Dag 07: Een wat teleurstellende dag met een mooi einde

Iets over zevenen gaan we ontbijten. Er zitten al een aantal mensen die gebiologeerd naar een nieuws item op tv zitten te kijken. We denken dat er vast iets ergs is gebeurd, maar nee. Het blijkt een item te zijn over de Orange baby. Ik sluit me af voor de tv en ga wat te eten scoren.

We zijn snel klaar en gaan daarna de koffers ophalen, zodat we kunnen vertrekken. Als eerste rijden we naar de Citymarket. We hebben geen koffie meer en daar zit de Starbucks.
Terwijl Monique koffie gaat halen, tank ik de auto weer vol. We betalen in dit gebied de hoofdprijs, $ 3,19 voor een gallon. Een Gallon is ongeveer 4 liter, dus het is nog altijd goedkoper dan thuis.

Vandaag willen we via de Kebler Pass naar Snowmass Village rijden. Van deze pas heb ik onlangs foto’s gezien en de verwachtingen zijn hoog gespannen. Terwijl ik op Monique wacht, stel ik Jack in op de nieuwe bestemming.

We gaan op weg en in Crested Butte slaan we een zijweg in. Die gaat recht naar de Kebler Pass. We verwachten niet veel herfstkleuren te zien, want inmiddels weten we dat de natuur een weekje achter loopt. Maar ik hoop dat we wel veel mooie plaatjes kunnen schieten.

Na een uurtje rijden, zijn we enigszins teleurgesteld. We rijden alleen maar tussen bomen door en zien niets van de open weides die we verwachten. We hopen nog wel dat het beter wordt, want voorlopig zijn we nog niet aan het einde.

IMG_2416 (2)IMG_2418 (2)

Uiteindelijk komen we weer in een bewoonde wereld en moeten we bekennen dat dit toch wel een teleurstelling is. Maar door dit gebied rijden, is altijd beter dan via de Highway.

We rijden door naar Carbondale, waar we een pitstop maken. Daarna rijden we in een stuk door naar Snowmass Village. We hopen al in te kunnen checken, zodat we de koffers kwijt zijn. Dat gaat helaas niet lukken. We mogen pas inchecken vanaf 15 uur.
Dan rijden we door naar Aspen. We komen natuurlijk voor de Maroon Bells. Hier zijn we in 2004 ook geweest, maar toen was het zo koud dat we het heel snel hebben opgegeven. We konden toen ook nog gewoon met de auto het park in. Nu kan dat alleen nog voor 8 uur ’s ochtends of na 17 uur ’s middag. Daarbuiten kun je een shuttlebus nemen. En nee, de parking en de shuttlebus zijn niet gratis.

We rijden richting Aspen en worden langs de Highway al naar de overflow parking gestuurd. Oef, dat betekent dat het heel druk is. Ik zeg tegen Monique dat we ook ergens kunnen gaan lunchen en vanmiddag om 17 uur naar het park gaan. Dan kunnen we misschien ook in het park picknicken.

Zo gezegd, zo gedaan. We rijden door naar ‘downtown’ Aspen. We parkeren de auto in de parkeergarage en als we naar buiten lopen, zoek ik via Google maps een restaurant. We lopen binnen bij een tent waar we in record tijd onze lunch opeten. Daarna lopen we nog wat rond in Aspen. Ik loop naar binnen bij een winkeltje dat bling verkoopt en de dame vraagt waar we vandaan komen. Ze denkt dat we uit Nederrand in Colorado komen, maar ik vertel lachend dat wij in het land dat onder zeeniveau leeft wonen. Monique roept er achteraan dat de hoogte killing is.

Daarop verwijst de verkoopster Monique naar de Oxygin & Spa bar. Daar kan ze een lading zuurstof krijgen. Ook verkopen ze er zakjes met zuurstof. “Doe het gewoon, hoor”, zegt de verkoopster. Maar ik geloof niet dat Monique hier haar geld aan uit wil geven!

We gaan terug naar de auto en rijden naar Snowmass Village om in te checken. We slepen de bagage naar de kamer en relaxen een half uur.

Dan gaan we op weg naar Maroon Bells. Toen we hier jaren geleden waren, zijn we dus weg gejaagd door de enorme kou. We hebben toen snel een foto genomen en zijn als de wiedeweerga de auto weer ingedoken.

Vandaag is het een stuk aangenamer. Ik verwacht dat het wel druk zal zijn, maar dat valt reuze mee. Althans, er gaat weinig verkeer naar het park.
Als we bij de ingang komen, blijkt dat we naar binnen kunnen met de National Parks Pass. Dat scheelt $10. Die we overigens met veel plezier betaald zouden hebben.

Onderweg komen we een aantal fietsers tegen en wat auto’s die op de terugweg zijn. Wij rijden meteen door de grote attractie. Ik wil verzekerd zijn van een parkeer plek.
Als we daar aan komen, blijkt er nog plek genoeg te zijn. Het is wel druk, maar lang niet zo druk als ik had verwacht.

Het is inmiddels wat bewolkter dan we hadden verwacht en gehoopt, maar dat maakt niet uit. De Maroon Bells zijn nog net zo mooi als toen. We staan een tijdje te kijken en lopen dan de trail langs het meertje en lopen verder door, totdat het pad naar boven loopt.

IMG_2426 (2)IMG_2429 (2)IMG_2434 (3)IMG_2446 (2)

We besluiten hier weer om te draaien en terug te lopen. Bij de parkeerplaats staan we nog wat te dubben of we hier gaan eten of op de hotelkamer. We hebben allebei nog geen honger, dus eten we later wel wat op de hotelkamer.

Op de terugweg bedenken we dat we morgenochtend nog wel naar het park kunnen gaan voor de zonsopgang. Dat betekent wel dat we heel vroeg op moeten, maar dat lijkt geen probleem te zijn deze vakantie.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.