Om half 6 ben ik eigenlijk wel wakker, maar er ligt er nog een te snurken. Dus doezel ik nog wat verder. Een uurtje later ben ik er wel klaar mee en ga mijn laptop pakken. Als eerste zoek ik de foto’s uit bij het blog van eergisteren en gooi die meteen online. Ondertussen doet Monique een oog open en vraagt luidkeels wat ik in vredesnaam zo vroeg aan het doen ben.
Daarna gaat ze nog even pitten, zo zegt ze.
Nu Monique weer gaat pitten, heb ik mooi de tijd om naar de structuur van het blog te kijken. Gisteravond dacht ik er met behulp van een medewerker van WordPress uitgevonden te hebben hoe ik de nieuwe blogs kon plaatsen en ze ook nog terug zag. Net toen we de chat hadden afgesloten, was ineens de complete structuur verdwenen. Gelukkig is alles er nog wel, maar ik zie ze niet meer in het dropdown menu. Dat komt later wel. Leuk klusje voor de winter.
Het belangrijkste is dat de nieuwe blogs wel worden geplaatst en zichtbaar zijn.
Wat later dan de bedoeling was, staan we op, doen ons ding, drinken koffie en eten wat. Dan pakken we alle spullen weer in en brengen het naar de auto. Jassen, vesten, truien, handschoenen, schoenen en koffers krijgen weer een plek in de auto.
In het plaatsje is het doodstil. We zien niemand en horen ook geen verkeer. We rijden nog even naar de Stykkisholmskirkja even verderop. Veel kerken hebben een markante bouw. Dat maakt ze interessant om te fotograferen.
De kerk is misschien wel het meest bijzondere gebouw in dit plaatsje. Het staat op een kleine heuvel met vrij zicht over de haven. Het gedurfde, modernistische ontwerp heeft vloeiende rondingen en strakke lijnen, waardoor het zich onderscheidt van de traditionele kerken van IJsland.
Net als Monique klaar is, komen een aantal auto’s aanrijden. Zij parkeren terwijl wij wegrijden.
We gaan op weg naar Kirkjufell Mountain. De berg is een van de meest gefotografeerde bergen en is 463 meter hoog. Met name de geïsoleerde ligging maakt ‘m bijzonder. Aan de overkant ligt Kirkjufellsfoss waterval. De drie puntige waterval is niet heel hoog, maar wel heel mooi. Zeker met de berg als achtergrond. Neem daarbij de herfstkleuren en het plaatje is compleet.
Als we aankomen, is het een drukte van jewelste! We besluiten om er niet naar toe te gaan. Wel maakt Monique een foto vanuit de auto. Niet de mooiste, maar hij staat er op.
We rijden een stuk verder en hebben dan goed zicht op de berg. Die is inderdaad wel fotogeniek. Het is ook beter weer wat ook wel helpt.
Vanaf een afstandje maken we nog een paar foto’s van de waterval en rijden dan door.
De volgende stop ligt namelijk 3,5 uur rijden verderop. We stellen Maps in en gaan op weg. Natuurlijk worden we een andere richting uitgestuurd dan we willen, maar even verderop vinden we dat niet zo erg. Want we komen toch onverwacht op een mooi plekje! Ongelooflijk hoe mooi dit landschap is. IJsland is sowieso wel heel mooi, maar dit is verbijsterend mooi! Hopelijk komt dat ook over op de foto’s.
Daarna rijden we terug, want we willen de route via de noordkant rijden. We komen langs wegwerkzaamheden, tanken in het volgende plaatsje om vervolgens weer gewoon terug gestuurd te worden door Maps. Okee, dan volgen we die weg maar.
De rit volgt gestaag en rond 12 uur maken we een pitstop bij een koffie/restaurant iets. Hier staan nog de echte formica tafeltjes die ook nog inklapbaar zijn. Het is niet heel groot, maar we eten daar een lekkere bagel met verse zalm en drinken de sterkste espresso die we tot nu toe hebben gehad.
Dan rijden we weer door. Ik weet niet hoe het kan, maar de rit duurt ineens langer. We zien dat aardig wat vertraging oplopen, maar zien niet waar door. Ach, we zien wel. We hebben de tijd en hoeven niet om 16 uur in te checken.
Hadden we gisteren alleen maar regen, vandaag zien we ook zon. Niet dat we helemaal van de regen af zijn, want zo nu en dan valt er wat regen, maar het is niets vergeleken met gisteren. Pas als we dichterbij Hvitserkur komen, wordt de lucht steeds donkerder en regent het wat harder.
Na een paar uur draaien we een gravelweg op. Die is goed begaanbaar, maar er zitten nogal wat potholes in de weg. Dit is dus de vertraging die Maps aangaf.
Langzaamaan zien we de kilometers voorbij gaan. Het duurt en het duurt en de lucht wordt steeds grauwer. We zien inmiddels niets meer door de achteruit en zo nu en dan krijgen we door een tegenligger een fikse modderregen over ons heen.
Eimdelijk komt de parkeerplaats in zicht. En als we stil staan, trekken we de regenjassen aan en gaan op weg. Natuurlijk wel pas nadat we de parkeerkosten hebben betaald.
Het is ongeveer 300 meter lopen naar het uitzichtpunt. Maar dan zien we ‘m staan, hoor. Wat een beauty!
Hvitserkur is een 15 meter hoge basalt op het schiereiland Vatnsnes. Het is een van de meest opvallende rotsformaties van IJsland. Hij wordt vaak de ‘Trol van IJsland’ of ‘Neushoornsteen’ genoemd. De naam Hvitserkur, wat ‘wit hemd’ betekent in het IJslands, is een verwijzing naar de vogeluitwerpselen die de rots in de zomer bedekken.
Daarna stappen we snel weer in de auto. We rijden nu een stuk sneller over de gravelweg, want we weten dat het goed te doen is. Bijzonder is wel dat aan het begin wordt aangegeven dat we hier 80 en 90 kilometer per uur mogen rijden. Nou, dat doen we maar niet. Zo goed is de weg nu ook weer niet.
Als we terug zijn op de hoofdweg, moeten we nog een klein uurtje rijden naar onze overnachtingsplek. Daar komen we rond 17.30 uur aan. De eigenaresse komt ons al tegemoet lopen en vertelt waar we alles kunnen vinden.
Zodra we de spullen naar binnen hebben gesjouwd, gaan we nog een stukje lopen. Ik ben het stilzitten van vandaag zat en wil wat beweging hebben.
We lopen een klein uurtje en gaan dan lekker naar binnen. Als eerste drinken we een kop koffie en bedenken wat we willen gaan eten.
Ook bekijken we wat we morgen gaan doen. Er wordt opnieuw veel regen verwacht, dus we zullen zien of we gaan doen wat de plannen zijn.
De foto’s van vandaag vind je via deze link.
