Iets voor half 8 schrik ik wakker na een zeer onrustige nacht. Maar ik zie een uitzicht waardoor ik meteen mijn bed uit stap. De lucht buiten is supermooi op dit tijdstip, dus ik wil daar een foto van.

Monique volgt meteen, maar is iets minder enthousiast. Zij heeft duidelijk eerst koffie nodig. Op ons gemakt drinken we een kop en daarna nog een. Ondertussen lezen we het nieuws, kijken hoe de eigenaar 2 paarden aan het zadelen is voor een ritje en kijken we wat we gaan doen.

Het is voor nu gedaan met het mooie weer van de afgelopen dagen. Het ziet er nu nog goed uit, maar later in de ochtend is er weer grote kans op regen. Dat houdt ons niet tegen, maar dat betekent wel dat we niet een heel vol programma gaan doen vandaag. Want als de jassen eenmaal nat zijn, duurt het lang voordat het weer droog wordt.

We doen ons ding, eten een broodje en wat skyr, pakken daarna onze spullen en gaan op pad. Het doel vandaag is Studlagil Canyon.
Studlagil Canyon is een basaltrotsformatie gelegen in de Jokuldalur-vallei in Oost-IJsland. Het werd ontdekt in 2009 nadat een project het waterpeil van de Jokulsa a Dal-rivier verlaagde, waardoor de karakteristieke wanden zichtbaar werden. De kloof is opmerkelijk vanwege zijn basaltkliffen en, op bepaalde momenten van het jaar, een levendig blauwe gletsjerrivier die erdoorheen stroomt.

Er is een viewpoint waar we naartoe kunnen, maar er is ook een trail die langs de kloof loopt. Wij gaan op weg om dit fenomeen van dichtbij te zien.
Onderweg begint het te regenen, maar niet heel hard. Als we aankomen bij het viewpoint, trekken we dan ook de puffy’s en de regenjacks aan. Ik betaal de parkeer fee via de Parka app en dan lopen we naar het viewpoint. Maar we staan te hoog om echt iets van de basaltrotsformaties te kunnen zien.

Er gaat een trap naar een lager gelegen viewpoint, dus we lopen de tig treden af naar beneden. Dat belooft wat als we weer omhoog moeten.
We lopen de trail naar de verschillende punten, maar het zicht blijft miniaal en niet wat we ervan hadden verwacht. Wel maken we een paar foto’s en besluiten dan terug te gaan naar de parkeerplaats en naar de andere trail te rijden.

We stappen weer in en gaan op weg. Ongeveer 15 minuten later rijden we de gravelroad, waar hard aan wordt gewerkt, op. Vanaf hier is het nog een klein stukje, maar de weg is abominabel slecht. Langzaamrijden is dan ook aan te raden.

Op de parkeerplaats betaal ik opnieuw de fee. Niet betalen is er niet bij, want er staan overal camera’s op de parkeerplaatsen waar betaald moet worden. Betaal je niet, dan komt de rekening via de autoverhuurder, met adninistratiekosten.

We stappen uit en gaan dan op weg.

Vanaf deze trail komen we als eerste bij de Stuðlafoss waterval. Stuðlafoss waterval stort naar beneden langs perfecte basaltzuilen, die gevormd zijn door langzaam afkoelende lava. De zuilen zijn hoog, strak gerangschikt en geven de waterval een bijna architectonische uitstraling.

Bij helder weer maakt de combinatie van de donkere basaltzuilen, het helder witte water en de felgroene vegetatie aan de voet Stuðlafoss een prima fotospot. Helaas hebben we vandaag geen helder weer, maar dat maakt het niet minder mooi voor ons.

We maken wat foto’s en beginnen dan aan de trail. Het is een makkelijke wandeling die in eerste instantie niet zo indrukwekkend is. We lopen door agrarisch gebied met een kudde schapen die soms ook op de weg lopen.

Maar na een kilometer ofzo begint het te veranderen. Langzaam zien we de kloof verschijnen. Daarnaast zien we meer bomen. In de regen is dit een perfect plaatje van herfstkleuren.
Na zo’n 2,5 kilometer zien we in de verte de hoger geleden viewpoints. Dat betekent dat we bijna op het moment supreme zijn.

We lopen snel door en inderdaad zien we de basaltkolommen verschijnen. Het is een bijzonder gezicht. De meesten staan recht naar beneden, maar anderen lijken welk krom om meer rechtvooruit te staan. Heel bijzonder. Ik ben blij dat we het weer getrotseerd hebben om dit te gaan zien.
Iets verderop kunnen we een stuk naar beneden. Dat doen we wel, maar we blijven weg bij de rotspartijen. Ik vraag me altijd af of die niet spiegelglad worden.

Als we genoeg hebben gezien, beginnen we aan de wandeling terug. Dan zien we ook dat sommige stroompjes water ijsvorming hebben. Ondanks dat de temperatuur een graad of 5 is, dooit het ijs niet.

Bij de auto aangekomen, maken we een pitstop. Dan trekken we de natte jassen uit en bedenken wat we gaan doen. Vanwege het weer besluiten we om vandaag de meest vervelende huishoudelijke taak van een vakantie te gaan doen. Een wasserette zoeken om onze spullen te kunnen wassen. Na de modderige toestand van een paar dagen geleden is dat hoognodig.

We rijden terug naar ons huisje. Onderweg komen we nog langs een grote waterval, waar zowaar ook een parkeerplek is. Hier maken we nog een pitstop. De waterval heet Rjúkandafoss. Hij is 139 meter hoog en valt trapsgewijs naar beneden.
Het zicht vanaf de eerste viewpoint is mooi, maar, zo bedenk ik me, dat kan mooier. Dus we sjokken verder omhoog naar het 2e punt. Hier zien we de waterval inderdaad helemaal vrij. Het is met recht een indrukwekkend gezicht.

Als we terug komen bij de auto, komen er een stuk of 9 Hyundai Santa Fe’s aanrijden. Ze zijn allemaal genummerd en geven elkaar amper de ruimte om te parkeren. Ik ga hier niet op staan wachten en glip overal tussendoor.

Onderweg lijkt het weer op te willen klaren, maar als we dichterbij komen, begint het weer harder te regenen. Snel brengen we alle spullen naar binnen en drinken als eerste een kop koffie.
Dan zoeken we de spullen uit, kleden ons om en gaan weer op pad naar de wasserette.

De website zegt dat we niet kunnen pinnen, dus gaan we op weg naar de wasserette eerst geld pinnen. Het is voor het eerst dat we IJslandse kronen in het echt zien. Het zijn bijzondere biljetten.
Iets verderop ligt de receptie van de campground. Betalen kan wel degelijk electronisch, maar gaat op vertrouwen. Er is niemand aanwezig om te controleren of je betaalt of niet. Wij betalen natuurlijk netjes.

Ondertussen schrijf ik het blog van vandaag, terwijl Monique op haar telefoon zit. Al snel is de eerste was klaar, maar helaas is de modder niet verdwenen uit de broeken. Dus gooien we ze nog maar een keer terug. Dat zorgt er ook voor dat de spullen die wel in de droger liggen, de tijd hebben om goed droog te worden.

Terwijl ik zit te typen, zoekt Monique een restaurant uit. Die is al snel gevonden. De pizzeria it is!

De foto’s van vandaag vind je hier.