Dag 04: Bearwatching met Tide Rip Grizzly Adventures

Wederom is het vroeg opstaan. Al voor de wekker gaat, zijn we up and running. Om half 7 worden we verwacht om in te checken bij de General Store. Gelukkig hoeven we niet ver, het is slecht een minuut of 2 lopen. Dat scheelt.
Zodra we klaar zijn, lopen we er naar toe. We zijn zo vroeg dat men nog bezig is om alles klaar te zetten. De tour was volledig volgeboekt, dus we zijn zeker niet de enigen en ook niet de eersten die er staan.

Al snel gaat de deur open en gaan we ons melden. We hebben de waiver al getekend gisteren, dus we hoeven alleen onze namen op de lijst te zetten. We zitten op de boot met de naam ‘Grizzly Girl’. In totaal varen vandaag 3 boten uit die ieder plaats hebben aan 12 personen, exclusief de schipper en de tourguide.

We pakken wat te eten en koffie en gaan dat buiten oppeuzelen en opdrinken. Het is inmiddels gestopt met regenen en volgens verwachting moet zelfs de zon gaan schijnen vandaag. Daar is overigens nog niets van te merken. Het is zwaarbewolkt en we zijn dan ook goed aangekleed. Tshirt, shirt met lange mouwen, jasje en regenjas.
Nu lijkt het nog te warm, maar we zullen het vast nodig hebben.

De tijd gaat snel en net als we alles op hebben, wordt er geroepen dat we nog 10 minuten hebben. We verzamelen ons per groep en dan lopen we naar de boten met de schipper, Laurel. Grappig is dat alle boten bestuurd worden door een vrouw.
We gaan binnen zitten, krijgen uitleg en te horen dat we binnen geen zwemvest om hoeven, maar zodra we naar buiten gaan, wel. Ook dat we ons continue ergens aan moeten vasthouden. Het is namelijk niet de bedoeling dat je gaat zwemmen.

Al snel zijn we op weg en gezien de snelheid waarmee we varen, ben ik blij dat ik binnen zit. Er is een gids, Matthias, mee voor alle weetjes rondom het dierenleven. we leren veel over walvissen, zeeleeuwen, zeehonden en over beren. Het grootste verschil, en waar je beren aan kan herkennen, zijn de klauwen. De klauwen van een grizzly zjin langer en breder. Ook vertelt Matthias dat de beren een enorm goed geheugen hebben. Ze weten feilloos waar het betere voedsel te vinden is.

Voor mijn gevoel zijn we pas net het haventje uit als er gas wordt teruggenomen en de verrekijkers worden gepakt. Ja hoor, de eerste beer is een feit. Een zwarte beer, welteverstaan.
We vliegen allemaal naar buiten en proberen het dier zo goed mogelijk op de foto te krijgen, maar dat is nog niet zo makkelijk. De boot schudt namelijk aardig heen en weer.

Na een tijdje verdwijnt de beer het bos in en gaan we weer verder. Zo’n 10 minuten later wordt opnieuw vaart geminderd, want de 2e zwarte beer is gespot! Opnieuw gaan we allemaal naar buiten. Hij moet ergens tussen de struiken en bomen wandelen, maar niemand kan de beer vinden!
Weer even later wordt opnieuw gas teruggenomen en komen de verrekijkers weer tevoorschijn. Alleen struinen ze nu niet de waterkant af, maar kijken uit over het water. De gids vertelt dat er een school bultruggen zwemt. We wachten even of ze zich nog boven water laten zien of gaan duiken. Helaas doen ze het laatste, waarnaar we weer doorvaren. Maar wordt er gezegd, we gaan ze waarschijnlijk nog wel zien.

Gelukkig hoeven we niet lang teleurgesteld te zijn, want al snel kondigt de 3e zwarte beer zich aan. Monique ziet ‘m eerst aan voor een hele zwarte steen. zo stil staat ie. Maar het is er toch echt een. Als hij begint te wandelen, kunnen we hem goed zien. Of haar, want we zien geen verschil.

Na ongeveer 2 uur varen, krijgen we te horen dat we met zo’n 10 minuten zullen overstappen op een andere boot. Dit is een open boot, met een platte bodem en een viewing platform, waarmee we Knights Inlet in kunnen varen. Dat kan niet met de boot waar we nu op zitten.
We stappen over en gaan het kleine gebied in. Zodra we dichterbij komen, zien we al 2 grizzly beren, Lenore en Lilian (de beren krijgen namen), die allebei 2 cubs bij zich hebben. Ze zijn een eindje van elkaar aan het grazen en aan het zoeken en graven naar iets in de grond. Dat gaat ze makkelijk af met de klauwen, want ze grazen in een marsh.

We komen wat dichterbij en Laurel en Matthias gaan het water in om de boot wat dichterbij te duwen. Ondanks dat de 2 andere boten er ook liggen en er ook nog een zodiac is vol met mensen, is het muisstil! Het enige dat te horen is, is het gekabbel en splashen van water en het klikken van camera’s.
Monique en ik staan op het hoogte viewing platform en blijven maar foto’s maken. Monique met de dikke camera en ik met de makkelijk te bedienen, kleine camera in de hoop dat er wat leuke foto’s tussen zitten.

Zo nu en dan wordt de boot verplaatst om beter zicht op de beren te hebben. Als beer Lilian met cubs aan de wandel gaat, varen we rustig naar een andere kreek. Helaas missen we het zwemmoment van Lilian en haar cubs. Want tegen de tijd dat we er zijn, zijn de beren al een stuk verder. Lilian heeft duidelijk geen zin in pottekijkers!

Beer Lenore gaat rustig verder met graven. Heel duidelijk zien we hoe ze graaf bewegingen maakt met een voorpoot. Een van de cubs imiteert haar in het gedrag, terwijl de andere aan het stoeien is met een struik!
Na een tijdje gebaart een van de andere toeristen dat er mensen staan te wachten en dat het de bedoeling was om maar 10 minuten te blijven staan. Zo krijgen ook de anderen de kans op goed zicht. Die memo heb ik gemist, maar we gaan direct naar beneden.

Na een uur, verdwijnt ook Lenore steeds verder uit het zicht en gaan we terug naar de steiger waar de andere boot ligt. Dit blijkt het beste moment te zijn voor lunch. Er komen pakketten tevoorschijn waar van alles inzit om een wrap mee te vullen. Aangezien het ontbijt al even geleden is, gaat het er allemaal goed in.
Wat gisteravond al opviel en nu ook weer, is hoe vriendschappelijk iedereen die hier werkt met elkaar omgaat. Dat zien we niet overal.

Als ook de andere boten, die iets later terugkwamen, klaar zijn met lunchen, gaan we weer op pad. Ondertussen vertelt Laurel dat het niet vaak voorkomt, dat we zo de kreekjes in kunnen varen. Vaak moeten ze op afstand blijven, omdat het een grote modderboel is. Wij zijn blij dat dat nu niet het geval is.

We varen niet dezelfde route, maar gaan op zoek naar andere dieren. Niet dat er niet meer wordt uitgekeken naar beren, want dat blijven ze zeker doen.
Ineens zien we wat water opspuiten en dat is een duidelijk teken van walvissen. Dit keer zijn het humpack walissen te zijn. Opnieuw vliegen we naar buiten, terwijl het water enorm tekeer gaat. We schommelen alle kanten uit, moeten ons vasthouden en ondertussen ook nog walvissen spotten en foto’s maken! En dat is best lastig!

Zodra deze walvissen zich niet meer laten zien, gaan we verder om even later dall porpoises en dolfijnen te zien! En dat zijn er veel! We zien ze aan de ene kant, maar ook aan de andere kant. Ook deze zijn lastig te fotograferen, maar belangrijker is om ze te zien.
En gelukkig blijft het feest. We zien een enorme zeeleeuw liggen op een rots! En die ligt echt te poseren. Na een tijdje besluit hij genoeg te hebben van alle aandacht en gaat hij het water in. Daarna zien we orca’s, meer humpback walvissen en nog weer een school orca’s. Het kan niet op vandaag. Want andere dieren die we hebben gezien, zijn zeehonden en zeeotters. Het kan niet op!

Iets na 15 uur zijn we terug in Telegraph Cove, waar inmiddels volop de zon schijnt. Het is grappig om te zien dat een dame lekker zomers gekleed is en wij in 4 lagen kleding rondlopen! Overigens gaan die lagen snel uit.
We halen een espresso machiato bij de General Store en drinken die in het zonnetje op. Dan gaan we naar de kamer, waar we beginnen met het blog en de foto’s. Eindelijk lukt het om foto’s in het blog te laden en kan ik dag 2 online zetten.

We besluiten de rest bij de General Store te doen. Daar kunnen we gebruik maken van het wifi van het resort. Dat gaat een stuk sneller dan via hotspot in deze hoek van de wereld. Ondertussen eten we en daarna zorgen we dat alles klaar staat om morgen weer een dag te kunnen uploaden.
Als we bijna het restaurant uitgekeken worden, lopen we naar buiten. Daar zit een man die net zijn diner heeft gekregen. hij vraagt of we beren hebben gezien en ik vertel enthousiast over onze dag. Hij vertelt dat hij morgen met de tour mee gaat, maar hier vorig jaar ook is geweest. Toen heeft hij heel veel beren gezien! We maken nog een praatje over waar we inmiddels beren hebben gezien en wensen elkaar dan gedag,.

Met veel plezier kijken we terug op deze dag. Het was een pareltje!