Dag 03: Met de ferry naar Telegraph Cove

Het is weer een vroegertje vandaag, want al voor kwart voor 7 lopen we richting de receptie om uit te checken. Daarna gooien we alle spullen in de auto en gaan op weg. We zijn de garage nog niet uit, of Monique roept half in paniek dat ze haar zonnebril is vergeten.

De auto gaat meteen in de achteruit, want zonder zonnebril kunnen we niet. Terwijl Monique terug gaat om de sleutel te vragen en haar zonnebril te zoeken, vertel ik Google waar we heen moeten. Het duurt even voor Google begrijpt wat ik bedoel. Het is lastig om Horseshoe Bay Ferry terminal te begrijpen.
Na een tijdje komt Monique weer naar buiten, zonder zonnebril. Ze zegt me te gaan rijden en krijgt daarna spontaan een brainwave! De zonnebril zit gewoon in haar jaszak.

We kunnen dus op weg naar de Ferry terminal. Dat is ongeveer 35 minuten rijden vandaag. Gelukkig is het zaterdag en hebben we geen last van files. De rit ernaar toe geeft ons verschillende keren het zicht op Downtown Vancouver en het valt op hoeveel er gebouwd wordt. Met name hoogbouw en voornamelijk appartementcomplexen. Luxueze, dat dan wel.

Netjes op tijd komen we aan bij de Tol booth, waar ik mijn reservering laat scannen. We krijgen te horen dat we laan 4 moeten aanhouden en rijden door. Nu nog een klein uur wachten tot we mogen boarden.
Net als het geduld voldoende op de proef is gesteld, begint het verkeer in beweging te komen. Altijd grappig om te zien dat sommige mensen te laat terugkomen van koffie halen of wat ze dan ook doen.

We sluiten aan in de rij, zetten de auto stil en gaan dan boven om de 1 uur en 50 minuten uit te zitten. Omdat het redelijk weer is, de temperatuur zal richting de 22 graden gaan, denken we lekker buiten te kunnen zitten. Maar voordat we een stap naar buiten zetten, gaan we eerst wat te eten halen. Daar hebben we geen tijd voor gehad. Wel voor het zetten van een bak koffie om mee te nemen. Die tijd nemen we dan weer wel.

Met het ontbijt in de hand stappen we het dek op. En rennen bijna meteen weer naar binnen! Gloeiende! Dat is frisjes! We staan te bibberen in onze korte broeken. Gelukkig hebben we wel een jasje aan, maar daar waait de wind ook dwars door heen!
We eten snel het broodje en blijven buiten staan totdat we goed op weg zijn naar Vancouver Island.

We lopen wat rond op de ferry, zien verschillende dekken en gaan uiteindelijk binnen zitten om naar buiten te kijken. Maar het enige wat we zien, is een hoop water. Na een tijdje gaan we toch maar weer aan de wandel, buiten natuurlijk! We moeten toch wat. Het is geen spannende overtocht.

Eindelijk komt het bericht dat we bijna aan land gaan en wordt iedereen die met de auto is, verzocht om terug te gaan. Dan duurt het nog even. We moeten eerst wachten tot alle trucks, campers, caravans en andere auto’s die te hoog, te breed of te gewoon te groot zijn, eruit zijn.
Mijn voorganger weet blijkbaar ineens niet meer hoe zijn auto werkt, want hij rijdt een stukje naar voren, stopt, achteruit verlichting gaat aan en weer uit en dat allemaal terwijl er een enorme rij aan auto’s achter hem staan.
Het is iedere keer weer verbijsterend hoeveel auto’s er op zo’n ferry kunnen.

Eindelijk gaan we rijden en we besluiten om eerst Nanaimo in te rijden. Monique heeft nog tonic nodig voor de gin en we hebben eigenlijk nog wat andere dingen nodig van de supermarkt. Dat wordt een fiasco, want ik sla verkeerd af en dan rijden we ineens een hele andere richting uit.

We besluiten dan maar om de tonic enzo te laten zitten en op weg te gaan naar Telegraph Cove. Onderweg daarnaartoe heb ik nog 2 hikes gevonden die niet te lang zijn en makkelijk te doen.
Beide wandelingen zijn in de omgeving van Campbell River. We stellen Maps in op Elk Falls Provincial Park en zien dat het ruim een uur rijden is.

De eerste wandeling die we willen doen, is de Elk Falls Viewing Platform. Die wandeling is 2.1 kilometer lang met een hoogteverschil van 60 meter. Prima om even tussendoor te doen en lang genoeg om even de auto uit te zijn.

Als we bij Elk Falls Provincial Park aankomen, rijden we op goed geluk naar de juiste parkeerplaats. Er is namelijk nog een langere wandeling naar hetzelfde punt, maar dat duurt te lang.
Zodra ik de parkeerplaats op rij, zie ik dat we goed zitten. We parkeren de auto, nemen een flesje water en de rugzakken mee en gaan pad.

Het is inderdaad een makkelijke trail die zich vanzelf wijst. We lopen naar het eerste viewpoint waar we een mooi uitzicht hebben op de waterval. Die stroomt goed.
We lopen weer door en komen bij de trappen naar beneden. Hier zijn nog 2 andere viewpoints op verschillende hoogtes en een suspension bridge, een hangbrug.

We gaan naar het hoogste viewpoint en horen daar nog beter het geraas van het water. Wat het extra mooi maakt, is de regenboog die boven het neerstortende water schijnt. Ik sta naast een dame, die ineens verschrikt uitroept dat ‘hij struikelde’. Het blijkt dat een man bij de rand van de waterval liep en daar struikelde op de rotsen. Gelukkig gaat het goed, maar het had zomaar anders kunnen aflopen.

We nemen nog de verplichte selfie (die ik niet mag plaatsen van Monique) en nemen dan een kijkje bij het 2e viewpoint. Alleen hebben we hier slechts zicht op het water dat naar de waterval stroomt. Niet zo spectaculair. We blijven hier dan ook niet lang.
Als laatste lopen we via de hangbrug naar het laatste viewplatform. Ook hier is het uitzicht niet spectaculair. De hangbrug is dat overigens ook niet.
We lopen weer terug en inderdaad klokken we 2.1 kilometer aan het einde.

Tijd om verder te rijden. We checken de reistijd naar Telegraph Cove, want daar moeten we voor 17 uur aankomen. Al snel zien we dat we de volgende wandeling moeten vergeten. Dat wordt te krap.
We rijden weer verder en zien langzamerhand de lucht steeds donkerder worden. Dat belooft niet veel goeds. Inderdaad valt er zo nu en dan wat regen, maar het mag nog geen naam hebben.

Als we zo’n anderhalf uur van Telegraph Cove af zijn, stop ik op een rest area. We hebben honger en moeten wat eten. Vanwege het weer eten we snel wat in de auto en dan gaan we snel verder. Deze parkeerplaats voelt een beetje spooky! Volgens Monique is het zo’n parkeerplaats die in een programma van Investigation Discovery wordt genoemd. Dat doet ons meteen terugdenken aan jaren geleden toen we wat wilden eten op een parkeerplaats die langs de zogenoemde Highway of Tears lag. Zonder dat we wisten wat de naam van de highway betekende, stopten we op een mooi plekje om wat te eten. Totdat we allebei de kriebels kregen en meteen weg wilden. Later lazen we dat de weg de Highway of Tears wordt genoemd vanwege het grote aantal vermiste meisjes die al liftend werden opgepikt. Althans, zo gaat het verhaal.

We rijden dus maar snel door. Het is niet een heel inspirerende trip, want we zien alleen maar dennenbomen langs de weg. Daarnaast wordt de lucht steeds dreigender waar uiteindelijk fikse regen uit komt vallen. Die regen houdt niet meer op de rest van de trip.
Eindelijk kunnen we afslaan naar Telegraph Cove Resort. Het is nog een kilometer of 6 rijden en we zien verschillende andere resorts waar we naar hebben gekeken.

Maar als we eindelijk aankomen bij Telegraph Cove, weet ik weer waarom ik hier naar toe wilde. Telegraph Cove Resort ziet er zo pittoresk uit! Vanuit hier vertrekt ook een van de weinige tours naar Knight Inlet en dit gebied staat weer bekend om de grote aantallen grizzly en zwarte beren.
De schrik was dan ook groot toen in februari het bericht kwam dat er een enorme brand was bij dit resort. Deze brand heeft de boardwalk waar het walvis museum, de kantoortjes van de tour operators en het restaurant zat, verwoest. De vraag was dan ook of en hoe het resort dit seizoen zou openen.

Gelukkig kregen de eigenaren enorm veel hulp en steun en konden ze dit seizoen open. Dus boekten we alsnog een kamer. Maar de twijfel sloeg na een paar weken toe en we besloten om toch maar in Campbell River te verblijven. Tot ergens in juni jl. Ik begon toch weer te twijfelen, want ik wilde toch wel heel graag naar Knight Inlet.
Dus besloten we toch weer opnieuw te boeken en als we aan komen rijden, hebben we daar geen spijt van. Het ziet er precies uit zoals op de foto’s. En ondanks de regen die nog steeds gestaag naar beneden valt, ziet het er oud, maar pittoresk uit.

We gaan meteen inchecken en krijgen te horen dat we nog niet naar de kamer kunnen. Daar kunnen we namelijk pas vanaf 17 uur in. De dame vertelt dat het restaurant si verwoest, maar dat ze diner serveren vanuit de General Store. Prima, vinden wij. Daarna gaan we meteen inchecken bij de tour voor morgenochtend. Monique schrikt zich te pletter als ze hoort dat we om half 7 morgenochtend verwacht worden bij, jawel, de General Store. We krijgen dan ontbijt en koffie (heel belangrijk).

Al snel daarna krijgen we de sleutel van de kamer en we gaan de spullen naar binnen brengen. We hoeven de auto niet helemaal leeg te halen, want er is dit jaar nog geen beer gespot in Telegraph Cove. Toch doen we dat wel. Kunnen we voor vertrek hier de boel goed inruimen. We zoeken ons namelijk een ongeluk naar sommige spullen.

We proberen wat aan het blog en foto’s te doen, maar het internet werkt niet mee. Dus gaan we maar wat eten. Gelukkig is het inmiddels weer droog en kunnen we gewoon buiten zitten. Weliswaar wat frisjes, maar prima te doen.
Terug op de kamer geven we al snel de brui aan blog en foto’s en besluiten dat het maar even moet wachten tot we een betere verbinding hebben. Tijd om ons op te maken voor de dag van morgen!