Dag 14: Mount Revelstoke National Park

Iets na zevenen hoor ik Monique stommelen en dat is ook voor mij het teken om uit mijn mand te stappen. Het voordeel van deze cabin is, is dat Monique aan de andere kant van de cabin ligt te maffen en ik aan de andere kant. We hebben dus een keer geen ‘last’ van ekaar.

Het is wat frisjes in de cabin, dus als eerste gaat de verwarming aan. Monique zet koffie en dat drinken we op tijdens een kwartiertje chillen. Dan gaan we ons ding doen, zodat we na het ontbijt meteen kunnen vertrekken richting Mount Revelstoke National Park.

Uiteindelijk zitten we pas om kwart over 9 in de auto, dat kwartiertje werd dus wat langer. Dat is niet erg, want het park ligt op een halfuurtje rijden. We maken een pitstop in Revelstoke om de tank vol te gooien, rijden nog even door naar een Deli voor lunch en dan rijden we de laatste 10 minuten naar het park.

Bij binnenkomst staat er een bord met ‘Welkomcenter’. Dit center bestaat uit een kiosk waar je bij een parkranger je parkenpas laat zien of een toegangsbewijs koopt. Wij kopen een Discovery Pass, goed voor alle nationale parken. We weten dat we die pas er niet meer uit gaan halen, maar er worden goede dingen gedaan met de opbrengst van de verkoop. Daar dragen we graag ons steentje aan bij, zodat we kunnen blijven genieten van al het moois.

Nadat we hebben betaald, rijden we de ‘Meadow in the Sky Parkway’. We stoppen bij het eerste uitzichtpunt waar we uitkijken over het plaatsje Revelstoke. Hier staat ook een waarschuwing voor een ‘bold black bear’, wat door ons vrij vertaald wordt naar een brutale zwarte beer.
We verbazen ons over de schijnbaar heiige lucht boven het gebied. Daar hadden we bij de cabin en in het plaatsje helemaal geen last van.

Als we verder doorrijden, zien we waarom het zo heiig lijkt. Blijkbaar is er ergens in de omgeving een brand en wat we zien is rook. Dat is balen, want dat doet iets met het zicht. We ruiken gelukkig geen erge brandlucht, slechts heel af en toe vangen we er iets van op. Maar het heeft geen zin meer om nog te stoppen bij de uitzichtpunten, want het zicht is minimaal.

Op het hoogste punt parkeren we wel de auto en stappen uit. Hier is het wel helder, maar zodra we dichterbij de rim komen, valt het zicht volledig weg. We lopen hier een aantal korte trails. Een daarvan herinner ik me nog van 2002, de trail stopt namelijk na zo’n 200 meter. Het is net of ie nooit is afgemaakt.
We lopen dan maar een andere richting uit. Eerst rondom Balsam Lake, een poel die in juli en augustus helemaal vol staat met smeltwater. Inmiddels zien we dat de poel steeds kleiner begint te worden, tot ie uiteindelijk verdwijnt en volgend jaar weer in volle glorie wordt gevuld.

Daarna lopen we een andere trail, de Eagle Knoll Trail. Op het bord staat dat het een trail van 30 minuten is, dus goed te doen. We gaan wel redelijk steil omhoog, maar het is te overzien. Hier komen we uit op een uitzichtpunt en zien we pas goed hoe slecht het zicht is in de vallei.
Als we terug naar beneden lopen, komen een paar Duitsers ons tegemoet. De man vraagt of dit de trail is naar het uitzichtpunt. Monique vertelt hen dat het zicht niet goed is, maar de mensen spreken niet zo goed Engels. Monique vertelt het dan maar in het Duits wat ze erg waarderen. Zij besluiten toch door te lopen.

Bij terugkomst op de parkeerplaats nemen we de trail naar de ‘Fire Lookout’, oftwel de brandwacht ‘toren’. Dit huisje verdwijnt in de winter voledig onder de sneeuw en het enige wat dan nog is te zien, is de antenne.
We nemen de trail van 1 kilometer, een smal pad dat op sommige plekken rotsachtig is en continue stijgt.

De trail gaat gestaag omhoog, maar het is goed te doen. We herinneren ons dat we in 2002 met een bus naar het hoogste punt zijn gegaan en dat we het heel wat vonden om deze trail naar beneden te lopen. Poeh! Dat was namelijk wel een kilometer!
Tegenwoordig doet dit ons niets meer.

Halverwege de trail spot ik een bankje en ga daar zitten wachten tot Monique ook aansluit. Een meter of vijf verder op het pad, zie ik een stel staan, maar besteed er geen aandacht aan.
Net als Monique naast me gaat zitten, komt de man naar ons toe. Hij vertelt dat er net een zwarte beer over het pad liep. Hij en zijn vrouw/vriendin zijn er nog van onder de indruk.
Ik vraag of ze op weg zijn naar boven en nog verder willen doorlopen. Dat willen ze, dus ik vraag of we samen op kunnen lopen. Tenslotte wordt geadviseerd om in grote groepen te lopen.

Dat willen ze wel en volgens mij zijn ze ook wel opgelucht. Onderweg vertellen ze dat iedereen hen vertelde dat ze geen beer zouden gaan zien. Vandaag spotten ze dus hun eerste. We vertellen dat onze teller alleen deze vakantie al op 11 staat en dat ze er rekening mee moeten houden dat ze beren gaan zien.
We waarschuwen iedereen die ons tegemoet komt lopen, zodat ze op hun hoede zijn. Wat opvalt is dat niemand bearspray bij zich heeft. Wij uiteraard ook niet.

Op deze trail zien we overigens geen beren meer. Als we bij het einde van de trail komen, nemen we afscheid van en gaan we ieder ons eigen weg weer.
We lopen hier wat korte trails en gaan dan het laatste stuk omhoog naar de Fire Lookout. Die is veel kleiner dan in mijn herinnering.

Jammer genoeg zit er een hele grote groep mensen op de trappen en rondom het huisje. We zien er dan ook weinig van, want de achterkant is beschadigd en afgesloten.
We lopen nog wat andere trails en besluiten dan om onze lunch te gaan verorberen. Wandelen maakt hongerig! Ik spot 2 red chairs, maar die zijn helaas al ingepikt door anderen.

Net als we het broodje op hebben, gaan de mensen weg en nemen wij hun plekje in. Lang blijven we niet zitten, want we zitten hier net in de schaduw en dat is best frisjes zo boven op de berg.
We besluiten om weer terug te gaan naar de auto. Ik vraag Monique of ze dezelfde trail naar beneden wil lopen en dat wil ze wel.

We zijn enorm op onze hoede en blijven voor ons doen ook dicht bij elkaar. Gelukkig laat de beer zich niet meer zien, maar we kijken goed om ons heen. Ook ben ik blij dat we niets eetbaars in de auto hebben laten liggen. Het verbaast ons overigens wel dat er niet gewaarschuwd wordt om geen etenswaren in de auto achter te laten. Ook zien we hier nergens de zogenoemde bearlockers.

Terug bij de auto stappen we weer in en rijden terug naar Revelstoke. We rijden naar het centrum(pje) en halen bij een klein zaakje een ijscappucino. Daarna rijden we nog een keer langs de supermarkt voor wat stokbrood en andere dingen en gaan dan terug naar de cabin.

Daar aangekomen hijsen we ons in badkleding en gaan gebruik maken van de hot pools hier. Het blijken ‘gewone’ warmtebaden te zijn en geen natuurlijke hot pools, zoals ze hier in de omgeving voorkomen.
We dobberen ongeveer 3 kwartier in het water en dan zijn we het zat. We slaan het koude plungebad over en gaan terug naar de cabin.

We drinken nog maar weer een keer een kop koffie en dan ga ik de pasta in elkaar flansen. Die smaakt verrassend goed en het is fijn dat we niet meer de weg op hoeven vanavond. Als we hebben gegeten, drinken we nog wat bij de vuurkorf op het deck, maar lang houden we het niet uit. Zelfs met de vuurkorf is het frisjes!