We zijn wat later vanmorgen, want we hebben zeeën van tijd. We hoeven pas om 11 uur uit te checken en we vertrekken vanavond pas.
Als eerste kijk ik op mijn telefoon en zie een bericht van Transavia. Die doen hun alternatieve naam eer aan, Transvertragia, want onze vlucht is met 2 uur vertraagd. Dat betekent dat we pas om 22.05 uur zullen vertrekken. De reden is zeer slechte weersomstandigheden. Gisteravond hoorden we al van de receptioniste dat er slecht weer aan komt vandaag.

Als we alles hebben opgeruimd en ingepakt, checken we uit. We vragen of we de auto op de parkeerplaatss mogen laten staan en dat is geen probleem. Ook wordt aangegeven dat we gewoon terug kunnen komen om in de bar te wachten en wat te drinken. Heel vriendelijk. Ze waarschuwt ons ook nog om vooral in de stad te blijven in verband met de te verwachten storm, maar dat is wat lastig als we naar het vliegveld moeten.

Dan gaan we terug naar de lange winkelstraat waar alles nog gesloten is, behalve een aantal restaurants en de souvenir winkels. De rest gaat pas om 11 uur open.
We gaan naar binnen bij Oh My Gosh, een superklein restaurantje waar het ontbijt zeer goed moet zijn. Maar er is geen plek en het is er heel warm, dus Monique loopt weer naar buiten.

Een seconde later komt een dame vertellen dat zij weg gaan en wij hun tafeltje kunnen nemen. Dat doen we natuurlijk.
Het is duidelijk een restaurant wat overdonderd lijkt door het succes. Ze hebben een klein Nespresso koffie automaat staan, dus het duurt even voor de koffie komt.

Ook de bestelling laat wat langer op zich wachten, maar het is het allemaal waard! We krijgen Japanse pannekoeken. Hoog en zeer luchtig met wat ham, zalm en wat zoet. Het smaakt voortreffelijk! De eigenaar vertelt dat er lang op geoefend is om het perfect te krijgen. Even later vertelt hij tegen een aantal mensen dat het restaurant binnenkort verhuisd naar een grotere locatie.

Net als we nog een koffie hebben besteld, komt een stel binnen wandelen. Zij moeten een minuut of 10 wachten en vragen of dat daar kan. Dat kan, maar er is niet heel veel ruimte.
Wij zitten aan een tafel voor 4 en vertellen hen dat ze prima bij ons aan tafel mogen zitten. Wij gaan toch zo weg. We maken een praatje terwijl we nog een kop koffie drinken. Hun vlucht naar Hawaii is ook vertraagd.

We nemen afscheid en dan gaan we de lange straat nog een keer door. We kijken hier en daar, maar kopen niets. Als we hier genoeg hebben gezien en genoeg hebben van de regen, gaan we de auto ophalen.
Dan rijden we naar een winkelcentrum waar we hopen een tijdje door te kunnen brengen. We parkeren de auto en lopen naar binnen. Het is alsof we welk willekeurig winkelcentrum in Nederland binnen lopen. Precies dezelfde winkels op een enkele na. Allemaal ook fors duurder!

We lopen wat rond, maar het kan ons niet bekoren. Inmiddels regent het flink harder en begint de wind ook toe te nemen. Dus rijden we naar een ander winkelcentrum, dat al op de route ligt naar het vliegveld.
We parkeren de auto buiten en gaan dan naar binnen. Dit winkelcentrum is een stuk kleiner, dus we zijn er snel doorheen.

Dit schiet natuurlijk niet op. We hebben nog wat tijd te doden, dus duiken een koffietent in. We drinken een soort van chocolademelk met slagroom en eten een zoet broodje waar de IJslanders dol op zijn. Wij nu dus ook!
We zitten wat op onze telefoon de tijd te doden en bestellen na een tijdje nog een koffie. Dan verhuizen we naar het Foodcourt waar we nog wat drinken.
Inmiddels is het 15 uur geweest en we vinden het wel prima. Op naar het vliegveld. Met dit weer kunnen we toch niets doen.

Als we buiten komen, zien we dat het stormt als een malle. De wind raast over de parkeerplaats en de regen doet zeer aan ons gezicht. Wel worden we vanzelf naar de auto geblazen.
We stappen in en stellen Maps in op het vliegveld en het voorlaatste tankstation. Ik hoop maar dat dat tankstation overdekt is.

Op ons dooie akkertje rijden we richting het vliegveld. Dit is een van de weinige keren dat ik het stuur met beide handen vast hou, want anders worden we gewoon van de weg geblazen! We snappen inmiddels wel waarom onze vlucht vertraagd is, hoe vervelend ook!
Een paar kilometer voor het vliegveld tanken we bij een van de grotere tankstations. Ik sta hier gelukkig overdekt en redelijk beschut door de auto.

Dan rijden we de laatste kilometers door naar het vliegveld, parkeren de auto en stappen uit. Meteen ben ik zowat mijn pet kwijt. We pakken onze spullen en lopen naar de ingang. Daar word ik zowat tegen de gevel aangeblazen, terwijl Monique bijna haar koffer kan opvangen. Zo hard is de wind!

Ik lever de sleutels in, zeg dat alles goed is gegaan, de tank vol is en dat het tijd is voor een servicebeurt. Dan zijn we klaar. We gaan op pad naar de vertrekhal. Dat is een dingetje!
We lopen naar buiten, houden onze capuchons goed vast en moeten echt tegen de wind beuken om vooruit te komen. Door de regen zijn we binnen de kortste keren doorweekt!

Eindelijk stappen we het vliegveld binnen. Daar zien we dat de balie pas om 17.30 uur open gaat. Dus we gaan maar weer wat drinken. En opdrogen!
Een uurtje later gaan we in de korte rij staan. Het is nog even wachten, maar dan zijn we eindelijk de koffers kwijt.
Snel lopen we door naar security en dan staan we meteen in de duty free omgeving. We kopen nog wat IJslandse chocolade en Monique koopt eindelijk de fles gin die ze graag wil hebben.

Dan gaan we wat eten, internetten weer wat en drinken nog maar weer wat. Ondertussen hou ik de berichtgeving goed in de gaten, want ik hoop niet dat we nog meer vertraging gaan krijgen. Maar tot nu toe ziet het er goed uit. Het vliegtuig moet inmiddels onderweg zijn naar Nederland. En de storm moet rond 20 uur gaan liggen in IJsland.

Gelukkig lopen we geen verdere vertraging op en we krijgen zelfs het bericht dat we naar verwachting 20 minuten eerder zullen vertrekken. Dat is een mooie meevaller.
Eindelijk kunnen we boarden, maar dat gaat tergend langzaam. Er staat een medewerker die alle instapkaarten checkt met de paspoorten. Twee andere medewerkers staan met elkaar te ouwehoeren. Dat schiet lekker op. We halen het dan ook niet om 20 minuten eerder te vertrekken.

Eindelijk lopen we het vliegtuig in. Transavia heeft ons 2 dagen geleden laten weten dat we met Privilege Style vliegen. Transavia heeft of geen bemanning of geen vliegtuig beschikbaar. Hierdoor is de stoelindeling veranderd. Wij hebben extra beenruimte geboekt en zijn gelukkig omgeboekt op die plekken. Andere reizigers hebben minder geluk.

De vlucht is verder niet spannend. We kijken weer wat op de telefoon en voordat we het weten, wordt de landing op Schiphol ingezet. Na 2 uur en 50 minuten staan we weer aan de grond. Het is dan 3.15 uur.
We lopen het vliegtuig uit en zien dat we bij Gate 89 zijn gezet. Dat betekent een aardig stuk lopen, maar we weten ook dat vliegvelden dit expres doen. Zo hoeven we minder lang te wachten op de bagage.

Eindelijk komen onze koffers op de band en we zetten meteen koers naar P6. Daar hebben we binnen 10 seconden de sleutel en kunnen naar de auto. Daar gooien we de bagage in de auto en stellen Maps in op thuis. Dat ritje duurt nog 25 minuten en dat halen we met gemak. Het is rustig op de A9 en A2 en we scheuren met een lekker gangetje richting Utrecht.

We hebben een top vakantie gehad! Veel mooie dingen gezien, ook waar niet zoveel mensen komen. Maar de drukte op veel plekken is niet grappig. Ik wil niet weten hoe het in de zomer is.
Wij gaan ons opmaken voor nog een weekje zon in het zuiden van Europa. En natuurlijk plannen maken voor volgend jaar (waar we al een beetje mee zijn begonnen).

Bedankt weer voor het meelezen en tot de volgende keer! Tot blogs!