Om half 8 zijn we ons bed uit. We doen ons ding, pakken de meuk weer in en gaan koffie zetten in de gezamenlijke keuken. Daar is al een ander stel bezig met het maken van hun ontbijt.
Wij doen heel saai een bakje skyr en een proteine pannekoekje die zo droog is als maar zijn kan. Maar het vult een tijdje. De skyr en de koffie smaken in ieder geval prima.

Na even gekletst te hebben met de andere gasten gaan we op pad. We laden de bagage weer in en vertrekken. Onderweg naar de hoofdweg zwaaien we nog naar de host. Het is koud buiten, rond de 0 graden en op de bergen zien we verse sneeuw liggen. We rijden eerst terug naar Blönduós om te tanken en vandaaruit de 73 te pakken. Zo rijden we de route die we vandaag willen rijden.

Terwijl ik sta te tanken, zie ik dat het licht sneeuwt. Vooralsnog blijft het niet liggen, maar het is wel noodzaak om de wegen in de gaten te houden. We wachten nog even tot de lokale supermarkt open is om wat broodjes te halen en dan gaan we op pad.

We rijden eerst een stuk tussen de landerijen. Het uitzicht is dan ook niet spectaculair, maar na een tijdje komen we steeds hoger en rijden we tussen de besneeuwde bergen en velden door. Dat is een beter uitzicht. Het is echt een geweldig gezicht. Wat ook opvalt, is dat er nauwelijks ander verkeer is. We rijden dan ook op ons gemak door.

Op een gegeven moment nemen we een bocht en ik schiet net op tijd een stopplek op! Want wat een fantastisch mooi punt! De weg slingert zich voort en aan het einde zien we net een besneeuwde waterval! Prachtig!

We maken foto’s en stappen daarna snel weer in. Naast dat de temperatuur flink gedaald is, staat er ook een nare en koude wind. Maar om nou om de klip klap een jas aan te trekken? Dat doen we dus niet.
Snel rijden we weer verder en zodra we de Groenlandzee aan de linkerkant van ons hebben, wordt het uitzicht beter en beter. Helaas verslechtert het weer ook en valt er regelmatig een bui regen. Toch genieten we, ook al kunnen we nergens stoppen.

In Siglufjörður stoppen we bij een bakkerij. Hier bestellen we een superlekker broodje met karamel (Monique) en chocola voor mij. Daarbij nog 2 dubbele espresso en we zijn weer even tevreden.
Daarna maken we buiten nog een foto van het IJslandse tafereel en rijden dan weer door.
In Dalvik, bekend van de walvis excursies, maken we nog een pitstop net buiten het plaatsje. We kijken of er in de buurt iets te doen is, maar dat valt tegen in deze tijd van het jaar. We hebben bewust gekozen om geen walvis excursie te gaan doen. Dat hebben we al vaker gedaan in Canada en de States.
Wel zie ik een viewpoint bij Mirror Lake. Dat lijkt me wel wat, dus we rijden daar naar toe. Maar het blijkt dat er teveel wind staat en er drijft iets ondefinieerbaars in het water. Algen misschien?

Ondertussen heeft Monique uitgezocht hoe het zit met huizenbouw in IJsland. Dat is aan strenge regels gebonden. Maar zo vind zij uit, er zijn ook veel huizen waarvan de daken bedekt zijn met turf. Dit om de warmte binnen te houden. Even later zien we ook een modern huis met een begroeid dakje. Het ziet er een beetje uit als de bus abries in Utrecht. Je weet wel, die zijn bedekt met groen voor de bloemetjes en de bijtjes. Hier is het dus voor warmte.

We rijden het laatste half uurtje naar Akureyri, de tweede grootste stad van IJsland. Hier wonen 20.000 mensen. In heel IJsland wonen slechts iets meer dan 400.000 mensen. Het voelt dan ook nergens druk, behalve bij de bekende watervallen.

Sowieso valt het op dat we, zodra we de Ring Road 1 verlaten, we nauwelijks nog verkeer tegenkomen. Geen bussen met toeristen of auto’s die toch stoppen op plekken waar dat niet kan of niet mag.

Inmiddels wordt het weer steeds beter. De zon komt door en we zien steeds meer stukken blauwe lucht.
In Akureyri besluiten we om een kijkje te nemen in de 66th North winkel. Dit is een IJslands merk van oudoor en ski kleding. Ik trek een jas aan die ik meteen weer uit trek als Monique me vertelt wat ik daarvoor moet neertellen: 750 euro! Het is dan ook echt wel goed spul.

Daarna bekijken we nog wat andere winkels, maar het kan ons niet bekoren. Om de tijd te doden, gaan we nog meer een koffie drinken in een bakkerij. Inmiddels hebben we ook goed door dat de IJslanders enorm van zoet houden. Overal kun je van allerlei lekkers krijgen. Wij houden het bij een koekje.

Dan kunnen we op weg naar ons Tiny House voor de komende 2 nachten. Dat ligt op een minuut of 20 rijden van Akureyri. De huisjes, er zijn er 3, liggen perfect op een heuvel en we hebben een schitterend uitzicht.
Net als we aan komen rijden, rijdt de eigenaresse weg. Wij halen de spullen uit de auto en dan ineens staat ze weer voor de deur. Even checken of alles okee is.

We maken een praatje met haar. Ze vertelt dat de Ring Road in de winter hun enige connectie is met Reykjavik. Ze kunnen er naar toe vliegen, maar dat kost net zoveel als een retourtje Amsterdam – Reykjavik voor ons. Wel vliegen maatschappijen als Easyjet in de winter naar Engeland, Nederland en Zwitserland. Dat is dan weer beter betaalbaar voor hun.

We nemen afscheid en Monique en ik besluiten om nog een stuk te gaan lopen. Even een frisse neus halen. Dat lukt goed. De wind is niet mals en we zijn blij dat we de puffers aan hebben.
We lopen naar een trail waar ook kampeerplekken zijn, maar zo te zien is daar al een poosje niemand geweest.

Terug in ons kleine huisje zitten we op de eerste rij van het uitzicht te genieten. Het is echt prachtig mooi met de besneeuwde bergen in de verte. Zodra de zon begint te zakken, wordt het licht nog mooier!
Intussen vliegen de meldingen over het Noorderlicht ons om de oren.

Op een gegeven moment zien we een witte baan verschijnen! Dat herkennen we van Alaska. We schieten naar buiten en lopen een stukje bij het huisje weg. De eerste foto is meteen raak!

Het is echt bizar om te zien. Het licht komt en verdwijnt ook weer. Iedere keer als we de lucht maar iets zien veranderen, gaan we snel naar buiten. Soms is het heel vaag, dan weer beter te zien. Net als de eigenaresse aan komt rijden om ons te informeren, begint het spektakel opnieuw.