Dag 19: Kanoën op Lake Powell

Heb ik al verteld dat het hier erg warm is? Al sinds we naar Moab gingen, hebben we temperaturen van 30 tot 35 graden. Volop zon, geen wolkje te bekennen op de meeste plekken en geen of nauwelijks wind.
Ook in Kanab is het heet. Vandaag zal het zo’n 35 graden worden, dus hebben we geen zin om met die hitte te gaan wandelen.

Sowieso stond het niet op de planning voor deze omgeving. Toen ik eerder dit jaar met de route bezig was, hebben we nog een poging gedaan om permits voor The Wave te krijgen. Dat is zo ongeveer onmogelijk, maar wie niet waagt, die niet wint. Vanwege de hitte zijn we enigszins blij dat we ze ook dit jaar niet hebben gewonnen.

Dat betekende dat de plannen door zouden gaan waar Monique het al jaren over heeft. Zij wil namelijk al jaren een keer kanoën, maar ik heb nog trauma’s van een PV uitje van jaren geleden.
Maar toen ik op zoek ging naar een kano verhuurder, zag ik dat in Page sit-on-top kano’s werden verhuurd. Dat zag ik wel zitten. Dus als The Wave niet zou doorgaan, dan zouden we gaan kanoën op Lake Powell.

Omdat we ook altijd rekening houden met slecht(er) weer, heeft Monique gisteravond pas 2 sit-on-top kano’s gereserveerd. Daarvoor moeten we vanmorgen naar Page toerijden om ons om 10.15 uur te melden bij het kantoor, waar we verdere instructies krijgen over waar we moeten zijn. De waiver waarin staat dat het bedrijfje niet verantwoordelijk is voor enig letsel, hebben we gisteravond al getekend.

Maar first things first. Vandaag heeft mijn mams de respectabele leeftijd van 76 jaar bereikt. Dus bellen we voordat we vertrekken naar huis. Het is een spotty verbinding, maar het lukt om elkaar even te spreken. Mijn ouders vertrekken overmorgen voor vakantie naar Griekenland, dus we zien elkaar voorlopig nog niet.

Omdat Kanab in Utah ligt, hebben we een uur tijdverschil. En dat betekent dat we pas rond 10 uur vertrekken naar Page. Daar zullen we dan rond dezelfde tijd aankomen, uiteraard Arizona tijd.
Het is druk op de weg en er zijn wegwerkzaamheden waardoor we iets vertraging oplopen, maar dat maakt niets uit. We hebben in principe tot 17 uur de tijd om te kanoën.

Als we bij het kantoortje aankomen, krijgen we te horen waar we moeten zijn en dat de reddingsvesten buiten hangen. We hoeven ze niet aan, maar we moeten ze wel bij ons hebben. Blijkbaar is dit de enige reden waarvoor we naar het kantoor moesten komen, want hierna krijgen we de routebeschrijving en kunnen we op weg naar Wahweep Marina, waar de kano’s liggen te wachten.

We zijn net weer op weg, als ik me bedenk dat ik mijn rijbewijs nodig heb voor legitimatie. Lake Powell en de omliggende havens vallen namelijk onder beheer van de NPS, de National Park Service. Daarom is mijn pas ook geldig, maar ik moet me wel legitimeren.
Ik check mijn tas, maar daar zit niets in. Shit, die heb ik waarschijnlijk in de Dome laten liggen. We gaan zien of we naar binnen mogen.

Bij het fee station staat een vriendelijke ranger. Ik vertel haar dat ik mijn ID vergeten ben, maar dat mijn zus ‘m wel bij zich heeft. Ze checkt de parken pas en het rijbewijs en vraagt mijn voornaam. Die noem ik en met de mededeling dat ik me de volgende keer moet legitimeren, mogen we verder rijden.

Als we bij de juiste boot helling komen, zien we verschillende kano’s en paddle boards liggen. We trekken de waterschoenen aan, stoppen de spullen die mee moeten in de waterdichte zakken en lopen dan verder naar beneden.. Als we de hitte voelen, dan zijn we blij dat we op het water zitten vandaag.

We leggen de waterdichte zakken en reddingsvesten vast en slepen de kano’s naar het water. Het is wat wiebelig om in te stappen, maar uiteindelijk kunnen we op weg.
Als we het baaitje uitkomen, houden we rechts aan op het water. We roeien tussen de ponton boten in en zien nu dat deze boten bijna allemaal een glijbaan hebben. Cool!
Hier en daar zien we verschillende speedboten keihard over het water gaan. Wij gaan een stukkie langzamer.

We roeien naar de overkant van het meer en als we daar aan komen, hebben we er 2,5 kilometer op zitten. Omdat we nog niet echt hebben ontbeten, eten we aan de kant een broodje, terwijl we met onze voeten in het water bungelen. Allebei zijn we blij dat we onze Teva’s aangehouden hebben, want onder water liggen flinke platen slickrock en die kunnen heel glad zijn.

Als we de broodjes op hebben, gaan we weer verder. Ongeveer annderhalve kilometer verderop besluiten we om een duik in het water te nemen. Daar frissen we tenminste wat van op. Want hoewel het op het water wat koeler voelt, het is en blijft erg warm.
Na de duik roeien we verder. We steken het meer weer over en komen langzamerhand terug in de buurt van de helling. We zien wat andere kanoërs, maar die zijn allemaal te ver bij ons vandaan.

Monique wil wel een stuk afsnijden, maar ik wil om de haven heen om terug te komen bij het beginpunt. Dat is nog iets verder. Ook hier zien we voornamelijk pontonboten liggen. De andere (grote) boten, liggen in een andere haven.

Als we bij het beginpunt zijn, stap ik uit de kano en trek ‘m direct het zand op. Ik zie dat er een camper staat die wat paddle boards aan het oppompen zijn. Niet veel later komt Monique ook aan. De mannen van de camper kijken met interesse toe hoe Monique zich van die kano afwurmt. We doen dat allebei niet op ons elegants!
Volgens mijn horloge hebben we bijna 8 kilometer ge-kanoed, dus het was een mooi rondje.

Zodra Monique haar kano ook op de kant heeft, ga ik de auto halen. Die staat bovenaan de helling, maar we hebben aardig wat water mee genomen dat niet is opgegaan. We hebben geen zin om alles weer naar boven te sjouwen in de hitte.
Als ik beneden ben met de auto, laten we alle spullen van de kano verhuurder achter en stappen in om weer terug te gaan naar Kanab.

Voordat we dat doen, gaan we eerst nog wat burgers halen bij de supermarkt. We hebben geen zin om er vanavond nog uit te moeten, dus gooien we maar wat hamburgers op de grill. Daarbij hebben we nog wat tapas achtige dingen die nodig op moeten.

Terug bij de Dome is het nog steeds heel warm, dus we blijven maar een tijdje binnen. Als het eindelijk begint af te koelen, verkassen we naar buiten. We zien weer een mooie zonsondergang. Niets spectaculairs, maar het is wel mooi om te zien hoe de lucht oranje kleurt.

We zijn het erover eens dat het lekker was om op het water te verblijven vandaag. Voorlopig blijft het zo warm en zullen de temperaturen alleen nog maar gaan oplopen. Dat belooft nog wat.