Dag 16: Bisti / De-Na-Zin Wilderness

Vanwege de hitte, het wordt vandaag weer zo’n 33 graden, hebben we gisteravond besloten om vroeg op pad te gaan. Dus om 6 uur gaat de wekker van Monique. Dan duurt het nog een kwartiertje voordat we de moed hebben om ons bed uit te komen.

Nadat we allebei ons ding hebben gedaan, de koffie is gezet en de rugzakken gepakt, lopen we naar de lift. Het is nog voor zevenen. Als de lift opengaat, stappen 2 oudjes de lift uit. Ik denk dat ze verkeerd zitten, dus ik zeg dat ze op de 2e verdieping zijn, maar dat horen ze niet. Even later blijkt dat ze, net als ons, naar de begane grond moeten.

Ondanks dat het ontbijt pas vanaf 7 uur beschikbaar is op zaterdag, gaan we toch een kijkje nemen. De oudjes lopen voor ons en de dame verontschuldigd zich voor de schoenen die ze dragen. Ze vertelt dat ze naar een begrafenis moeten, maar dat hun nette schoenen nog in de auto staan. Ik vond het alleen maar slim om comfortabele schoenen aan te trekken

We eten snel wat en gaan dan op pad naar Bisti Badlands. De afslag is een halfuurtje rijden en dan gaan we nog 3 mijl over een gravelweg. We zijn hier een aantal keren eerder geweest en deze afslag is volgens ons nieuw. Vanaf hier is het maar 3 mijl naar Bisti. Voorheen moesten we toch aardig wat mijlen over de gravelwegen rijden.

Als we bij de parkeerplaats aankomen, staat het vol met campers, campervans en auto’s. Dat is ook nieuw. Het is wel duidelijk dat de voorheen redelijk onbekende gebieden populair beginnen te worden.

Wij gaan maar voor 1 ding. Nadat we hier een aantal keren zijn geweest, hebben we nooit de cracked eggs gezien. Dat is voor ons nog een must-see.
Als we de auto uitstappen, is het rond 8 uur. De temperatuur is nog goed te doen, dus we trekken snel andere schoenen aan, pakken de rugzakken en wat te snacken en gaan op weg.

We lopen als eerste een hoek in waar we nog niet eerder zijn geweest. Tussen wat rotspartijen in, klim ik naar boven, want dan kunnen we een rondje lopen. Maar al snel blijkt er wat schade te zijn door regenval. Voordat Monique ook naar boven klimt, draai ik al om. Dit gaat het niet worden.

Dan lopen we door. Er is zoveel fotogenieks te zien, dat je met gemak uren kunt rond dwalen in dit gebied. Dat doen we niet. Sowieso hebben we dit gebied al te uit en te na bezocht, maar we willen ook de hitte voor zijn.

Als we op de open vlakte komen, merken we dat er meer wind staat dan de afgelopen dagen. Dat zorgt dat de hitte niet zo overweldigend heet voelt. We hebben sinds we Nevada verlieten, temperaturen van boven de 30 graden.

We lopen stug door en houden rechts aan. Links van ons zien we een grotere groep bij een ander deel staan. Die slaan we even over. Dat komt op de terugweg wel.

Ineens zie ik voor me wat volgens de kaart de Cracked Eggs moeten zijn. Ik kijk om naar Monique waar we naar toe moeten.
En ja hoor, als we dichterbij komen, zien we dat het inderdaad de Cracked Eggs zijn! Hoe hebben we die de vorige keer kunnen missen? We zijn er namelijk vlak bij geweest.

Het is een bijzonder fenomeen, die Cracked Eggs. Sommigen zijn nog volledig intact, anderen zijn inderdaad uiteen gevallen, zoals een gebroken ei. Ook de tekening op de bovenkant zijn bijzonder.

Terwijl Monique een praatje maakt met de groep die inmiddels ook is gearriveerd, maak ik foto’s met mijn telefoon. Een hond van de groep Amerikanen, komt heel blij op me af lopen, dus die moet even geaaid worden. Hij/zij komt met die warme vacht lekker tegen me aan leunen.
Dan loop ik terug naar Monique, maak ook even een praatje en dan gaan zij verder naar de Petrified Wood gedeelte.

We maken nog wat foto’s (Monique vooral) en dan eten we snel een Cliff reep. We lopen nog naar het andere deel, maar het is wel duidelijk. We hebben hier gezien wat we wilden zien.
Dus besluiten we om terug te gaan naar de auto. Het is inmiddels iets over 11 uur.

Bij de auto puffen we even uit, eten nog wat, drinken wat meer en rijden dan terug naar Farmington. In het hotel drinken we een bakkie leut, kleden ons om en gaan dan beginnen met de huishoudelijke taak. Er moet weer gewassen worden.

De wasserette zit op een paar minuten rijden van het hotel, lekker dichtbij dus. Monique wisselt wat geld voor kwartjes, helaas kunnen we hier niet digitaal betalen, en gooien 2 wasmachines vol.
Monique moet iets doen voor haar rooster van 2025 en ik gooi wat blogs op het web, want ondertussen liep ik wat achter met plaatsen.

Met aan halfuur is de was klaar en gooi ik alles in twee drogers. Ondertussen stoeien we met het openen van een document wat niet wil lukken. Gelukkig heeft het hotel ook een business center, dus we besluiten daar verder te kijken.

Ondertussen is de was zo goed als droog. Ik haal een van de twee drogers leeg en doneer de resterende minuten aan een local die ook de was doet.
Vijf minuten later is alles droog en rijden we terug naar het hotel. Helaas lukt het daar ook niet om het document te openen, dus hulptroepen worden ingeschakeld.

Al snel blijkt dat Monique niets meer hoeft te doen, dus het stressmoment is weer voorbij. Zonde van de tijd, maar goed, we wisten dat dit effe moest. De hulptroep wordt weer afgezegd.
Dan is het tijd voor een andere huishoudelijke taak. Door het rijden op onverharde wegen is de auto superstoffig. Iedere keer als we er tegenaan stoten of iets moeten pakken, zitten we onder het stof.

We rijden naar de wasserette en besluiten te gaan voor de automatische wasbeurt. Voor degenen die Loogman kennen, hmm… het is niet zo’n wasbeurt die de auto krijgt. We kiezen voor een schone auto, zonder toeters en bellen. En dat is maar goed ook!

Daarna besluiten we om een kijkje te nemen aan de andere kant van de stad. Daar is het fors drukker. We lopen wat rond, maar het kan ons niet zo bekoren.
Al snel gaan we terug naar het hotel en op zoek naar een restaurant. Dat wordt Margarita’s, een Mexicaans restaurant waar we eerder zijn geweest. Het ziet er niet uit qua ambiance, maar het eten is om te smullen, zo lekker.

Dan rijden we terug naar het hotel, ruimen het een en ander op en gaan dan lekker relaxen!