.3 kilometer heb gelopen, dus inderdaad een kilometer langer.

Na een tijdje zijn we zover om terug te rijden naar Moab. Monique zegt dat ze meteen doorgaat naar het zwembad, maar ik wil eerst bijtanken in de coole kamer.
Als eerste zetten we een bak koffie als we terug zijn bij het hotel. Daarna verkast Monique naar het zwembad. Ze appt dat het heel rustig is, dus ik besluit ook maar te gaan.

We maken dankbaar gebruik van de hottub die weer fijn is voor onze spieren. Dan gaan we nog lekker het-niet-zo-koele zwembad in. Het voelt heerlijk!
Om een uur of half 6 kleden we ons om, om weer terug te gaan naar Dead Horse Point SP. Als we in de auto stappen, stoot Monique haar camera tegen de middenconsole. Daar kun je ook niet omheen, want dat ding is een formaat!

Ze begint te schelden als er iets tussen stoel en console valt. Ik zeg dat we straks wel kijken als we op de parkeerplaats van het park staan.
Ik rij terug naar het park en we zien dat het retedruk is. De parkeerplaats staat helemaal vol, dus we parkeren bij een picknickplek. Net als vele anderen, overigens.

Dan gaan we op zoek naar het dopje dat van de camera is gestoten. In eerste instantie kunnen we het niet vinden, maar dan ziet Monique iets op de rails van de stoel liggen. het blijkt dat het schijfje met alle tekens van de camera is gestoten. Gelukkig doet ie het nog wel.

Dan lopen we naar de viewpoints, maar zien al snel dat het niet zo’n mooie zonsondergang wordt. De rotsen kleuren we mooi rood op, maar we weten dat het veel mooier kan. We maken wat foto’s, maar net voordat de zon volledig ondergaat, besluiten we terug te gaan. Hierdoor zijn we ook de enorme stroom auto’s, die allemaal terug moeten naar Moab, voor.

In Moab maken we nog een pitstop voor blarenpleisters en dan gaan we snel naar de Moab Brewery voor een burger. Die hebben we wel verdiend na vandaag.