Om 7 uur stap ik mijn mand uit. Alhoewel, het is meer kruipen vanwege het schuine dak! Ik neem mijn fles water en telefoon mee en ga naar beneden. Monique volgt vrijwel daarna.
Je zou denken dat we daardoor ook snel weg zijn, maar helaas. Pas rond half 9 komen we in actie.
Als we zo goed als klaar zijn, eten we een broodje en nemen een paar happen skyr. Dan pakken we de spullen en gaan op weg. Vandaag willen we weer een hike doen. De weersverwachting voor vamorgen is droog met zo nu en dan zon, vanmiddag gaat het regenen, zo zegt de weerapp.
We hebben vandaag dan ook wat minder warme kleding aangetrokken. De puffy’s blijven ook in de cabin, maar de regenjacks, regenbroeken en hikingboots gaan wel mee.
Het begin van de trail ligt zo’n 40 minuten verderop. Na een minuut of 10 slaan we af naar de 910 die start met verschillende haarspeldbochten. Altijd leuk rijden.
We zijn al een stuk op weg als we in de verte de zwarte bergen met sneeuw zien. Dat is zo’n bijzonder plaatje dat we daar niet voorbij kunnen rijden. We stoppen dan ook een paar keer om de bergen op de foto te krijgen.
De route leidt ons door vulkanisch gebied met veel water. Hier en daar zien we sneeuw en bevroren meertjes. Ook op de weg zien we af en toe smeltende sneeuw liggen.
Onze focus ligt op de bergen die er fantastisch uitzien in de sneeuw en ik rij spontaan onze afslag voorbij. Iets verderop zien we een afslag naar een picknickplaats en we besluiten daar een kijkje te nemen. Deze weg lijkt namelijk een stuk dichterbij de berg te komen.
Nog geen kilometer verderop zien we de dat er een ijslaag op de weg ligt. Dat gaan we niet doen, ondanks dat er winterbanden onder de auto zitten.
Ik draai de auto en rij terug naar de afslag naar de start van de trail. De hike die we willen lopen is de Laugerfell Loop. De loop is ongeveer 8 kilometer lang met een hoogteverschil van 200 meter. Appeltje, eitje dus.
Volgens Alltrails heeft de trail waanzinnige uitzichten en komen we langs verschillende watervallen, inclusief Stuðlafoss. Maar de watervallen lijken totaal niet op elkaar. Bij helder weer zouden we ook zicht hebben op de Vatnajökull gletsjer.
De trail begint bij een berghut die helaas gesloten blijkt. Ook het hek zit dicht, maar vlak daarnaast zien we een bordje met ‘hike’. We rijden door de opening via het gras naar de parkeerplaats. Er staan 2 andere auto’s, maar zien verder niemand.
Tijd om de spullen te pakken en op weg te gaan. We lopen langs de berghut naar de trail en gaan op weg. Het blijkt al snel dat het een waterig en modderig pad is. Regelmatig lopen we door plassen water en vervolgens door de modder. Waar we kunnen, lopen we via de grasrand, maar daar is het vaak ook doordrenkt. Overal lopen stroompjes water. Regelmatig zaken we weg of worden onze schoenen vast gezogen in de modder. Gelukkig zijn ze goed waterdicht en kunnen ze wel tegen een stootje.
Zo’n kilometer verderop lijkt het iets beter te worden. We zien ook dat de trail naar beneden loopt. Dat is best een steil stukje naar beneden, maar berggeiten als we zijn, gaat dat natuurlijk prima.
We lopen nog een stuk verder en zien dan de mooiste waterval die we tot nu toe hebben gezien! Wow! Wow! Wow!
Hier zien we ook de markante blauwe kleur water waar de waterval in stort.
Na een heel aantal foto’s te hebben genomen, lopen we verder. De trail gaat nu langs de kloof en regelmatig zien we watervalletjes langs de wand omlaag komen. We maken dan ook veel stops om foto’s te maken, maar ook om gewoon te kijken! Het is zo overweldigend mooi!
Ook hier lopen we vaak door modder en water, maar regelmatig zijn er ook boardwalks waar we overheen lopen.
Tot nu toe was de trail redelijk vlak, maar als we een heel stuk verder zijn, beginnen we te dalen. We dalen tot ongeveer 390 meter en lopen uiteindelijk op bijna gelijk niveau van de rivier waar de watervallen op uit komen.
Dan ineens horen we weer een geraas en zien dat het water weer met de nodige snelheid naar beneden stort. Dit is niet zo’n hele grote waterval, maar door het geraas is het wel indrukwekkend.
Wij lopen ondertussen stug door en zien langzaam dat het pad afbuigt en we moeten gaan klimmen. Dat betekent ook dat we aan de laatste kilometers beginnen.
Ik loop een stuk voorop, ga door een bocht heen en kijk ineens tegen een nieuwe waterval aan! Ik loop naar boven en wacht op Monique. Dit is opnieuw een hoge waterval waar een bruggetje overheen loopt.
Als we boven staan te kijken, blijken er 2 watervallen bij elkaar te komen. Van beide kant een! Heel bijzonder!
Ook hier maken we natuurlijk weer de nodige foto’s. Ondertussen zie ik dat we een venijnig stuk naar beneden moeten, maar dat mag de pret niet meer drukken! Wat mij betreft kan deze dag al niet meer stuk.
Wat naar beneden gaat, moet ook weer omhoog. We zijn hier op het laagste punt van de trail en dat betekent dat we nu 200 meter gaan klimmen. Het eerste stuk gaat steil omhoog! Gelukkig is dit deel van de trail niet zo modderig en met behulp van de stokken staan we snel boven.
We blijven stijgen en net als we zien dat we verderop weer een steil stuk krijgen, zien we opnieuw een waterval. Nu begrijpen we wel waarom dit de waterval loop wordt genoemd!
Na weer foto’s te hebben gemaakt, lopen we weer door. We stijgen nog een flink stuk en dan begint de trail weer af te vlakken. Dat maakt het overigens niet beter. De trail wordt hier weer modderig en nat.
Inmiddels volgen we een rivier met hier en daar stroomversnellingen. De trail wordt langzaamaan vlakker en in de verte zie ik de berghut staan. Daar worden we met een omweg naar toe geleidt.
Ineens zie ik waarom. Want daar is opnieuw een waterval! We maken snel foto’s en lopen dan gauw door. Want tot nu toe hebben we onwijs geluk met het weer. Het zonnetje heeft lang geschenen, maar inmiddels begint het dicht te trekken en we voelen dat de temperatuur begint te dalen!
Nu we zo dichtbij het einde van de trail zijn, hebben we geen zin meer om nog natgeregend te worden, dus we maken vaart!
Eindelijk komt de auto in zicht. We zien dat er inmiddels iemand aan het werk is bij de berghut, want er staan allerlei machines buiten. Maar we zien en horen niets.
Wij verwisselen de schoenen, bedenken of we nog iets willen eten of maar meteen moeten gaan rijden.
We besluiten tot het laatste. Eten doen we later wel. We gooien snel een gel naar binnen en onderweg pakken we een Cliff reep tegen de ergste trek. Dat vult de maag wel even.
Onderweg naar onze cabin kunnen we er niet over uit wat we hebben gezien vandaag! Dit was toch wel de kers op de taart van de afgelopen week. Wat het nog meer bijzonder maakt, is dat we helemaal alleen rond liepen in dit gebied. Het lijkt alsof er iemand ons voor is gegaan, want er waren wel verse schoenafdrukken in de modder, maar voor de rest hebben we echt niemand gezien.
Terug bij de cabin drinken we natuurlijk eerst een bak koffie. Dat hebben we wel verdiend. Dan gaat Monique aan de slag met de foto’s en ik start met het schrijven van het blog. Voor de rest doen we lekker rustig aan met een drankje en een hapje.
Morgen vertrekken we hier en maken we ons op voor de laatste week. Het is alsof we hier al veel langer zijn, terwijl het nog maar een week is.
De foto’s van vandaag vind je hier.
