Gisteravond hebben we besloten om rond half 9 nog een hike te gaan doen. De hike gaat naar Brúarfoss waterval, maar via de lange route. Op deze trail komen we nog 2 andere watervallen tegen.
We zijn dus snel up and running vanmorgen. We drinken een kop koffie, zien het heel langzaam licht worden en eten snel een broodje. Nog een paar happen skyr er achteraan en we kunnen vertrekken.

We zijn goed aangekleed. Baselayers, gevoerde broeken en verschillende lagen, want het is koud buiten. De temperatuur ligt onder het vriespunt en omdat er nauwelijks beschutting is, voelt het nog kouder. Niet gek dus, dat we ook de handschoenen meenemen.

We rijden in sneltreinvaart naar het berginpunt. Dat ligt zo’n 8 minuten verderop. De parkeerplaats is nagenoeg leeg, op een kleine camper na. Zo te zien liggen die mensen nog lekker te pitten.
Als snel gaan we op pad. De trail is ongeveer 7 kilometer heen en terug met weinig hoogteverschil. Dat is makkelijk te doen en we zijn ruim op tijd terug op de plek waar we om 12 uur worden opgehaald.

De trail volgt de river Brúar, hoe kan het ook anders. Het is zo goed als vlak, met af en toe een beekje waar we overheen moeten. Vaak lukt dat met een stap, soms hoppen we van de ene steen naar de andere.
Na iets meer dan een kilometer komen we bij de eerste waterval. Nou ja, watervalletje. Het stelt niet zoveel voor. We lopen dan ook snel verder.

Langzamerhand gaat de trail wat omhoog. Het hoogteverschil is 100 meter, dus appeltje eitje. Wel is het op sommige plekken heel modderig en liggen er verschillende enkelbrekers. Keien dus, groot en klein.
Ineens zien we een mini Brúarfoss waterval! Dit is meer wat we verwachten. Klein, maar fijn.
Hier maken we natuurlijk de nodige foto’s.

Inmiddels zitten we op bijna 3 kilometer en we twijfelen even of we nog door moeten lopen. Gelukkig doen we dat wel, want niet veel later zien we het bruggetje bij Brúarfoss waterval.
We lopen snel daarnaar toe en maken nog maar weer de nodige foto’s. Omdat het in hoger gelegen gebied heeft gesneeuwd en de bergen op de achtergrond spierwit zijn, is het een prachtig plaatje! Ook is het licht natuurlijk beter dan gisteren.

Als snel beginnen we aan de terugtocht. Die gaar een stuk sneller dan de heenweg, tenslotte maken we geen foto’s meer. Tenzij er nog een plek op valt.
Voordat we het weten, zien we de parkeerplaats weer. Er staan nu wat meer auto’s, maar het is nog steeds rustig. Ook al is het tegen 11 uur.

We rijden terug naar het huisje, maar rijden prompt de weg die we moeten hebben voorbij. We weten dat we er toch wel komen, maar hebben te laat door dat deze route veel langer duurt.
Zodra we bij het huisje komen, sprinten we naar binnen, maken een pitstop, pakken de spullen die we nodig hebben en sprinten dan de deur weer uit.

Om 12 uur moeten we bij het visitor center van Geysir staan. Daar worden we opgepikt voor een sneeuwscooter avontuur over de gletsjer Langjökull. We sjeezen naar de parkeerplek waar we precies op tijd de auto parkeren. We zien de jeeps al staan.
We lopen naar de jeeps, maar zien verder niemand. Net als we ons afvragen of we ons ergens anders moeten melden, zien we een ineens ook anderen staan. Dat is mooi! We staan dus goed.

Het duurt even voordat beide gidsen c.q. chauffeurs er zijn, maar dan gaan we op weg. We rijden een kwartiertje als we langs Gulfoss waterval rijden. De gids vertelt dat we daar op de terugweg een stop maken. Monique en ik kijken elkaar verbaasd aan. Die memo hebben wij duidelijk gemist.

Wat later eindigt het asfalt en begint de gravelweg. Omdat de jeeps flink de vaart er in houden en het anders een enorm gehobbel wordt, laten ze de banden deels leeglopen. Dan blijft de rit meer comfortabel. Dat leeglopen gebeurt overigens volledig automatisch.
Een minuut of 5 later kunnen we weer verder.

Ook hier rijden we grotendeels door vulkanisch gebied. Ook komen we langs het gebied waar in de winter volop geskied wordt. Het is moeilijk voor te stellen als je het puntige vulkanisch gesteente ziet.
Dan komen we bij het base station. Hier krijgen we de winddichte pakken, helmen, bivakmuts (gelukkig schoon gewassen met Ariel) en handschoenen.

Het aantrekken van het pak gaat gelukkig een stuk makkelijker dan bij het snorkelen. Het is groot genoeg om over de winterjassen aan te doen. De handschoenen zijn we een dingetje, die zijn natuurlijk weer veel te groot. Maar met onze eigen liners eronder, moet het lukken.
Als iedereen zover is, gaan we weer verder. Nu gaan we naar de gletsjer waar de sneeuwscooters klaar zijn. We rijden dus zelf, maar wel in duo’s.

Zodra we aankomen en nog voordat we uitstappen, krijgen we te horen dat we de helmen op moeten zetten en vast moeten maken. Dat wordt bij iedereen gecontroleerd. We krijgen nog de waarschuwing dat het zeer glad is en dan verlaten we de jeep.

Er staan al een hele batterij aan sneeuwscooters klaar. We worden bijeen geroepen voor een briefing, waarin wordt verteld dat er 3 belangrijke dingen op zitten. Een stuur, een throttle of te wel een gashendeltje en een rem. We horen hoe we de scooter moeten starten en dat is het. We volgen een trail en krijgen de waarschuwing dat we zodra we van de trail afraken, meteen moeten stoppen. We rijden natuurlijk over een gletsjer en een gletsjer heeft zogenoemde crevasses. En het is niet zo handig om daar in terecht te komen.
Prima, dus! Dan vertelt de gids nog dat er door de storm van gisteren verse sneeuw is gevallen waardoor het iets lastger kan zijn en dat we wat meer naar links of naar rechts kunnen overhellen. We krijgen nog wat tips wat te doen als dat gebeurt en dan kunnen we een scooter uitzoeken.

Monique stapt als eerste op en schuift naar achteren. Ik ben dus degene die begint met rijden. Monique heeft de Gopro en zal filmen. We wachten op het sein waarop we mogen vertrekken en langzaam geef ik gas. Dat gaat prima. Even later zit mijn veel te grote handschoen klem en krijg ik het gas niet los en knal vervolgens tegen mijn voorganger op. Gelukkig gebeurt dat vaker. Alleen het achterlicht hangt op half zeven!

Dan gaan we echt op weg. De wind is snoeikoud en jaagt de sneeuw over de gletsjer. Het is een machtig gezicht. Maar de eerste 5 minuten vind ik het hele gebeuren waardeloos. Pas daarna krijg ik de smaak te pakken. Zo nu en dan lukt het om meer gas te geven en ik tik zowaar een paar keer de 25 kilometer per uur aan! Dat is het maximale wat haalbaar is. Ik ben overigens niet de enige die dat doet. Een aantal keren knalt degene achter ons tegen ons op. Geen idee waar diegene mee bezig is.

Als we bijna bij het keerpunt zijn, komen we een mega jeep tegen. Die maakt een tochtje over de gletsjer met toeristen. Ik zou stikjaloers zijn als ik daarin zou zitten en al die anderen op sneeuwscooter zou zien zitten!
Na ongeveer 30 minuten komen we op het keerpunt. Hier kunnen we de scooter stil zetten, foto’s maken, sneeuwballen gooien en wat je nog meer wilt. Het is oogverblindend mooi hier. Zo stil, zo magisch wit en zo nu en dan bergen in de verte. Inmiddels genieten we. Ik ben wel blij dat we even stoppen, want het onderste deel van mijn gezicht is inmiddels totaal gevoelloos door de kou en de wind.
Dit is ook het punt waar we kunnen wisselen, maar Monique vindt het wel prima om achterop te zitten. Ze kan over mijn schouder mee kijken en ze kan volop de omgeving in zich opnemen. De Gopro krijgen we door de handschoenen niet meer aan. We balen er dus wel van dat we geen foto’s kunnen nemen. Maar met ons geluk verliezen we die onderweg!

Na een tijdje beginnen we aan de terugweg. Hier krijg ik moeite met de scooter onder controle houden. Een aantal keer ga ik bijna van het padje (de trail dus) af en kan de scooter met moeite terug op de trail krijgen.
Even later word ik afgeleid en volg een ander die ook van de trail is afgeraakt. Als ik weer probeer om op de juiste trail te komen, kom ik vast te zitten in een berg sneeuw. We hangen half opzij en steunen met een been op de grond om niet volledig om te vallen.

Gelukkig zijn de gidsen nooit ver weg en worden we al snel geholpen. De gids gaat aan de hellende kant op de treeplank staan en terwijl wij nog half van de scooter hangen, geeft ie gas en zet ons zo op de trail neer. Pff…

De terugrit lijkt altijd korter en ineens zie ik de bussen weer verschijnen. We zijn allebei een beetje verbaasd dat we er al weer zijn. Het totale tripje duurt een uur en dat is echt voldoende.
We maken nog wat foto’s van ons zelf, de omgeving en de scooters en dan stappen we in de bus om terug te gaan naar het basis camp.

Daar aangekomen trekken we de pakken weer uit, leveren ze in net als de helmen, handschoenen en bivakmutsen. Dan pakken we een warme chocolademelk. Die gaat er goed in.
We hebben het totaal niet koud gehad, behalve mijn gezicht dan, maar de voeten zijn zowat bevroren!

Zodra iedereen weer in de jeep zit, vertrekt onze gids weer. We rijden dezelfde weg weer terug, eerst over de gravelroad, waar we heel wat machines zien staan om de trails en de gravelroad te prepareren, en dan weer over het asfalt.
Met ongeveer een half uurtje staan we bij Gulfoss waterval. We hebben ongeveer 30 minuten om de waterval te bewonderen. Tijd genoeg voor ons.

We lopen dan ook als eerste naar het uitzichtpunt. En terecht, want dit is toch wel een hele bijzondere waterval. We kunnen vanuit hier ook nog verder naar beneden, maar dat doen we niet.
Natuurlijk maken we wel verschillende foto’s, want het is een plaatje om te zien.

Dan gaan we naar het winkeltje, annex café, annex kledingzaak. Hier kopen we een paar grappige koelkastmagneten. Daarna zijn we wel klaar en lopen terug naar de bus, waar we als eerste aankomen.
We wachten geduldig op de anderen en dan vertrekken we voor het laatste stukje. Althans voor ons.
Bij Geysir stappen we uit met 4 anderen. De rest van de mensen moeten nog door naar Reykjavik.

Wij stappen meteen in de auto en rijden de 20 minuten terug naar het huis. Onderweg kunnen we er niet over uit wat we vandaag toch weer gezien hebben.

Bij het huisje drinken we eerst een kop koffie en eten we wat. Sinds vanochtend hebben we alleen maar een Cliff reep op en dat is echt niet genoeg. Dan relaxen we wat in de hot tub! Dat hebben we wel verdiend na een dag als vandaag. Maar het was er een om door een ringetje te halen!

Inmiddels sneeuwt het licht. We hopen maar dat het daar bij blijft, want morgen moeten we op tijd vertrekken.

De foto’s van vandaag vind je hier. De overige videos komen later.