Gisteravond zijn we nog tot een uur of 11 in de weer geweest met foto’s maken van het Noorderlicht. Het is zo bijzonder om te zien, zeker als het ook nog begint te bewegen. De eigenaresse van het Tiny house waar we verblijven, kwam zelfs nog langsrijden om ons te waarschuwen. Maar we hadden het natuurlijk allang in de gaten.
Uiteindelijk zijn we rond 23 uur maar gaan pitten. We hebben nog overwogen om een wekker te zetten, maar dat hebben we toch maar niet gedaan. Dus om 6.30 uur ben ik wakker en een klein halfuur later sta ik maar op. Het is eindelijk eens onbewolkt en het ziet er zonnig uit. Vanwege het mooie licht stap ik naar buiten en meteen weer naar binnen. De tempearatuur ligt op -3 graden! Ik trek gauw mijn jas aan en maak dan een paar foto’s.
Even later komt ook Monique in het land der levenden. We drinken een kop koffie terwijl we genieten van het uitzicht. Ik kan de hele dag naar water kijken, maar dit uitzicht trek ik ook wel heel goed.
Na een tijdje gaan we ons toch maar aankleden en wat eten. Ondertussen besluiten we wat we gaan doen vandaag. Ik heb wel behoefte aan wat beweging, dus we besluiten vandaag een trail te gaan lopen. In principe duurt ie zo’n 3,5 uur, maar ons kennende zal het wel wat langer worden. Daarna kijken we wel of en wat we gaan doen.
De start van de trail ligt op ongeveer 20 minuten rijden. Als we aankomen op de parkeerplaats staan er nog geen andere auto’s. We pakken jassen. mutsen, handschoenen, hikingboots en water bij ons hebben. Daarnaast nog een Cliff reep om te snacken en we kunnen op weg. Het is nog steeds erg frisjes.
We lopen de trail Hraunsvatn van ongeveer 8,5 kilometer rond met een stijging van meer dan 400 meter. Het moet spectaculaire uitzichten hebben, dus we zijn benieuwd.
We beginnen met een snelle stijging van bijna 400 meter in de eerste paar kilometer. We huffen en we puffen en voordat we het weten, hebben we het snoeiheet. Na iets meer dan een kilometer trek ik mijn jas uit. Op de parkeerplaats ver onder ons, zien we inmiddels meer auto’s parkeren en we verwachten wel snel ingehaald te worden.
Op het pad zien we veel ijsvorming. Omdat we zo vroeg zijn, hebben we er geen last van, maar de zon zal het later wel doen smelten.
Uiteindelijk komen we op het hoogste punt uit en kijken tegen een enorme bergwand aan. Het bijzondere is, is dat we geen geluiden meer horen. Geen verkeer, geen vogeltjes of andere dieren. Het enige geluid dat we af en toe wel horen, is de ijsvorming. We lopen door en komen op het hoogste punt van de trail, 550 meter. Niet slecht voor 2 lagelanders.
Ineens zie ik een meer verschijnen en des te dichterbij we komen, des te spectaculairder het er uit ziet. Het meer is omgeven door besneeuwde bergen! Echt heel mooi! We gooien onze spullen even af en nemen een lange break om foto’s te maken. Hier komen we ook 2 andere hikers tegen, die vanaf de andere kant aan komen. Verder hebben we nog niemand gezien.
Na een tijdje gaan we weer verder. We lopen weer een stuk naar boven en lopen hoog boven het meer. De snelheid die we eerder nog hadden, raken we hier kwijt. De trail gaat vlak langs de rand en is supersmal. Hier merken we ook dat de zon al een tijdje op deze kant schijnt. Er zitten slechte stukken tussen waar de ijsvorming is gaan smelten en de modder spekglad maakt.
Voorzichtig lopen we door., want inmiddels beginnen we te dalen. De trail gaat rap naar beneden, waardoor het nog lastiger wordt. Regelmatig glij ik weg en kan ik me gelukkig nog opvangen.
Even later zie ik dat Monique minder geluk heeft. Zij gaat onderuit, maar houdt er niets aan over. Even later glij ik ook weg. Ook dat gaat goed. Zo glibberen we door. Hier en daar zijn echt lastige stukken met grote keien en rotsblokken waar we overheen moeten. Ook is de trail hier vaak dichtbegroeid, waardoor we ook niet goed zien waar we onze voeten zetten. Het is een heel avontuur om heelhuids door te lopen.
We glijden allebei nog een keer uit, maar dan begint de trail langzamerhand droger te worden. Dat scheelt enorm en zorgt er ook voor dat we wat sneller kunnen gaan lopen. Ik ben heel blij als ik eindelijk zie dat de trail begint af te vlakken. Dat betekent ook dat we er bijna zijn! De auto zien we al staan ver onder ons en langzamerhand komt ie ook dichterbij.
|
Bij het einde van de trail lopen we nog zo’n kilometer terug naar de auto waar we eerst een broodje eten en flink wat water naar binnen tanken! Dat smaakt echt lekker!
Dan stappen we in de auto en rijden terug naar het huisje. We kleden ons om (onze broeken zitten onder de modder) en drinken een welverdiende bak koffie.
Dan stappen we weer in de auto om nog wat boodschappen te gaan halen. Vandaag hebben we veel caloriën verbrand en die moeten worden aangevuld. Dus eten we sushi vanavond!
We stoppen nog even bij de drankwinkel (die van de Staat zijn) om nog wat drank in te slaan en dan rijden we weer terug.
We ploffen weer op onze stoelen voor het raam en genieten nog maar weer een keer van het uitzicht. Vandaag was een geweldige dag! Het weer, de trail (ondanks de modder), alles was goed! Zo willen we morgen nog wel een dag!
Nu hopen we natuurlijk weer op het Noorderlicht vanavond. Ongeduldig wachten we tot het donker genoeg is en dan ineens….
De foto’s van vandaag vind je hier.
