Dag 07: Walvistour en een rustig dagje

Toen gisteren bleek dat de bandwissel spaak liep, heb ik in een opwelling besloten dat we vandaag wel iets leuks nodig hadden om naar uit te kijken. Dat klinkt dramatischer dan het was, maar ik vind het hele gebeuren maar stressvol. Maar het motto is dat alles gebeurd voor een reden en het geen zin heeft om bij de pakken neer te gaan zitten. Dus heb ik op de parkeerplaats bij Kal’s een tour geboekt.

Vandaag staan we dus weer netjes op tijd op. Buiten valt regen met bakken uit de hemel! Wat een verschil met gisteren, toen we ’s avonds nog in een tshirtje buiten konden lopen. Een blik op de weersverwachting laat zien dat het rond 9 uur moet stoppen met regenen. Dat is fijn, want rond die tijd zitten we zo’n 2,5 uur op een zodiac.
Terwijl we zitten te ontbijten, zie ik ineens iets uit het water komen. Dat blijkt een zeehond te zijn die voorbij onze Pod zwemt!

Rond 8.15 uur lopen we naar Anoush Adventures, zo’n 8 minuten verderop. Dit is een organisatie die wordt gerund door de Natives van dit gebied. Je ziet ook overal de taal van de Natives terug komen en geloof me, je snapt er niets van.
Bij hen hebben we een walvistour van zo’n 2,5 uur geboekt.

We gaan ons melden bij de balie en omdat ik giteravond de waivers nog heb getekend en verstuurd, krijgen we te horen dat we nog even mogen gaan zitten. Rond kwart voor krijgen we de pakken, die ik steevast hansop noem, en kunnen we die aantrekken. Deze pakken zijn niet waterdicht, maar zorgen ervoor dat je warm blijft en blijft drijven en warm blijft als je in het water valt. Het is nogal een gehannes om het gevaarte aan te trekken. Ook krijgen we een lange regenjas vanwege de regen. Die zit natuurlijk voor geen meter over dat pak. Tot slot krijgen we goggles en handschoenen.

Als iedereen zover is, lopen we naar de steiger waar de zodiac ligt. Daar staat Christopher, de schipper, ons al op te wachten. Hij legt uit hoe we in de zodiac moeten stappen en wat we vooral niet moeten doen. Ook vertelt hij dat sommigen last krijgen van zeeziekte. Hij zegt dat je vooral niet in elkaar gedoken moet gaan zitten, maar moet focussen op de horizon en land en dat happy gedachten helpen. Dat vind ik grappig. Ik vraag me af of mensen die zeeziekte ervaren aan happy dingen kunnen denken!

Zodra iedereen zit, gaan we op weg. Net als we goed en wel op weg zijn, legt hij de boot stil en wijst naar een strand in de verte. Hij vertelt dat daar koeien rondlopen die in de 1800’s de houthakkers van voedsel moesten voorzien. Die houthakkers zijn er niet meer, maar er lopen nog steeds 15 koeien rond. Ze eten zeewier en iedereen laat ze met rust.

We gaan weer op pad en Christopher zegt ons uit te kijken naar pluimen water. Natuurlijk spot hij ze als eerste. Hij vaart erheen en vertelt dan dat er verschillende tours zijn die allemaal op een andere plek varen. Zo houden ze elkaar op de hoogte van waar de walvissen rondzwemmen.
Niet veel later zien we inderdaad de pluimen water. Ze ademen een paar keer en verdwijnen dan vaak naar de diepte voor een minuut of 5. Dan komen ze weer boven,

We zien geen spectaculaire beelden, zoals in 1996 en 2002, toen er ineens een bultrug (in 1996) en een orca (in 2002) uit het water kwam en er verschllende naast onze zodiac kwamen zwemmen. Wel zien we de staart heel goed op het moment dat ze dieper gaan duiken. Je kan erop bedacht zijn doordat je meer van de rug ziet op het moment dat ze gaan duiken. Maar het blijft moeilijk fotograferen.
Het valt op dat de boten die er liggen allemaal op gepaste afstand blijven. Net als op andere plaatsen is het verboden om in een school walvissen of andere dieren te varen.

Op goed geluk begin ik te filmen en dat blijkt precies op het goede moment te zijn. Het is niet heel goed te zien, maar ik heb de staart erop.

Na een tijdje varen we met een noodgang naar een volgende plek. Ook hier zien we hetzelfde ritueel. Het is niet te doen om foto’s te maken en vaak zitten we dan ook gewoon te kijken. Daar komen we natuurlijk ook voor.

Dan zegt Christopher dat we naar open zee gaan. Hij zet de koers erin en zodra we de kustlijn en de eilanden die rondom Vancouver Island liggen achter ons laten, merken we pas dat we op zee zitten. Niet normaal! Keihard scheren we over het water en over de mega hoge golven heen! Supergaaf! Een achtbaan is er niets bij!
Volgens Monique zijn de golven wel 4 meter hoog!

Voordat we het weten, zijn we weer terug bij de haven. We stappen op ons charmants uit de zodiac en bedanken Christopher. Monique maakt nog een foto van de zodiac, we geven een fooi aan Christopher en dan lopen we terug naar boven om eindelijk de bloedhete pakken uit te kunnen trekken. Op het water houden ze je goed warm, maar het is niet te harden zo heet op land.

We besluiten om de rugzakken terug te brengen naar de Pod waar we verblijven. Daar drinken we meteen nog een bakkie leut en besluiten we wat te doen. Ik heb geen zin om in de auto te stappen, wetende dat ik morgen weer met een slakkegang het stuk terug moet rijden. Daarbij wil ik zo min mogelijk rijden met de reserveband. Als daar ook iets mee gebeurd, dan hebben we echt een probleem. Gelukkig hebben we Pacific Rim National Park jaren geleden ook al grotendeels gezien.
Ik had nog wel een hike vlakbij Tofino in gedachten, maar het is nog steeds bewolkt met mistflarden en dan heeft de wandeling naar een uitzichtpunt over de zee geen zin.
Monique heeft wel zin om wat te winkelen, dus de beslissing is snel genomen.

We gaan weer op pad en lopen als eerste naar een winkeltje van natives. Daar staan echt mooie dingen, maar duur! We blijven er ook maar vanaf, want breken is kopen. Natuurlijk kopen we wel wat, want mooie, originele souvenirs zijn altijd welkom. Inmiddels begint het weer op te klaren. De zon komt steeds meer tevoorschijn, maar er staat een harde wind.

We lopen wat rond en besluiten dan te gaan lunchen bij Big Daddy’s Fish Fry. Die stond op de lijst van Monique. Het is lekker, maar niet geweldig, dus ik ben blij dat we het bij lunch hebben gehouden.
Na de lunch lopen we nog wat rond, maar de koek is op. De stress en de lange rit van gisteren eist zijn tol. We gaan terug naar onze Pod, drinken daar wat en gaan aan de slag met foto’s en blog. Dat doen we natuurlijk wel met een lekker drankje in de hand.

Rond 18 uur gaan we een hapje eten. We willen op tijd terug zijn in de hoop nog te kunnen genieten van een mooie zonsondergang. Als we terug lopen naar de Pod, lopen we langs de Pacific Terminus, het eindpunt van de Trans Canada Highway.

De zonsondergang is niet zo spectaculair als gisteravond, maar mooi genoeg. Jammer genoeg is het echt te koud om buiten te zitten, anders hadden we dat zeker gedaan.