Dag 18: Naar Kanab, UT

Gisteravond werd het niet laat, wel wordt het vanmorgen vroeg. Rond 5 uur ben ik wakker, maar het is nog donker buiten. Een uurtje later hoor ik Monique stommelen. Ik doe het gordijn open, zodat ik het licht zie worden.
Monique vraagt of ik gisteravond, rond 23.30 uur, ook gemerkt heb dat het huis enorm trilde. Ik heb wel wat gemerkt, maar het niet zo geregistreerd. Wel bedenk ik ineens dat ik gisteravond het gevoel had dat het huis bewoog, waardoor ik bijna mijn evenwicht verloor. We denken dat er ergens een aardbeving(kje) is geweest, maar vinden het wel bizar!

Niet veel later roep ik dat de lucht oranje begint te kleuren. Ik schiet mijn bed uit en ga buiten kijken. Monique neemt een kijkje en vraagt vervolgens of ik koffie wil. Wat is dat nou weer voor een vraag?! Natuurlijk wil ik koffie. Buiten is het zo’n 19 graden. Een heel verschil met gistermiddag, toen het een graad of 33 was. Nu voelt het gewoon koel en trekken we een trainingsbroek aan.

We zitten buiten koffie te leuten, terwijl we de zon langzaam zien opkomen. Alhoewel, het gaat toch altijd sneller dan je denkt. De telefoons en camera maken overuren. De zonsopgang is weliswaar niet zo spectaculair van kleur als in Death Valley NP, maar vanwege de iconische rotspartijen is het wel speciaal. Ik had dit voor geen goud willen missen en vind het de overnachting meer dan waard.

Daarna doen we ons ding, ruimen de boel op en drinken nog maar weer een kop koffie. Dan pakken we alles op en gaan uitchecken. Het is inmiddels rond half 9, dus een mooie tijd.
Monique gaat uitchecken en vertelt tegen de dame dat we hier altijd graag terugkomen. Zelfs als we denken dat we hier klaar zijn, komen we toch weer terug.

Dan gaan we naar het restaurant om te ontbijten. Het stelt niet veel voor, maar het is in ieder geval wat. We krijgen nog wat flesjes water mee en dan gaan we een kijkje nemen in de Trading Post. Natuurlijk lopen we daar niet met lege handen de deur uit.

Dan stappen we in de auto en gaan op weg naar Kanab in Utah. Het is geen lange rit, maar we willen via de 89A, langs Marble Canyon, Vermillion Cliffs en Lees Ferry. Dat is altijd een mooie route. Ook vandaag loopt de temperatuur flink op. Het gaat inmiddels rap naar de 30 graden. We krijgen hier de ene hitte waarschuwing na de andere.

De rit gaat voorspoeding. Net voor Tuba City maken we een pitstop. Hier komt een hond ons gedag zeggen. Nadat we hem allebei de nodige aandacht hebben gegeven, lopen we naar de auto. De hond volgt ons op de voet, hopend op een lekkere snack. Helaas voor hem hebben we maar weinig bij ons. Monique probeert hem wat brood te geven, maar dat wil hij niet. Te kieskeurig. Meteen een tekenn dat het geen zwerfhond is.

Als hij merkt dat er niets lekkers te halen valt, loopt hij weg en gaan wij verder naar Tuba City. We vervolgen onze weg tot de splitsing Page/Grand Canyon North Rim en Grand Canyon South Rim. Wij gaan richting Page.
Niet veel later slaan we af naar de 89A die ons ook naar Jacob Lake zal leiden. Dat betekent cookie time.

Maar eerst komen we langs Marble Canyon, mooi als altijd. Bij Lees Ferry slaan we af in de hoop ergens een beschutte picknick plek te vinden. De temperatuur is inmiddels opgelopen tot 34 graden en het voelt heet buiten. Die picknick plek vinden we niet, dus uiteindelijk besluiten we om langs de weg een broodje te eten. Dat broodje wordt zowat een geroosterd broodje! Niet normaal hoe snel dat gaat.

Dan rijden we snel weer verder. We komen nog langs de Vermillion Cliffs, ook altijd mooi, maar stoppen nergens meer. We hebben hier al zoveel foto’s van, maar deze weg blijft een feestje.

Dan ineens eindigen de rode rotsen en rijden we in het groen. We stijgen ook weer flink en kronkelen richting Jacob Lake. Onderweg zien we nog een flyer langs de weg van iemand die vermist wordt.
Eindelijk komen we aan bij Jacob Lake. Monique gaat cookies uitzoeken, terwijl ik knus in de auto blijf. Op deze hoogte is de temperatuur een stuk aangenamer, namelijk 25 graden.

Na een tijdje komt Monique weer terug. Ze zegt dat de mensen voor haar al 20 minuten in de rij stonden. Gelukkig was de rij niet zo lang meer, anders hadden we geen cookies gehad.

Daarna rijden we in een stuk door naar Kanab en zien de temperatuur weer stijgen tot zo’n 34 graden. We rjiden ook meteen door naar onze overnachtingsplek, de dome. Dit is kamperen, zoals wij dat graag zien. Glamping, van alle gemakken voorzien.

We mogen onszelf inchecken en krijgen meteen een welkomstbericht binnen. Ook krijgen we te horen dat we niet moeten vergeten dat we in de woestijn zitten en dat deuren altijd geslotenn moeten blijven. Dit om te voorkomen dat kleine kruipsels binnen komen wandelen. Wij willen ook zeker geen creepy crawlers binnen, dus houden we ons hier netjes aan.

We drinken maar weer eens een koppie leut, kijken wat rond en zitten buiten in de halfschaduw. Net als zo’n plantje dat net niet helemaal tegen de zon kan.

Rond 18 uur gaan we naar het Rocking V café om een hapje te gaan eten. We moeten zo’n 30 minuten wachten, zo wordt ons verteld, maar met 20 minuten kunnen we aan tafel.
De dame naast ons hoort ons waarschijnlijk praten en is nieuwsgierig. Ze vraagt of we uit de buurt komen en dat is meteen de start van een superleuk gesprek.

Als ons eten wordt gebracht, wensen ze ons smakelijk eten en laten ons met rust. Later als we allemaal zijn uitgegeten, vervolgen we het gesprek. Voor de eerste keer deze vakantie horen we Amerikanen over de komende verkiezingen en ze vertelt ons dat we in dit gebied grotendeels Republikeinen zullen treffen. Dat hebben we al gemerkt. Duidelijk is ook dat deze mensen niet Republikeins zullen stemmen.

We nemen afscheid en Monique en ik gaan terug naar onze Dome. Het is inmiddels donker, maar we kunnen lekker onder de pergola zitten met een drankje. Ik plaats wat blogs met een zeer spotty data verbinding, maar het lukt. Dan begin ik aan het verslag van vandaag.

Ineens begint het keihard te waaien, dus vinden we het tijd om naar binnen te gaan. Daar relaxen we nog wat en gaan dan pitten.