De komende dagen hebben we de luxe van aparte slaapkamers. Om 7 uur hoor ik Monique stommelen in de kamer naast me. Voor mij het sein om ook maar op te staan. Het heeft vannacht flink geregend en ook nu ziet het er niet best uit buiten.
Rond kwart voor 9 stappen we in de auto naar het Thingvellir National Park. Dit park staat op de UNESCO lijst. Maar daarom zijn we vandaag niet hier. Vandaag gaan we iets heel anders doen. We gaan snorkelen!
Silfra Fissure ligt tussen de Noord Amerika en Eurasian tectonische platen. Je snorkelt hier door Silfra’s helderblauwe kanalen, waar het zicht vaak meer dan 100 meter is. Er is een lichte stroming wat het makkelijk maakt om doorheen te ‘zwemmen’.
Het snorkelen duurt ongeveer 30 tot 35 minuten voordat je uitkomt in de Silfra Lagoon.
We rijden naar het parkeerterrein 5 in dit park. Daar is het al druk en het is moeilijk om een parkeerplek te vinden. Er zijn nog niet veel bezoekers die voor het park komen, dit zijn voornamelijk reizigers die hetzelfde doel hebben als wij vandaag.
Het lukt nog net om de auto tussen 2 andere auto’s te parkeren. We gooien de telefoons uit het zicht, pakken onze spullen (Gopro) en lopen dan naar de ontmoetingsplek iets verderop.
Inmiddels komt de regen gestaag uit de lucht vallen. Niet zo heel hard, maar genoeg om nat van te worden. Het is niet anders. We kunnen niet altijd geluk hebben.
We worden begroet door een van de medewerkers die ons een paar vragen stelt. Hebben we een medische aandoening, gebruiken we medicatie? Het antwoord op alle vragen is natuurlijk nee. Op de vraag of we kunnen zwemmen, zeggen we natuurlijk ja.
Dan mogen we een paar stappen verder zetten en krijgen we een onderpak aangereikt. Die moet ons warmhouden. Door de regen is het aantrekken een dingetje, want we willen niet in onze sokken staan, anders worden ze nat. We krijgen te horen dat baselayers, hikingpants, leggings aan mogen blijven, maar alle losse kleding moet uit. Daar hebben we gelukkig rekening mee gehouden.
Als we dit pak aan hebben, krijgen we onze drysuit in handen gedrukt. Dit ding moet ons droog houden in het water en is loodzwaar. Vonden we het aantrekken van het onderpak al een ding! Dat valt volledig in het niet bij het aantrekken van dit pak. Eerst tot je middel, dan komt iemand je helpen. Die vertelt je hoe je je vingers moeten houden, zodat je je armen in de mouwen kan steken. Zodra je handen in zicht zijn, pakken zij het seal vast en zorgen dat daar geen water meer door heen komt. Hetzelfde met de opening voor je hoofd. Het seal dat om je nek zit, is zo strak dat het oncomfortabel is. Maar dat zorgt er wel voor dat er geen water in je pak terecht komt.
Dan zijn hoofd en handen aan de beurt. We krijgen een bivakmuts die je mond, neus en ogen vrij houdt. Ook bij het aantrekken van de handschoenen hebben we weer hulp nodig. Want niets past natuurlijk echt goed. De bivakmuts en de handschoenen zijn niet ge-seald of waterdicht, maar werken meer als een wetsuit.
De volgende stap is het dichtritsen van de drysuit. En dan pas voelen we echt hoe zwaar en oncomfortabel het pak zit.
Als laatste krijgen we de zwemfinns en de snorkel aangereikt. Dan krijgen we instructie van onze gids, Marketa. Ze vertelt de do’s en don’ts en vertelt wat we moeten doen als de snorkel of bril volloopt met water. Altijd fijn om te weten. Ook vertelt ze dat onze handen en hoofd koud zullen worden. De bivakmuts en de handschoenen zijn niet ge-sealed. Dus we moeten ons voorbereiden op ijskoud water dat ons gezicht meteen verdooft.
Daarna lopen we met z’n zessen, de maximale groepsgrootte, achter de gids aan naar het beginpunt. Het lopen in deze outfit valt niet mee, maar gelukkig hoeven we niet zover.
Er worden wat foto’s gemaakt (heel fraai) van onze groep. In tweetallen en close ups. Later snap ik waarom ze dat doen.
We krijgen nog een aantal instructies, de snorkels worden bevestigd, de zwemfinns gaan aan en dan kunnen we in tweetallen het water in.
Monique zegt nog tegen me ‘moeten wij nu eerst?’. Tja, we staan vooraan, dus ik denk het wel. Ik loop met wat moeite de trap af, maar lig al snel in het water. Bij Monique gaat het minder goed. Zij valt om en heeft hulp nodig om weer overeind te komen. Dan stapt ook zij verder het water in.
Met dit pak aan worden we eigenlijk gedwongen om te doen waarvoor het gemaakt is. We blijven natuurlijk drijven, maar omdat we op onze buik drijven, komen we met ons gezicht in het water te liggen. Omdat we niet gewend zijn om te snorkelen, is dat in eerste instantie een dingetje. Daarnaast ga ik ook nog proberen te filmen. Ik ben benieuwd!
Bij Monique gaat het niet goed. Ze vindt het pak al zeer oncomfortabel (is het ook), maar dan met het gezicht in het water en verplicht door de snorkel ademen, vindt ze niet fijn. Zij besluit om uit het water te stappen en niet mee te gaan.
Ondertussen lig ik een stuk verderop. Blijkbaar heb ik een memo gemist dat ik moest wachten tot iedereen in het water lag. Gelukkig heb ik nog wel meegekregen hoe ik de veiligheidspositie in moet nemen. “Gewoon” op mijn rug rollen. De kou in mijn gezicht valt reuze mee. Natuurlijk is het koud, het water is rond het vriespunt, maar het is minder erg dan ik had verwacht.
Op een gegeven moment zie ik dat de anderen gaan snorkelen. De gids, Marketa, komt naar mij toe en zeg dat ik te snel ga. Ik moet zorgen dat ik achter haar blijf. Prima, maar daardoor kan ik niet meer vrijuit filmen met de Gopro. Iedere keer zie ik haar roze zwemfinns in beeld. Het is niet anders.
Onderwater is het een magisch gezicht. Er zwemmen hier geen vissen, maar het feit dat je tussen tectonische platen in zwemt en het blauwe gletsjer water, maakt het een feestje om hier te zijn. Ik vind het jammer dat Monique dit niet zal zien.
Regelmatig maakt Market faoto’s waarvan ik me afvraag hoe dat er uit zal zien.
Het zicht is zeer goed en helder en op een gegeven moment komen we op het diepste punt. Hier is het ongeveer 25 meter diep, maar ook hier kunnen we tot de bodem kijken.
Soms komen we over rotsblokken waar een vlies overheen lijkt te liggen. Geen idee wat het is, maar het ziet er ranzig uit. Omdat deze rotsblokken vaak aan te raken zijn, helpen ze ook met vooruitkomen. Ik trek me regelmatig voort door het water.
Al te snel slaan we linksaf en komen we in de lagoon. Hier kunnen we nog een tijdje vrijuit snorkelen, maar de grond is hier wat meer zanderig en ‘slechts’ aan de zijkanten is de blauw te zien.
Ik ben er inmiddels wel klaar mee. De schoenen, die vastzitten aan mijn waterdichte pak, zijn veel te groot en ik heb moeite om mijn voeten daarin te houden. En als ik bijna bij de trap ben, waar ik het water uit kan, slipt mijn voet er dusdanig uit dat dat niet meer goed komt. Mijn zwemfinn hangt op half zeven en ik kan daar niets meer mee doen.
Ik draai op mijn rug en geef een signaal naar Marketa, die meteen naar mij toe komt en me naar de trap sleept. Als ik eindelijk weer sta, trekt zij het materiaal omhoog, wat niet makkelijk is, zodat ik mijn voet terug kan doen. We moeten namelijk nog een stukje teruglopen.
We wachten tot ook de laatste van onze groep uit het water is. Er worden weer close up foto’s gemaakt om te laten zien dat we allemaal uit het water zijn gekomen en dan lopen we terug naar de verzamelplaats.
Als we daar aankomen, zie ik Monique nergens. Ik hoop voor haar dat ze in de auto is gaan zitten, want het is nu weliswaar droog, maar het is wel koud. Als ik net mijn handschoenen en muts af heb en ben los geritst, zie ik haar aankomen. Ze heeft mijn jas opgehaald die nog lekker in de auto lag.
Ze voelt zich er goed bij dat ze niet heeft doorgezet. Een teken dat ze de juiste beslissing heeft genomen. Zonder dat ze daarom heeft gevraagd, is haar toegezegd dat zet het bedrag terug krijgt. Ook weer erg vriendelijk.
We krijgen hulp bij het uittreken van de drysuits en ik ben blij als dat zware ding weg is. Dan trek ik het onderpak uit en zie dat ik helemaal droog ben gebleven, op mijn hoofd na. Ik trek snel mijn kleding weer aan over mijn baselayers en dan meteen mijn puffy er overheen.
Ik fotografeer de qr code waar we later vandaag de foto’s kunnen vinden die zijn gemaakt en pak dan een koek en zopie. Warme chocolademelk (met marshmallows) en een koekie).
We nemen afscheid van Marketa en gaan terug op weg naar de auto. Daar zetten we meteen de verwarming hoog, want het is toch wel heel frisjes, vooral om dat mijn haar nog drijfnat is.
Dan gaan we op weg naar de plek waar Monique de hele vakantie al naar uit kijkt.
Na ongeveer een halfuurtje rijden, komen we aan bij Fontana Spa. Voor degenen die het niet weten: IJsland is het land van de spa’s en geothermische baden. We hoeven niet bij iedere plek te stoppen, maar we moeten dit tenminste een keer doen.
We lopen de zeer luxe spa binnen, laten onze tickets zien en krijgen handdoeken aangereikt en het armbandje aangereikt. Met het armbandje kunnen we door de poortjes, maar kunnen we ook betalen bij de ‘swim up bar’.
Zodra we klaar zijn, lopen we naar buiten. Brrr… het is 8 graden, dus frisjes. Als eerste lopen we meteen het bad in dat een graad of 37 is. En dat is best warm. Even later halen we wat te drinken bij het barretje. Ondertussen kijken we over het mooie meer waar deze spa aan ligt. Het is een mooie locatie, maar de spa ziet er dan ook prachtig uit.
Een uurtje later gaan we nog naar een ander bad, maar dat vind ik echt veel te warm. Dat bad is boven de 40 graden. Het laatste bad is het minst warm, maar ik ben vergeten hoe warm.
Als laatste kunnen we nog een koele duik nemen in het meer, maar dat slaan we over, evenals de sauna.
Zo’n anderhalf uur later zijn we wel klaar hier. We kleden ons weer om en rekenen de handdoeken en de drankjes af. Dan gaan we nog een broodje eten en drinken vooral veel water.
Ondertussen bedenken we wat nog te gaan doen. Het is nog te vroeg om terug te gaan naar het huisje. We besluiten om een kijkje te nemen in Selfoss. Dat is een redelijk stadje.
Onderweg komen we langs een plek waar we veel mensen zien lopen. Monique zoekt op wat daar is en het blijkt een krater meer te zijn. We besluiten om op de terugweg een kijkje te gaan nemen.
Zodra we daar binnenrijden, begint het te regenen. Tot zover even rondwandelen. We zijn een foodhall en besluiten daar nog iets te gaan eten. Het broodje bij de spa was lekker, maar niet genoeg voor deze snorkelaar.
We bestellen wat te snacken bij het Thaise restaurant. De wontons en de eggrolls zijn precies goed.
Daarna lopen we snel weer naar de auto. Het regent nog steeds hier, dus we hopen dat het wat verderop droog is.
We rijden naar de Kedir krater en zien het in de verte helder worden. Dat is goed nieuws, want we hebben de regenjassen in het huisje laten liggen.
Bij de parkeerplaats van de krater is het een drukte van belang. Ik heb geen zin om te wachten tot er iemand weg gaat en besluit naar de volgende parkeerplaats te rijden. Die is helemaal leeg.
We lopen het stukje terug en besluiten een rondje om de krater te lopen. Het meer ligt ver beneden ons en ziet er groenig uit. De trail is prima te doen en hier en daar maken we wat foto’s.
Als we bij het beginpunt komen, zeg ik tegen Monique dat ik nog even naar beneden ga om het meer van dichterbij te fotograferen. Dat lukt maar matig. Er zijn teveel mensen die ik niet op mijn foto wil. Toch maak ik er 1 of 2 en loop terug naar boven. Daar ontmoet ik Monique weer.
We hebben het hier wel gezien en gaan terug naar de auto. We zien een enorm donkere lucht in de verte, maar tegelijkertijd een regenboog. Die zijn trouwens enorm fel van kleur hier.
Des te dichterbij we bij ons huisje komen, des te dreigender wordt de lucht. Maar de regenboog wordt steeds beter zichtbaar en we zien sinds lange tijd de enorme boog .
Die boog is er nog steeds als we terug zijn bij onze stek. Inmiddels regent het ook weer, maar gelukkig niet zo hard. We maken dan ook weer de nodige foto’s.
Na wat koffie en te hebben gerelaxed, zien we dat de zon. die inmiddels weer terug is, langzaamaan begint te zakken. We besluiten om naar het einde van de weg te lopen om vandaar de zonsondergang te fotograferen.
Dan lopen we terug en relaxen de rest van de avond. Pas om een uur of 8 eten we nog wat en zitten ondertussen op de Aurora app te koekeloeren of er nog iets te zien is vanavond. We denken eigenlijk van niet, omdat het inmiddels zwaar bewolkt is.
Ineens zegt Monique dat ze niet weet of het het Noorderlicht is, maar dat de lucht helemaal geel en roze kleurt. We vliegen naar buiten en denken eerst dat het de weerkaatsing is van de kassen die hier in de omgeving staan en veel (roze/paarsig) licht genereren. Maar dat is het niet. Het ziet er wel spectaculair uit!
We maken natuurlijk weer de nodige foto’s en internet leert ons later dat het wel het Noorderlicht kan zijn.
Voor morgen hadden we een andere excursie gepland staan naar Landmannalaugar. Maar al een aantal dagen vliegen de weerwaarschuwingen ons om de oren. Code oranje in verschillende delen en in de rest van IJsland is code geel afgegeven. Sneeuw, veel regen en zeer harde wind is de verwachting.
Ik krijg al een paar dagen twee keer per dag bericht van de autoverhuurder dat er zwaar weer aan zit te komen. Vanmiddag kregen we dan ook te horen dat de excursie is afgeblazen.
We hebben geen idee wat we kunnen verwachten bij code geel in IJsland, dus hebben we besloten om morgen rustig aan te doen en te kijken hoe het weer zal zijn. De verwachting is dat het in de middag gaat opklaren, dus we gaan het beleven.
De link met foto’s, inclusief close ups vind je hier.
